Ulica Złota w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Złota
Śródmieście Północne, Mirów
Widok z PKiN na wschodnią część ul. Złotej
Widok z PKiN na wschodnią część ul. Złotej
Przebieg
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Jasna/ul. Przeskok/ul. Zgoda
Ikona ulica deptak.svg 120 m pasaż Wiecha
Ikona ulica tunel.svg 180 m pod ul. Marszałkowską
Ikona deptak plac.svg 220 m pl. Defilad
Ikona ulica początek T.svg 220 m ul. Emilii Plater
Ikona ulica przerwana.svg 490 m al. Jana Pawła II
Ikona ulica z prawej.svg 860 m ul. Twarda
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 910 m ul. Żelazna/ul. Twarda
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica  Złota
ulica Złota
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica  Złota
ulica Złota
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica  Złota
ulica Złota
Ziemia52°13′52,4″N 21°00′13,8″E/52,231220 21,003820
Ulica Złota przy skrzyżowaniu z Marszałkowską, widok w kierunku zachodnim (ok. 1908)

Ulica Złota – jedna z ulic warszawskiego Śródmieścia oraz Woli.

Przebieg[edytuj]

Ulica zaczyna swój bieg od skrzyżowania z ulicami Jasną, Zgoda oraz Przeskok. Po ok. 180 m w kierunku zachodnim ulica wpada w ul. Marszałkowską. Możliwy jest również przejazd tunelem pod tą ulicą i wyjazd na placu Defilad, który przerywa ciągłość tej ulicy. Ponowny bieg rozpoczyna ona od ul. Emilii Plater. Zostaje on przerwany po 270 m przez al. Jana Pawła II. Od tego miejsca ciągnie się przez 400 metrów, po czym kończy swój bieg na skrzyżowaniu z ulicami Żelazną oraz Twardą. Na całej długości posiada po jednym pasie ruchu w każdą stronę.

Historia[edytuj]

Ulica została wytyczona pod koniec XVIII w. . Na początku towarzyszyła jej drewniana zabudowa, w 1784 stało przy niej 29 mieszkalnych zabudowań drewnianych, cegielnia oraz dwa browary. W 1827 na rogu z ul. Marszałkowską powstała fabryka tapet i papieru istniejąca do 1868[1]. Po 1870 większość ulicy została zabudowana wysokimi kamienicami[2]. Część ulicy wypełniona była luksusowymi sklepami umieszczonymi na parterach kamienic[3], ale mieściły się przy niej również zakłady przemysłowe, takie jak fabryka metalurgiczna „Ortwein i Karasiński” (zlikwidowana w 1915 i przekształcona na warsztat naprawczy samochodów Skoda oraz kino Uciecha) czy fabryka mydeł Karola Majewskiego[1]

Od 7 sierpnia 1908 ulicą kursowały tramwaje – początkowo jedna linia (7 – z Powązek na ul. Targową), a od 1909 były to 3 linie. Ze względu na małą szerokość ulicy oraz narastający ruch samochodowy 1 maja 1939 podjęto decyzję o wstrzymaniu ruchu tramwajowego na ul. Złotej. 10 listopada 1941, w związku ze zmianami komunikacyjnymi spowodowanymi zamknięciem obszaru getta, na ul. Złotej przywrócono ruch tramwajowy. Ostatecznie kursowanie tramwajów zawieszono 1 czerwca 1944, a tory rozebrano po wojnie.

W związku z budową Pałacu Kultury i Nauki część kamienic znajdujących się przy ulicy Złotej zostało zburzonych, a ciągłość ulicy została przerwana.

Podczas niemieckiej okupacji została przemianowana na Helgolandstraße (ul. Helgolandzka) i stanowiła południową granicę getta. Po wojnie, około 1950, nazwę fragmentu na wschód od placu Defilad zmieniono na ul. Władysława Kniewskiego. Obecną nazwę przywrócono w listopadzie 1990[4].

Ważniejsze obiekty[edytuj]

Obiekty nieistniejące[edytuj]

Przypisy

  1. a b Eugeniusz Szwankowski: Ulice i place Warszawy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 265.
  2. Eugeniusz Szwankowski: Ulice i place Warszawy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 265.
  3. Teresa Bartosiewicz: Spacery po warszawskim getcie (pol.). Forum Żydów Polskich. [dostęp 2011-12-22].
  4. Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 381. ISBN 83-86619-97X.