Dynamo Kijów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dynamo Kijów
ФК «Динамо» Київ
Dynamo Kijów
Pełna nazwa Futbolowy Klub
Dynamo Kijów
Przydomek біло-сині (biało-niebieskie)
chluba Ukrainy
Barwy          
Data założenia 1927
Debiut w najwyższej lidze 1992
Liga Premier-liha
Puchar Ukrainy
Liga Mistrzów UEFA
Adres ul. Hruszewskiego 3
01001 Kijów
Stadion Stadion Dynamo im. W.Łobanowskiego, Stadion Olimpijski
Prezes Ukraina Ihor Surkis
Trener Białoruś Alaksandr Chackiewicz
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa

Dynamo Kijów (ukr. Футбольний Клуб «Динамо» Київ, Futbolnyj Kłub "Dynamo" Kyjiw) – ukraiński klub piłkarski z siedzibą w Kijowie, założony w 1927, najbardziej utytułowany ukraiński klub, wielokrotny mistrz ZSRR i niepodległej Ukrainy, dwukrotny zdobywca europejskiego Pucharu Zdobywców Pucharów.

Występuje w rozgrywkach ukraińskiej Premier Lihy.

Historia[edytuj]

1927-1946[edytuj]

Klub sportowy Dynamo Kijów powstał 13 maja 1927 roku[1] jako Kijowskie Proletariackie Stowarzyszenie Sportowe "Dynamo" (ros. Киевское пролетарское спортивное общество «Динамо», Kijewskoje proletarskoje sportiwnoje obszczestwo "Dinamo")[2].

5 kwietnia 1928 z inicjatywy naczelnika Okręgowego Oddziału OGPU w Kijowie Semena Zapadnego zaczęto formować drużynę piłkarską. Jego zastępca Siergiej Barminski rozpoczął od rekrutowania do zespołu funkcjonariuszy OGPU oraz piłkarzy innych kijowskich drużyn. Pierwszy oficjalny mecz odbył się 17 lipca 1928, a przeciwnikiem była drużyna Dynamo Odessa (2:2). W lipcu 1928 Dynamo gościło mistrzów Moskwy – drużynę Dynamo Moskwa (2:6). W 1929 Dynamo rozegrało pierwszy mecz międzynarodowy z austriacką drużyną robotniczą.

W pierwszych latach istnienia klubu, do momentu utworzenia I ligi ZSRR, klub występował w rozgrywkach Towarzystwa Sportowego "Dynamo".

W 1936 Dynamo Kijów wystartowało w rozgrywkach I ligi Radzieckiej w najwyższej klasie rozgrywkowej – grupie A. Mecz otwarcia sezonu rozegrano 24 maja 1936 na stadionie przy Alei Petrowskiej w Kijowie. Gospodarze ulegli piłkarzom Dynama Moskwa 1:5. Pierwszą bramkę dla Dynama Kijów w historii rozgrywek I ligi ZSRR zdobył Mykoła Machynia. W pierwszym sezonie zespół z Kijowa uzyskał drugie miejsce.

W latach 1937-1941 przebudowano kijowski Stadion Czerwony. Nadano mu wówczas nazwę Stadion Republikański.

Po rozpoczęciu wojny w 1941 większość piłkarzy zmobilizowano do wojska. Jeńcami wojennymi zostali Ołeksij Kłymenko, Mykoła Korotkych, Iwan Kuźmenko, Mykoła Trusewicz. Po wyjściu z niewoli razem z innymi piłkarzami z Kijowa w zakładzie piekarskim zorganizowali drużynę Start Kijów. W 1942 piłkarze rozegrali dziewięć meczów towarzyskich (w tym mecz 9 sierpnia 1942 z Flakelf – drużyną niemieckich sił lotniczych – znany jako mecz śmierci). Później trafili do obozu koncentracyjnego, w którym stracono: Ołeksija Kłymenkę, Iwana Kuźmienkę, Mykołę Trusewicza. Mykoła Korotkych jako funkcjonariusz NKWD został zamordowany przez Gestapo.

1946-1961[edytuj]

Po zakończeniu wojny wrócili do drużyny tylko Anton Idzkowski, Mykoła Machynia, Makar Honczarenko. W 1946 Dynamo zajęło przedostatnie miejsce i według regulaminu miało spaść do niższej ligi. Jednak ze względu na wielkie straty podczas wojny drużynę pozostawiono w lidze.

Od 1946 do 1951 dziewięciokrotnie zmieniano trenera. Dopiero od 1951 roku, kiedy zaproszono szkoleniowca Olega Oszenkowa, drużyna zaczęła odnosić oczekiwane sukcesy. Już w następnym sezonie (1952) klub zdobył drugie miejsce po raz drugi w historii, a w 1954 roku pierwszy Puchar ZSRR w piłce nożnej.

W 1961 roku przyszedł kolejny sukces. Dynamo Kijów na czele z Wiaczesławem Sołowjowem został Mistrzem ZSRR. Pierwszy raz klub spoza Moskwy osiągnął podobny sukces.

