Werner Faymann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Werner Faymann
Werner Faymann 2015.jpg
Data i miejsce urodzenia 4 maja 1960
Wiedeń
Kanclerz Austrii
Okres od 2 grudnia 2008
do 9 maja 2016
Przynależność polityczna SPÖ
Poprzednik Alfred Gusenbauer
Następca Reinhold Mitterlehner (p.o.)
Przewodniczący Socjaldemokratycznej Partii Austrii
Okres od 16 czerwca 2008
do 9 maja 2016
Przynależność polityczna SPÖ
Poprzednik Alfred Gusenbauer
Następca Michael Häupl (p.o.)
Minister transportu, innowacji i technologii Austrii
Okres od 11 stycznia 2007
do 2 grudnia 2008
Przynależność polityczna SPÖ
Poprzednik Hubert Gorbach
Następca Doris Bures

Werner Faymann (wym. [ˈvɛɐ̯nɐ ˈfaɪman]; ur. 4 maja 1960 w Wiedniu[1]) – austriacki polityk i działacz partyjny, parlamentarzysta, w latach 2006–2008 minister transportu, innowacji i technologii, w latach 2008–2016 przewodniczący Socjaldemokratycznej Partii Austrii (SPÖ), kanclerz Austrii od 2 grudnia 2008 do 9 maja 2016.

Życiorys[edytuj]

Wykształcenie i działalność zawodowa[edytuj]

Werner Faymann w 1978 podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Wiedeńskim, których nie ukończył[2]. W latach 1985–1988 pracował jako konsultant w banku Zentralsparkasse der Gemeinde Wien, będącym poprzednikiem Banku Austria, następnie pełnił funkcję dyrektora generalnego stowarzyszenia Wiener Mietervereinigung[3].

Działalność publiczna do 2008[edytuj]

Zaangażował się w działalność polityczną w ramach Socjaldemokratycznej Partii Austrii[1]. W latach 1981–1987 był przewodniczącym wiedeńskiego oddziału Sozialistische Jugend Österreich, organizacji młodzieżowej SPÖ[2]. Od 1985 do 1994 zasiadał w wiedeńskim landtagu i stołecznej radzie miejskiej. Od 1994 do 2007 wchodził w skład regionalnego rządu Wiednia, odpowiadając za sprawy budownictwa mieszkaniowego i rewitalizacji, kierował miejskimi funduszami ds. rewitalizacji (Wiener Bodenbereitstellungs- und Stadterneuerungsfonds) oraz ds. rozwoju gospodarczego (Wiener Wirtschaftsförderungsfonds)[3]. 11 stycznia 2006 objął stanowisko ministra transportu, innowacji i technologii w gabinecie kanclerza Alfreda Gusenbauera[1]. 16 czerwca 2008 został wybrany na nowego przewodniczącego SPÖ, zastępując na tej funkcji urzędującego kanclerza[4].

7 lipca 2008 przewodniczący ÖVP, Wilhelm Molterer, ogłosił wyjście swojej partii z koalicji. Głównym powodem była rozbieżność w sprawie stosunku do ratyfikacji traktatu lizbońskiego. SPÖ, po odrzuceniu go w referendum irlandzkim w czerwcu 2008, domagała się ponownej ratyfikacji traktatu w referendum po wprowadzeniu do niego ewentualnych zmian[5], natomiast ludowcy wykluczali organizację powszechnego referendum[6]. Także 7 lipca 2008 Alfred Gusenbauer ogłosił, że nie będzie ubiegał się o reelekcję na stanowisko kanclerza; zasugerował jednocześnie na ten urząd kandydaturę Wernera Faymanna[6]. 9 lipca 2008 Rada Narodowa podjęła decyzję o rozpisaniu przedterminowych wyborów parlamentarnych na 28 września 2008[7].

Kanclerz Austrii[edytuj]

W wyborach tych SPÖ, pomimo spadku poparcia, odniosła zwycięstwo, zdobywając 57 mandatów[8], lider socjaldemokratów po raz pierwszy został wybrany na posła do niższej izby austriackiego parlamentu[1].

