Walentin Wariennikow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Walentin Iwanowicz Wariennikow
Валентин Иванович Варенников
Ilustracja
generał armii generał armii
Data i miejsce urodzenia 15 grudnia 1923
Krasnodar
Data i miejsce śmierci 6 maja 2009
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1941–1991
Siły zbrojne Armia Czerwona,
Armia Radziecka
Stanowiska dowódca Nadkarpackiego OW i Wojsk Lądowych,
zastępca ministra obrony,
zastępca szefa SG Armii Radzieckiej
Główne wojny i bitwy II wojna światowa:

Wojna wietnamska;
Radziecka interwencja w Afganistanie:

Późniejsza praca parlamentarzysta
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku RadzieckiegoNagroda Leninowska
Order Zasług Wojskowych (Rosja)Order LeninaOrder LeninaOrder Rewolucji PaździernikowejOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder KutuzowaOrder Wojny Ojczyźnianej I klasyOrder Wojny Ojczyźnianej II klasyOrder Czerwonej GwiazdyOrder „Za służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR” III klasy (ZSRR)Medal „Za Zasługi Bojowe”Medal „Za Obronę Stalingradu”Medal „Za Wyzwolenie Warszawy”Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945”Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-194530 years of victory rib.png40 years of victory rib.pngMedal 50-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-194530 years saf rib.png40 years saf rib.png50 years saf rib.png60 years saf rib.png

Walentin Iwanowicz Wariennikow (ros. Валентин Иванович Варенников; ur. 15 grudnia 1923 w Krasnodarze, zm. 6 maja 2009 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, generał armii, dowódca Wojsk Lądowych – zastępca ministra obrony ZSRR, rosyjski działacz kombatancki, polityk, deputowany do Dumy Państwowej Federacji Rosyjskiej 2., 3. i 4. kadencji (1996–2007), Bohater Związku Radzieckiego (1988).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny kozackiej. W czasie II wojny światowej uczestniczył m.in. w obronie Stalingradu, bitwie o Dniepr oraz w walkach o uchwycenie i rozszerzenie przyczółka magnuszewskiego (gdzie został ranny), walkach o Warszawę, walkach w rejonie Kostrzyna nad Odrą i Berlin jako dowódca artylerii 101 gwardyjskiego pułku piechoty 35 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty 8 Gwardyjskiej Armii. 9 maja 1945 uczestniczył w Defiladzie Zwycięstwa na Placu Czerwonym w Moskwie. Po wojnie służył w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech i od 1950 w Kijowskim Okręgu Wojskowym, w 1954 ukończył Akademię Wojskową im. Frunzego. Był wysyłany na misje w czasie walk w Wietnamie i Libanie, wizytował armie Syrii, Etiopii i Angoli, uczestniczył w interwencji w Afganistanie. Dowodził jedną z armii wojsk radzieckich stacjonujących w NRD. Był dowódcą Nadkarpackiego Okręgu Wojskowego i Wojsk Lądowych oraz zastępca ministra obrony ZSRR.

W 1986 wydawał rozkazy żołnierzom skierowanym do gaszenia pożaru w elektrowni atomowej w Czarnobylu. Do 1989 sprawował funkcję pierwszego zastępcy szefa Sztabu Generalnego.

W sierpniu 1991 był jednym z liderów nieudanego puczu przeciwko Michaiłowi Gorbaczowowi. Jako jedyny z uczestników odmówił przyjęcia amnestii i zażądał procesu sądowego – w 1994 został uniewinniony.

Trzykrotnie był wybierany na deputowanego do Dumy Państwowej – niższej izby rosyjskiego parlamentu, po raz ostatni w 2003.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • sierżant (1941)
  • porucznik (1942)
  • starszy porucznik (1943)
  • kapitan (1945)
  • major (1949)
  • podpułkownik (1954)
  • generał major (1965)
  • generał porucznik (29 kwietnia 1970)
  • generał pułkownik
  • generał armii (17 lutego 1978)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]