Isabelle Huppert

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Isabelle Huppert
Isabelle Huppert
Imię i nazwisko Isabelle Anne Madeleine Huppert
Data i miejsce urodzenia 16 marca 1953
Paryż
Zawód aktorka
Współmałżonek Ronald Chammah (od 1982)
Lata aktywności od 1972
Odznaczenia
Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Isabelle Anne Madeleine Huppert (ur. 16 marca 1953 w Paryżu) − francuska aktorka filmowa i teatralna, laureatka nagród na festiwalach w Cannes, Berlinie, Wenecji, nagród BAFTA, Cezara czy David di Donatello, Oficer Legii Honorowej.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Do wyboru zawodu aktorki zachęcała ją matka, nauczycielka francuskiego. Dzieciństwo spędziła w podparyskim Ville-d'Avray. Studiowała w szkole aktorskiej w Wersalu, gdzie dostała nagrodę za swoją grę. Początkowo występowała z sukcesem na scenie teatralnej, gdzie zagrała m.in. tytułowej rolę w Medei Eurypidesa. W 1971 po raz pierwszy pojawiła się na ekranie telewizyjnym, a rok później w kinach w filmie Faustine et le bel été. Szybko stała się cenioną aktorką filmową. Zagrała m.in. w filmach Jeana-Luca Godarda i Claude'a Chabrola. U tego ostatniego grywała bardzo trudne role m.in. młodej kobiety, która zamordowała swoich rodziców (Violette Nozière, 1978) czy ostatniej kobiety skazanej we Francji na śmierć za wykonywanie aborcji w Sprawie kobiet (1988). W 2001 zagrała równie trudną rolę w kontrowersyjnym filmie Michaela Haneke Pianistka, gdzie wykreowała postać nauczycielki gry na fortepianie, która skrywa głęboko swoje sadomasochistyczne pragnienia seksualne. Współpracowała z Haneke kilkakrotnie, m.in. grała w filmie Miłość, który zdobył Złotą Palmę w Cannes w 2012.

Huppert jest najczęściej nominowaną aktorką do nagrody Cezara. Zdobyła ją tylko raz za obraz Ceremonia (1995) Claude'a Chabrola.

W 2009 była przewodniczącą jury Festiwalu Filmowego w Cannes.

Podpisała "apel osiemnastu", który został opublikowany 18 czerwca 1976 przez dziennik Libération. Apel nawoływał do depenalizacji marihuany we Francji[1].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Filmy fabularne

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Olivier Le Naire: Cannabis: un mythe part en fumée (fr.). lexpress.fr, 5 grudnia 2012.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]