8 października 2008 prezydent Heinz Fischer powierzył mu misję stworzenia nowego rządu[9]. SPÖ rozpoczęła rozmowy na temat utworzenia kolejnej tzw. wielkiej koalicji z ÖVP. 23 listopada 2008 Werner Faymann oraz nowy lider ÖVP, Josef Pröll, podpisali porozumienie koalicyjne[10][11]. Następnego dnia Werner Faymann przedstawił skład przyszłego gabinetu. Socjaldemokratom przypadły resorty spraw socjalnych, pracy, obrony, infrastruktury i zdrowia, ludowcy uzyskali dla swojego lidera urząd wicekanclerza i ministra finansów, a także resorty spraw wewnętrznych, spraw zagranicznych, sprawiedliwości, rolnictwa i gospodarki. Jednocześnie liderzy partii uzgodnili specjalny pakiet antykryzysowy, w ramach którego w ciągu dwóch lat przewidziano wydatki rzędu 1,9 miliarda euro na inwestycje infrastrukturalne oraz obniżkę podatków[12]. 2 grudnia 2008 Werner Faymann wraz ze swoim gabinetem został zaprzysiężony przez prezydenta w pałacu Hofburg[13].

Koalicja funkcjonowała przez całą pięcioletnią kadencję. W wyborach parlamentarnych z 29 września 2013 oba ugrupowania rządzące zajęły dwa pierwsze miejsca, tracąc jednak po kilka mandatów. Werner Faymann z powodzeniem ubiegał się o poselską reelekcję[1]. 16 grudnia 2013 po raz drugi stanął na czele austriackiego gabinetu, w którym z ramienia ludowców funkcję wicekanclerza objął początkowo Michael Spindelegger[14].

9 maja 2016 Werner Faymann podał się do dymisji ze stanowiska kanclerza Austrii, a także zrezygnował z funkcji przewodniczącego SPÖ. Decyzję tę motywował utratą części poparcia w swoim ugrupowaniu, co zbiegło się z porażką kandydatów socjaldemokratów i ludowców już w pierwszej turze wyborów prezydenckich[15]. Obowiązki kanclerza przejął wicekanclerz Reinhold Mitterlehner[16].

Działalność publiczna od 2016[edytuj]

W sierpniu 2016 został specjalnym przedstawicielem sekretarza generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw bezrobocia wśród ludzi młodych[17].

Życie prywatne[edytuj]

Werner Faymann jest żonaty, ma dwie córki[3].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e Profil na stronie Parlamentu Austrii (niem.). [dostęp 2016-08-26].
  2. a b Curriculum Vitae Werner Faymann (ang.). bmvit.gv.at. [dostęp 2016-08-26].
  3. a b c Lebenslauf Werner Faymann (niem.). bka.gv.at. [dostęp 2016-08-26].
  4. SPÖ: Werner Faymann setzt auf roten Traditionalismus (niem.). profil.at, 21 kwietnia 2012. [dostęp 2016-08-26].
  5. Austria's coalition collapses after ÖVP walks out (ang.). irishtimes.com, 8 lipca 2008. [dostęp 2016-08-26].
  6. a b Austria ruling coalition crumbles (ang.). bbc.co.uk, 7 lipca 2008. [dostęp 2016-08-26].
  7. Austriacki parlament za przedterminowymi wyborami. rp.pl, 9 lipca 2008. [dostęp 2016-08-26].
  8. Austrian far right makes big gains (ang.). aljazeera.com, 29 września 2008. [dostęp 2016-08-26].
  9. Austrian Social Democrats asked to form government (ang.). usatoday.com, 8 października 2008. [dostęp 2016-08-26].
  10. Austria's two largest parties agree on new coalition (ang.). xinhuanet.com, 24 listopada 2008. [dostęp 2016-08-26].
  11. Austrians Agree to Another Grand Coalition (ang.). spiegel.de, 24 listopada 20088. [dostęp 2016-08-26].
  12. Junior Party Takes Key Ministries In Austrian Govt (ang.). javno.com, 24 listopada 2008. [dostęp 2016-08-26].
  13. Austria: Rząd Wernera Faymanna został zaprzysiężony. bankier.pl, 2 grudnia 2008. [dostęp 2016-08-26].
  14. Bundesregierungen seit 1920 (niem.). parlament.gv.at. [dostęp 2016-08-26].
  15. Shock as Austrian Chancellor Faymann quits (ang.). bbc.com, 9 maja 2016. [dostęp 2016-08-26].
  16. Kanclerz Austrii Werner Faymann ustąpił ze stanowiska. Zastąpił go dotychczasowy wicekanclerz. wp.pl, 9 maja 2016. [dostęp 2016-05-09].
  17. Werner Faymann wird UNO- Sondergesandter (niem.). krone.at, 13 sierpnia 2008. [dostęp 2016-08-26].