Sebastian Kurz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sebastian Kurz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 27 sierpnia 1986
Wiedeń
Kanclerz Austrii
Okres od 18 grudnia 2017
do 28 maja 2019
Przynależność polityczna Austriacka Partia Ludowa
Poprzednik Christian Kern
Następca Hartwig Löger (p.o.)
Minister spraw zagranicznych Austrii
Okres od 16 grudnia 2013
do 18 grudnia 2017
Przynależność polityczna Austriacka Partia Ludowa
Poprzednik Michael Spindelegger
Następca Karin Kneissl
podpis
Sebastian Kurz (z prawej) i Raşit Meredow (2014)

Sebastian Kurz (ur. 27 sierpnia 1986 w Wiedniu[1]) – austriacki polityk, deputowany krajowy, w latach 2013–2017 minister spraw zagranicznych, w latach 2017–2019 kanclerz Austrii, od 2017 lider Austriackiej Partii Ludowej (ÖVP).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 2004 zdał egzamin maturalny w szkole średniej w Wiedniu[1]. Odbył służbę wojskową, po czym w 2005 rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Wiedeńskim[2], których nie ukończył.

Zaangażował się w działalność Austriackiej Partii Ludowej, w 2009 został wybrany na przewodniczącego organizacji młodzieżowej tej partii[2]. W latach 2010–2011 był radnym Wiednia, w kwietniu 2011 objął stanowisko sekretarza stanu ds. integracji. W wyborach z września 2013 uzyskał mandat posła do Rady Narodowej. W grudniu tego samego roku w drugim rządzie Wernera Faymanna został z rekomendacji ÖVP powołany na urząd ministra spraw zagranicznych[1], odpowiedzialnego również za integrację i sprawy europejskie. Pozostał na tym stanowisku także w utworzonym w maju 2016 gabinecie Christiana Kerna[3].

W 2015 przedstawił, przyjętą następnie przez austriacki parlament, propozycję nowej ustawy dotyczącej islamu. Wprowadziła m.in. zakaz finansowania meczetów i imamów z funduszy zagranicznych, uregulowała też kwestię wersji Koranu dostępnej w Austrii[4]. Propozycje te polityk motywował koniecznością zmniejszenia wpływu radykalnego islamu w Austrii[5]. Starał się również wprowadzić ułatwienia dla imigrantów celem integracji, a jednocześnie deklarował surowe traktowanie tych, którzy nie chcieli się integrować. Podczas kryzysu uchodźczego domagał się zamknięcia bałkańskiego szlaku i zapowiadał stanowcze działania wobec osób związanych z radykalnym islamem[6].

W maju 2017 został nowym liderem swojego ugrupowania w miejsce Reinholda Mitterlehnera[7]. Jego nominację na funkcję przewodniczącego w lipcu tegoż roku potwierdził partyjny kongres[8]. W październiku 2017 jego ugrupowanie zwyciężyło w wyborach parlamentarnych, uzyskało ponad 31% głosów i 62 mandaty[9]. Sebastian Kurz ponownie został wybrany do Rady Narodowej. W tym samym miesiącu prezydent Alexander Van der Bellen zlecił mu misję utworzenia nowego rządu[10].

Pod koniec października wraz z ÖVP podjął rozmowy koalicyjne z narodowo-konserwatywną Wolnościową Partią Austrii (FPÖ)[11]. W połowie grudnia ogłoszono zawarcie porozumienia i przedstawiono skład przyszłego gabinetu, w ramach którego liderowi ludowców przypadła funkcja kanclerza[12]. Urzędowanie na tym stanowisku rozpoczął 18 grudnia 2017, gdy jego rząd został zaprzysiężony przez prezydenta Alexandra Van der Bellena[13].