1962-1975[edytuj]

W radzieckiej piłce nożnej nastąpiła era Dynama Kijów. W 1964 roku klub prowadzony przez Wiktora Masłowa zdobył kolejny puchar kraju. Jako pierwszy radziecki klub wystartował w europejskich Pucharach. 2 września 1965 roku zespół zadebiutował w Pucharze Zdobywców Pucharów pokonując na wyjeździe irlandzki Coleraine (6:1).

W 1966 klub znowu wygrał Puchar Związku Radzieckiego a w 1966, 1967, 1968 tytuł Mistrza ZSRR. 20 września 1967 roku w Glasgow Dynamo Kijów zadebiutował w Pucharze Europy Mistrzów Klubowych, najpierw wygrywając z miejscowym klubem Celtic (2:1, 1:1,) a w następnej rundzie przegrywając z Górnikiem Zabrze (1:2, 1:1). W 1971 roku zdobywa już 5. mistrzostwo kraju.

W listopadzie 1973 roku trenerem został "Wielki Mistrz" Walery Łobanowski. Już w następnym, 1974, roku klub wygrał rozgrywki I ligi ZSRR oraz zdobył Puchar ZSRR.

W 1975 roku Dynamo ponownie zdobył tytuł mistrzowski I ligi radzieckiej oraz odniósł pierwszy wielki sukces na arenie międzynarodowej – Pucharze Zdobywców Pucharów i Superpucharze UEFA. Piłkarz Dynama Ołeh Błochin otrzymał Złotą Piłkę od France Football.

Skład z finału Pucharu Zdobywców Pucharów 1975: Jewgienij RudakowAnatolij Końkow, Stefan Reszko, Mychajło Fomenko, Wiktor MatwijenkoWładimir Troszkin, Wołodymyr Muntian, Wiktor Kołotow (kapitan) – Władimir Oniszczenko, Leonid Burjak, Ołeh Błochin.

1976-1991[edytuj]

Po triumfie 1975 Dynamo uzyskuje Mistrzostwo ZSRR jeszcze w roku 1977, 1980, 1981, a w 1978 i 1982 Puchar ZSRR. Przez ten czas nie odnosi sukcesów w pucharach europejskich.

W 1984 trenerem ponownie został Walery Łobanowski. Już w następnym 1985 roku Dynamo zostało mistrzem ZSRR oraz zdobyło kolejny Puchar ZSRR. W 1986 klub po raz drugi zdobył Puchar Zdobywców Pucharów. Następny piłkarz Dynama Ihor Biełanow otrzymał Złotą Piłkę od France Football (1986). W 1986 drużyna znów została mistrzem ZSRR, a w 1987 zdobyła Puchar ZSRR.

Skład z meczu finałowego Puchar Zdobywców Pucharów 1986: Wiktor CzanowSiergiej Bałtacza (Andriej Bal), Władimir Biessonow, Oleg Kuzniecow, Anatolij Demianienko (kapitan), Wasilij Rac, Paweł Jakowienko, Iwan Jaremczuk, Aleksandr Zawarow (Wadim Jewtuszenko), Ihor Biełanow, Ołeh Błochin.

W 1989 roku klub został przekształcony w Państwowo-Publiczne Stowarzyszenie Dynamo Kijów. Jego pierwszym Prezesem został obrany Wiktor Bezwerchy.

W 1990 roku Dynamo Kijów w Mistrzostwach ZSRR zdobył ostatni, 13. tytuł Mistrza ZSRR oraz po raz dziewiąty Puchar ZSRR.

Dynamo Kijów nigdy nie spadło z najwyższej klasy rozgrywkowej Mistrzostw ZSRR (Dynamo Moskwa również osiągnęło podobny sukces).

1992-2002[edytuj]

Po rozpadzie ZSRR w 1991, klub zaczął swoją przygodę w nowo utworzonej lidze ukraińskiej. W finale play-off Dynamo Kijów przegrał z Tawriji Symferopol 0:1. Potem dziewięć razy z rzędu został Mistrzem Ukrainy.

W 1993 klub przejął na własność Hryhorij Surkis. Nowy właściciel zbudował nową bazę klubu w Koncza-Zaspie, oraz zmodernizował jego infrastrukturę. W 1996 roku Hryhorij Surkis, po wybraniu na stanowisko prezesa Zawodowej Ligi Piłkarskiej Ukrainy, zrzekł się stanowiska prezesa Dynama Kijów na rzecz swojego młodszego brata, Ihora.

W połowie lat 90' Dynamo zaczęło odnosić sukcesy w rozgrywkach europejskich. Doszedł do 1/4 finału w Lidze Mistrzów UEFA sezonu 1997/1998 oraz do półfinału rok później. Po tych sukcesach klub sprzedał swoich liderów do czołowych klubów europejskich. Andrij Szewczenko trafił do A.C. Milanu, Serhij Rebrow do Tottenham Hotspur, Ołeh Łużny do Arsenalu Londyn.

W maju 2002 roku podczas ligowego meczu z klubem Metałurh Zaporoże trener drużyny Walery Łobanowski dostał ataku serca i zmarł. Klub po nieprzerwanym dziewięcioletnim paśmie sukcesów został zdetronizowany przez klub z górniczego DonieckaSzachtar.

