Werner Faymann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Werner Faymann
Werner Faymann 2015.jpg
Data i miejsce urodzenia 4 maja 1960
Wiedeń
Austria Kanclerz Austrii
Okres od 2 grudnia 2008
do 9 maja 2016
Przynależność polityczna SPÖ
Poprzednik Alfred Gusenbauer
Następca Reinhold Mitterlehner (p.o.)
Austria Przewodniczący SPÖ
Okres od 16 czerwca 2008
do 9 maja 2016
Poprzednik Alfred Gusenbauer
Austria Minister Transportu, Innowacji i Technologii
Okres od 11 stycznia 2007
do 2 grudnia 2008
Werner Faymann w czasie kampanii wyborczej, Krems an der Donau wrzesień 2008

Werner Faymann (wym. [ˈvɛɐ̯nɐ ˈfaɪman]; ur. 4 maja 1960 w Wiedniu) – austriacki polityk, kanclerz Austrii od 2 grudnia 2008 do 9 maja 2016. Przewodniczący Socjaldemokratycznej Partii Austrii (SPÖ) od 16 czerwca 2008. Minister transportu, innowacji i technologii w latach 2006–2008.

Życiorys[edytuj]

Werner Faymann w 1978 r. rozpoczął studiować prawo, studiów tych jednak nie ukończył. W latach 1985–1988 pracował jako konsultant w banku Zentralsparkasse der Gemeinde Wien, będącym poprzednikiem Bank Austria. W latach 1988–1994 pełnił funkcję dyrektora Wiedeńskiego Stowarzyszenia Lokatorów.

Od 1985 do 1994 był przewodniczącym Wiedeńskiej Młodzieży Socjalistycznej. Od 1994 do 2007 był członkiem wiedeńskiego parlamentu lokalnego i członkiem rady miejskiej. Zajmował stanowisko miejskiego radnego ds. budownictwa mieszkaniowego i renowacji miasta. Był przewodniczącym Wiedeńskiego Funduszu ds. Udostępniania Gruntów i Renowacji Miasta (niem. Wiener Bodenbereitstellungs- und Stadterneuerungsfonds) oraz wiceprzewodniczącym Wiedeńskiego Funduszu Rozwoju Gospodarczego (niem. Wiener Wirtschaftsförderungsfonds).

11 stycznia 2006 objął stanowisko ministra transportu, innowacji i technologii w gabinecie kanclerza Alfreda Gusenbauera. 16 czerwca 2008 został wybrany nowym przewodniczącym SPÖ, zastępując na tym stanowisku Gusenbauera[1].

7 lipca 2008 przewodniczący ÖVP, Wilhelm Molterer ogłosił wyjście swojej partii z wielkiej koalicji z powodu wielu sprzeczności z SPÖ. Głównym powodem była rozbieżność w sprawie stosunku do ratyfikacji Traktatu Lizbońskiego. SPÖ domagała się ponownej ratyfikacji traktatu w referendum, po wprowadzeniu do niego ewentualnych zmian, po odrzuceniu go w referendum irlandzkim w czerwcu 2008[2]. ÖVP wykluczała natomiast organizację powszechnego referendum[3]. Także 7 lipca 2008 Alfred Gusenbauer ogłosił, iż nie będzie ubiegał się o reelekcję na stanowisko kanclerza i zasugerował na ten urząd kandydaturę Faymanna[3]. 9 lipca 2008 parlament austriacki podjął decyzję o rozpisaniu wcześniejszych wyborów parlamentarnych na dzień 28 września 2008[4].

W wyborach parlamentarnych 28 września 2008 SPÖ, pomimo spadku poparcia, odniosła zwycięstwo, zdobywając 57 mandatów[5].

Kanclerz[edytuj]

8 października 2008 prezydent Heinz Fischer powierzył Faymannowi misję stworzenia nowego rządu[6]. SPÖ rozpoczęła rozmowy na temat utworzenia kolejnej wielkiej koalicji z ÖVP. 23 listopada 2008 Werner Faymann oraz nowy lider ÖVP, Josef Pröll podpisali porozumienie koalicyjne[7][8]. Następnego dnia Faymann przedstawił skład przyszłego gabinetu. Socjademokratom przypadły resorty spraw socjalnych, pracy, obrony, infrastruktury i zdrowia. ÖVP uzyskała urząd wicekanclerza i ministra finansów, który przypadł Pröllowi, a także resorty spraw wewnętrznych, spraw zagranicznych, sprawiedliwości, rolnictwa i gospodarki. Jednocześnie liderzy partii uzgodnili specjalny pakiet antykryzysowy, w ramach którego w ciągu dwóch lat przewidziano wydatki rzędu 1,9 miliarda euro na inwestycje infrastrukturalne oraz obniżkę podatków[9].

2 grudnia 2008 Werner Faymann wraz ze swoim gabinetem został zaprzysiężony przez prezydenta w pałacu Hofburg[10][11].

16 grudnia 2013 po raz drugi stanął na czele rządu. 9 maja 2016 Faymann podał się do dymisji z funkcji przewodniczącego partii SPÖ, jak i również kanclerza Austrii. Dymisja jego została przyjęta przez prezydenta Austrii Heinza Fischera i obowiązki kanclerza przejął wicekanclerz Reinhold Mitterlehner[12].

Werner Faymann jest żonaty, ma dwie córki.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]