17 maja 2019 prasa opublikowała pochodzące z lipca 2017 nagrania ze spotkania lidera FPÖ m.in. z kobietą podającą się za krewną wpływowego rosyjskiego oligarchy. W jego trakcie Heinz-Christian Strache miał m.in. oferować jej pomoc w uzyskaniu państwowych kontraktów w zamian za wsparcie jego partii przez austriacki tabloid, w który kobieta miała zainwestować[14][15]. 18 maja Sebastian Kurz wykluczył możliwość dalszej współpracy z wicekanclerzem i zapowiedział jego odejście rządu[16], a także dążenie do przedterminowych wyborów.

Konsekwencją afery był rozpad koalicji. 22 maja 2019 odwołano wszystkich ministrów rekomendowanych przez FPÖ (z wyjątkiem bezpartyjnej minister spraw zagranicznych)[17]. 27 maja 2019, dzień po zwycięskich dla ludowców eurowyborach, parlament głosami SPÖ i niedawnego koalicjanta przegłosował wobec jego rządu wotum nieufności[18], co rozpoczęło procedurę dymisji gabinetu. Następnego dnia Sebastian Kurz został odwołany, a obowiązki kanclerza tymczasowo przejął Hartwig Löger[19]. Ostatecznie we wrześniu doszło do przedterminowych wyborów, które ludowcy ponownie wygrali[20]. Sebastian Kurz uzyskał mandat posła XXVII kadencji[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Profil na stronie Parlamentu Austrii (niem.). [dostęp 2019-10-24].
  2. a b Lebenslauf Sebastian Kurz (niem.). oevp-wien.at. [dostęp 2013-12-22].
  3. Bundesregierungen seit 1920 (niem.). parlament.gv.at. [dostęp 2016-05-20].
  4. Muslims in this country allowed only German language Qurans (ang.). intoday.in, 28 lutego 2015. [dostęp 2017-05-11].
  5. Elahe Izadi: Austria is taking controversial steps to tighten a 100-year-old 'Law on Islam' (ang.). washingtonpost.com, 26 lutego 2015. [dostęp 2017-05-11].
  6. Bartosz T. Wieliński: Austria zwalcza islamskich agentów zagranicy. wyborcza.pl, 26 lutego 2015. [dostęp 2017-10-18].
  7. Austrian conservatives pick Foreign Minister Kurz as leader (ang.). reuters.com, 14 maja 2017. [dostęp 2017-05-15].
  8. Hans Punz: Kurz mit 98,7 Prozent zum ÖVP-Chef gewählt (niem.). diepresse.com, 1 lipca 2017. [dostęp 2017-07-01].
  9. Nationalratswahl 2017: Österreich (niem.). bmi.gv.at. [dostęp 2017-10-22].
  10. Sebastian Kurz ma utworzyć nowy rząd. Kto wejdzie do koalicji?. wprost.pl, 20 października 2017. [dostęp 2017-10-21].
  11. ÖVP und FPÖ „planen umfassende budgetäre Bestandsaufnahme” (niem.). diepresse.com, 25 października 2017. [dostęp 2017-12-18].
  12. Kurz und Strache: „Österreich kann’s besser” (niem.). diepresse.com, 16 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-18].
  13. Die neue Regierung ist angelobt (niem.). orf.at, 18 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-18].
  14. Nagrania wideo obciążają wicekanclerza Austrii. onet.pl, 18 maja 2019. [dostęp 2019-05-18].
  15. Heinz-Christian Strache: Vice-chancellor caught on secret video (ang.). bbc.com, 18 maja 2019. [dostęp 2019-05-18].
  16. Austrian Chancellor Sebastian Kurz rules out working with vice-chancellor: reports (ang.). dw.com, 18 maja 2019. [dostęp 2019-05-18].
  17. Die neuen Gesichter der Übergangsregierung (niem.). orf.at, 22 maja 2019. [dostęp 2019-05-22].
  18. Kurz nach Absetzung: „Bin noch immer hier” (niem.). orf.at, 27 maja 2019. [dostęp 2019-05-27].
  19. Löger angelobt, aber: „Wie spricht man Ibiza aus?” (niem.). kurier.at, 28 maja 2019. [dostęp 2019-05-28].
  20. Nationalratswahl 2019: Österreich (niem.). bmi.gv.at. [dostęp 2019-10-23].