Franowo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Poznania Franowo
Część miasta Poznania
Ilustracja
Ulica Klenowska (stara zabudowa) i tabliczka dawnego wzoru z nazwą ulicy
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Miasto Poznań
Dzielnica Osiedle Chartowo
Osiedle Antoninek-Zieliniec-Kobylepole
W granicach Poznania 1940
Nr kierunkowy (+48) 61
Tablice rejestracyjne PO
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
Franowo
Franowo
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Franowo
Franowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Franowo
Franowo
52,376317°N 16,984834°E/52,376317 16,984834
Portal Portal Polska

Franowo - część Poznania, położona na obszarze dwóch jednostkek pomocniczych: Osiedle Chartowo i Osiedle Antoninek-Zieliniec-Kobylepole.

Historia[edytuj]

Franowo zostało włączone w granice Poznania w czasie okupacji hitlerowskiej - w 1942. Wtedy wybudowano tu od podstaw kolejową stację rozrządową (patrz: Komunikacja).

Charakter[edytuj]

Obecnie ze starszych zabudowań pozostało małe osiedle domów jednorodzinnych, sąsiadujące z Wielkopolską Gildią Rolno-Ogrodniczą. Cieki wodne przepływające niegdyś przez teren Franowa - Piaśnica i Żegrzynka - zostały skanalizowane (głównie przy budowie ul. Krzywoustego oraz dalszej zabudowy przemysłowo-handlowej).

W 1980 uruchomiono na Franowie (przy ulicy Szwajcarskiej) duży browar, należący obecnie do Kompanii Piwowarskiej. W latach 90. XX wieku oraz od 2000 r. rozwinął się poważny ośrodek handlowy tej części miasta - powstało wiele sklepów wielkopowierzchniowych, takich jak: IKEA, centrum M1 oraz Franowo Park.

Komunikacja[edytuj]

Franowo posiada komunikację autobusową z centrum miasta - znajdują się tutaj pętle dla linii autobusowych: 54818492511512 (dzienne) i 238 (nocna) oraz komunikację tramwajową - pętla Franowo: linie 11618 wraz z zajezdnią tramwajową.

Istnieje również stacja kolejowa Poznań Franowo, będąca główną stacją towarową Poznania. Została ona zbudowana podczas II wojny światowej przez Niemców. Rozbudowano ją po wojnie i od tego czasu należała zawsze do najbardziej obciążonych na polskiej sieci kolejowej. Połączona systemem łącznic pozwala na prowadzenie ruchu towarowego z pominięciem stacji Poznań Główny.

Galeria zdjęć[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  1. Włodzimierz Łęcki, Piotr Maluśkiewicz, Poznań od A do Z, KAW, Poznań, 1986, s.39, ​ISBN 83-03-01260-6
  2. Poznań – plan miasta i okolic 1:20.000, Wydawnictwo Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2004, ​ISBN 83-87157-01-5