Władysław Jaskólski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władysław Jaskólski
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 27 czerwca 1886
Brześć
Data i miejsce śmierci 16 września 1939
Terespol
Przebieg służby
Lata służby do 1932 i 1939
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Armia Polska we Francji
Wojsko Polskie
Jednostki PKU Wołkowysk
Stanowiska kierownik referatu
komendant powiatowej komendy uzupełnień
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Zwycięstwa Krzyż Wojenny 1914-1918 (Francja)
Grób mjr. Władysława Jaskólskiego w Terespolu

Władysław Jaskólski (ur. 27 czerwca 1886 w Brześciu, zm. 16 września 1939 w Terespolu) – major piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Jego rodzicami byli  Maksymilian Jaskólski  i Władysława z Pogonowskich Jaskólska.

Naukę rozpoczął w Brześciu, przez dwa lata uczęszczał do szkoły realnej w Warszawie, a od 1898 roku dalszą naukę kontynuował w Korpusie Kadetów w Pskowie. Szkołę tę ukończył w roku 1902, uzyskując wykształcenie średnie i następnie odbył jednoroczną służbę wojskową w armii rosyjskiej. Przez kilka lat pracował na stanowisku urzędnika państwowego w zaborze rosyjskim.

Z chwilą wybuchu I wojny światowej został powołany do wojska i od sierpnia 1914 r. do listopada 1917 r. służył w armii rosyjskiej. W 1915 r. ukończył oficerską szkołę wojskową w Kazaniu i jako oficer wyjechał na front, gdzie służył w V Czarnomorskim Pułku Piechoty. W grudniu 1915 r. otrzymał awans na stopień chorążego, rok później na stopień podporucznika, a w dwa lata później (1917) – porucznika.

Od stycznia 1918 roku rozpoczął służbę w jednostkach polskich działających na terenie Rosji. Wstąpił ochotniczo do I Pułku Strzelców, wchodzącego w skład I Korpusu Polskiego i służył tam do czasu rozbrojenia tego korpusu, następnie w sierpniu tegoż roku wstąpił do oddziału polskiego na Kubaniu i brał udział we wszystkich walkach tego oddziału z bolszewikami. Został ranny w bitwie pod Ternówką w październiku 1918 roku oraz w dniu 7 lutego 1919 w bitwie pod Tyraspolem. Pod koniec I wojny światowej zaciągnął się do Wojska Polskiego i od września 1918 roku służył jako porucznik w 4 Dywizji Strzelców Polskich gen. Lucjana Żeligowskiego, biorąc udział we wszystkich walkach tej dywizji toczonych na terenie Rosji z bolszewikami, aż do jej powrotu do kraju we wrześniu 1919 roku.

Po powrocie do Polski we wrześniu 1919 roku pełnił szereg funkcji w Dowództwie Okręgu Generalnego w Lublinie, gdzie w dniu 1 kwietnia 1920 roku awansował na kapitana piechoty. Następnie pełnił służbę w 28 Pułku Strzelców Kaniowskich w Łodzi. Z dniem 15 października 1924 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza[1][2]. 12 kwietnia 1927 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 roku i 41. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3]. W tym samym roku został przeniesiony z 8 Batalionu Granicznego w Stołpcach do 9 Baonu Granicznego w Klecku. W 1928 roku został przeniesiony z KOP do 2 Pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku na stanowisko oficera sztabowego[4]. 12 marca 1929 roku został przeniesiony macierzyście do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Powiatowej Komendy Uzupełnień Wołkowysk na stanowisko pełniącego obowiązki kierownika referatu I[5]. 28 stycznia 1931 roku został przesunięty na stanowisko komendanta Powiatowej Komendy Uzupełnień Wołkowysk[6]. Z dniem 30 czerwca 1932 roku został przeniesiony w stan spoczynku[7]. Mjr Władysław Jaskólski cieszył się bardzo dobrą opinią w kręgach wojskowych. Uzyskał również bardzo dobrą ocenę jako oficer i dowódca kadry. Po przejściu w stan spoczynku zamieszkał w Warszawie przy ulicy Żurawiej. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[8].

W przededniu wybuchu II wojny światowej, w ramach mobilizacji powszechnej major Jaskólski stawił się w Twierdzy Brzeskiej. Objął tam dowództwo 9 dywizjonu samochodowego, który w czasie ewakuacji twierdzy wieczorem 16 września 1939 r. wiózł w kierunku Terespola rannych żołnierzy. Samochody te, praktycznie bezbronne, zostały ostrzelane przez wojska niemieckie, w wyniku czego wielu żołnierzy doznało dodatkowych ran, a kilkudziesięciu poległo. Zostali oni pochowani przez mieszkańców Terespola na leżącym obok szosy cmentarzu prawosławnym.

Major Władysław Jaskólski, który wymknął się z zasadzki niemieckiej w okolicach cmentarza prawosławnego, zginął kilometr dalej na szosie kodeńskiej i jako jedyny z poległych został pochowany na cmentarzu katolickim w Terespolu.

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 75 z 21 lipca 1925 roku, s. 396.
  2. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 124, 180.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 119.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 379.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 12 marca 1929 roku, s. 90.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 28.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 221.
  8. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 327, 842.
  9. a b c d Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 124.

Bibliografia[edytuj]