Przejdź do zawartości

Valerie Perrine

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Valerie Perrine
Ilustracja
Valerie Perrine (1975)
Imię i nazwisko

Valerie Ritchie Perrine

Data i miejsce urodzenia

3 września 1943
Galveston

Data i miejsce śmierci

23 marca 2026
Beverly Hills

Lata aktywności

1971–2016

Multimedia w Wikimedia Commons

Valerie Ritchie Perrine (ur. 3 września 1943 w Galveston, zm. 23 marca 2026 w Beverly Hills) – amerykańska aktorka i modelka.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Galveston[1] w Teksasie jako córka Winifred „Renee” McGinley, tancerki, i Kennetha I. Perrine’a, podpułkownika United States Army[2]. Jej matka była Szkotką pochodzenia irlandzkiego i pochodziła z Helensburgh w Dunbartonshire[3]. Ze względu na służbę wojskową Kennetha, rodzina Perrine’ów musiała często zmieniać miejsce zamieszkania.

W 1968 rozpoczynała karierę jako tancerka Stardust Resort & Casino w Las Vegas[4][5]. Pojawiła się w filmie szpiegowskim Guya Hamiltona Diamenty są wieczne (Diamonds Are Forever, 1971)[6] o przygodach agenta Jamesa Bonda, jednak jej nazwisko zostało pominięte w napisach końcowych. Rola Montany Wildhack, aktorki filmów pornograficznych typu softcore, w komediodramacie wojenny fantastycznonaukowym George’a Roya Hilla Rzeźnia nr 5 (Slaughterhouse-Five, 1972) według powieści Kurta Vonneguta ugruntowała pozycję jako wschodzącej gwiazdy Hollywood[7].

W maju 1972 miała sesję zdjęciową dla magazynu „Playboy”, a później, w sierpniu 1981 pojawiła się na jego okładce[8]. Za rolę tancerki erotycznej Honey Bruce, która była żoną komika Lenny’ego Bruce’a w dramacie biograficznym Boba Fosse Lenny (1974) u boku Dustina Hoffmana otrzymała Nagrodę BAFTA, nagrodę na 28. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes, nagrodę Stowarzyszenia Nowojorskich Krytyków Filmowych i National Board of Review, a także była nominowana do Złotego Globu i Oscara[9].

Wyzywająca uroda i pewien rys wulgarności sprawiały, że w kolejnych filmach pojawiała się jako nieco ironiczne wcielenie „amerykańskiego ideału”, nowej wersji typu stworzonego przez Jayne Mansfield[10]. W dramacie biograficznym Arthura Hillera W. C. Fields i ja (W. C. Fields and Me, 1976) wystąpiła jako aktorka Carlotta Monti, towarzyszka W.C. Fieldsa w ostatnich latach jego życia[11]. Następnie została obsadzona w roli Rosie Jones w sensacyjnej komedii familijnej Jonathana Kaplana Pan Bilion (Mr. Billion, 1977) u boku Terence’a Hilla[12]. Rola Eve Teschmacher, osobistą asystentką i obiektem westchnień arcywroga Supermana Lexa Luthora, w filmie fantastycznonaukowym Richarda Donnera Superman (1978) z Christopherem Reevem w roli tytułowej przyniosła jej nominację do Nagrody Saturn w kategorii najlepsza aktorka drugoplanowa[9]. Jako Samantha „Sam” Simpson w komedii muzycznej Nancy Walker Can’t Stop the Music (1980) zdobyła nominację do Złotej Maliny dla najgorszej aktorki[9].

Występowała także w przedstawieniach teatralnych, w tym Stalowe magnolie (1992)[13], Człowiek, który przyszedł na obiad (1995)[14] i Późniejsze życie Alberta Ramsdella Gurneya (1997) w Merrimack Repertory Theatre w Lowell w Massachusetts[14].

W 2015 zdiagnozowano u niej chorobę Parkinsona[15]. W 2017 przeszła operację stomatologiczną w celu naprawy zębów uszkodzonych przez leki stosowane w leczeniu tej choroby[16][17].

Zmarła 23 marca 2026 w swoim domu w Beverly Hills w wieku 82 lat[18][19].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Steven A Lukanic: Film Actors Guide. Lone Eagle Publishing, 1993, s. 324. ISBN 978-0-943728-38-4.
  2. ↑ Judy Klemesrud, Valerie Perrine, or, The Return Of the Hollywood Sex Kitten, „The New York Times”, 1 grudnia 1974 [dostęp 2026-03-24] (ang.).
  3. ↑ Winifred ‘Renee’ Perrine, „Variety”, 24 stycznia 2001 [dostęp 2026-03-24] [zarchiwizowane z adresu 2016-04-18] (ang.).
  4. ↑ Laila Sorell. Kartki z Hollywood: Valerie Perrine. „Film”. nr 26 (1386/III), s. 20, 29 czerwca 1975. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  5. ↑ Valerie Perrine. Rotten Tomatoes. [dostęp 2026-03-24]. (ang.).
  6. ↑ Perrine, Valerie (1943–). Encyclopedia.com. [dostęp 2026-03-24]. (ang.).
  7. ↑ Kinorama: Valerie Perrine. „Film”. nr 7 (1315/II), s. 20, 17 lutego 1974. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  8. ↑ Carmel Dagan, Valerie Perrine, ‘Superman’ and Oscar-Nommed ‘Lenny’ Star, Dies at 82, „Variety”, 23 marca 2026 [dostęp 2026-03-24] (ang.).
  9. ↑ a b c Valerie Perrine Biography, „TV Guide” [dostęp 2026-03-24] [zarchiwizowane z adresu 2026-03-24] (ang.).
  10. ↑ Kinorama: Wiele hałasu. „Film”. nr 28 (1827/XXXIX), s. 24, 8 lipca 1984. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  11. ↑ Kinorama: Ten nieznośny śmieszny W. C Fields. „Film”. nr 40 (1400/140/III), s. 13, 5 października 1975. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  12. ↑ Kinorama: Valerie Perrine. „Film”. nr 37 (1449/XXI), s. 12, 12 września 1976. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  13. ↑ Alvin Klein, THEATER; Summer Season Prospect: ‘A Good Mix’, „The New York Times”, 14 czerwca 1992 [dostęp 2026-03-24] (ang.).
  14. ↑ a b Valerie Perrine Biography (1943–). Film Reference. [dostęp 2026-03-24]. (ang.).
  15. ↑ Catherine Shoard, Valerie Perrine, Superman and Lenny actor, dies aged 82, „The Guardian”, 23 marca 2026 [dostęp 2026-03-23] (ang.).
  16. ↑ Jack Smart, Victoria Edel, Valerie Perrine, Oscar Nominee and Superman Actress, Dies at 82, „People”, 23 marca 2026 [dostęp 2026-03-23] (ang.).
  17. ↑ Alex Williams, Valerie Perrine, Screen Siren Who Won Critical Acclaim, Dies at 82, „The New York Times”, 23 marca 2026 [dostęp 2026-03-24] (ang.).
  18. ↑ Lisa de los Reyes, Valerie Perrine Dead: 'Superman,' ‘Lenny’ Actress Was 82, „The Hollywood Reporter”, 23 marca 2026 [dostęp 2026-03-23] (ang.).
  19. ↑ Emily St. Martin, Valerie Perrine dead: ‘Lenny’ and ‘Superman’ actor was 82, „Los Angeles Times”, 23 marca 2026 [dostęp 2026-03-24] (ang.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • „Na granicy” („The Border”); biogram Valerie Perrine. „Filmowy Serwis Prasowy”. nr 12 (550/XXX), s. 9–10, 16–30 czerwca 1984. Warszawa: RSW „Prasa-Książka-Ruch”. ISSN 0430-4519. 
  • Portret na życzenie: Valerie Perrine. „Film”. nr 3 (1907/XLI), s. 22, 19 stycznia 1986. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Nagroda za pierwszoplanową rolę kobiecą na Festiwalu Filmowym w Cannes
1946-1959
1960-1979
1980-1999
2000-2019
2020-
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Valerie_Perrine&oldid=79404885”