2002-2007[edytuj]

Nowym trenerem został Ołeksij Mychajłyczenko. W latach 2003 i 2004 Dynamo zostało Mistrzem Ukrainy; poza tym w 2003 zdobyło także krajowy puchar, a w 2004 Superpuchar. Po tych sukcesach kolejnym trenerem został Jożef Sabo, a rok później zastąpił go Łeonid Buriak. Wtedy rozpoczął się okres słabej gry w Lidze Mistrzów – najpierw w 2005 klub nie zakwalifikował się do fazy grupowej, a w sezonie 2006/07 pod wodzą nowego trenera, Anatolija Demjanenko, nie wygrał żadnego meczu. W następnym roku było podobnie. Trenerem ponownie został Jożef Sabo, ale z nim klub również przegrał wszystkie 6 meczów w grupie.

2008-[edytuj]

W styczniu 2008 pierwszy raz w historii klubu został zaproszony trener spoza Ukrainy – Jurij Siomin z Rosji[3]. Latem tego samego roku Dynamo zakwalifikował się do fazy grupowej Ligi Mistrzów, pokonując w 3 rundzie kwalifikacyjnej Spartaka Moskwa po wygranej 4:1 zarówno w Moskwie i Kijowie.

W 2009 Dynamo pokonało w fazie pucharowej Pucharu UEFA Valencię, Metalist Charków i Paris Saint-Germain. W półfinale nie zdołało jednak wygrać z przyszłym zwycięzcą tych rozgrywek – Szachtarem Donieck. Mimo to w tym samym sezonie Dynamo zostało mistrzem Ukrainy, o 15 pkt wyprzedzając Szachtara, który zajął drugie miejsce.

W maju 2009 Jurij Siomin z przyczyn osobistych powrócił do Lokomotiwa Moskwa, a jego następcą został Rosjanin Walerij Gazzajew[4].

Sezon 2009/2010 Dynamo rozpoczęło zwycięstwem w meczu o Superpuchar Ukrainy, pokonując Worskłę Połtawa (0:0) w rzutach karnych 4:2. Ale potem zespół grał coraz gorzej. W decydującym meczu o mistrzostwo 5 maja 2010 przegrał w Doniecku z Szachtarem 0:1, dzięki czemu górnicy wcześniej zdobyli kolejny tytuł mistrza kraju.

W sezonie 2010/2011 Dynamo odpadło z rozgrywek Ligi Mistrzów ustępując w 4.rundzie kwalifikacyjnym Ajaxowi Amsterdam. Po przegranym meczu w fazie grupowej Ligi Europy z Sheriffem Tyraspol 0:2 Gazzajew 1 października 2010 podał się do dymisji[5]. Do końca roku kierował drużyną Ołeh Łużny[6], z którym klub awansował do fazy play-off Ligi Europy. 23 grudnia 2010 Jurij Siomin ponownie wrócił do kierowania Dynamem[7]. Wiosną Dynamo dotarło do ćwierćfinału Ligi Europy, ale nie potrafiło zdobyć mistrzostwo Ukrainy.

Sezon 2011/2012 Dynamo rozpoczęło od zwycięstwa 3:1 nad Szachtarem w meczu o Superpuchar Ukrainy. Dynamo nie potrafiło przebić się do fazy grupowej Ligi Mistrzów, przegrywając dwukrotnie Rubinowi Kazań. Potem występował w Lidze Europy, ale zajął tylko trzecie miejsce w grupie. W mistrzostwach Ukrainy Dynamo ponownie było drugim.

Sezon 2012/2013 Dynamo rozpoczęło od największego za dotychczasową historię wzmocnienia zespołu. Klub podpisał kontrakty z Chorwatem Niko Kranjčarem, Portugalczykiem Miguelem Veloso oraz Brazylijczykiem Raffaelem, którzy przyszli z mistrzostw Anglii, Włoch i Niemiec odpowiednio. Jednak dalej drużyna nie pokazywała widowiskowej gry, dla tego 25.09.2012 Prezes klubu Ihor Surkis postanowił zakończyć okres kierowania przez rosyjskich fachowców i zaprosił na stanowisko głównego trenera byłą gwiazdę Dynamo – Ołeha Błochina, który rozpoczął proces budowania nowej drużyny. Wiele piłkarzy odeszło z klubu, zaproszono młodych piłkarzy. Klub zajął dopiero na mecie sezonu trzecie miejsce (klub po raz pierwszy od 1991 zajął w lidze inne miejsce niż pierwsze lub drugie), co nie dało choćby udziału w eliminacjach do Ligi Mistrzów.

Sukcesy[edytuj]

Trofea międzynarodowe[edytuj]

FIFA Zdobyte trofea w rozgrywkach międzynarodowych
(Stan na 31-05-2012)
Soccerball.svg
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)
Coppacampioni.png
Liga Mistrzów
(Puchar Europy)
zdobywca 0
finalista 0
półfinalista 3 1977, 1987, 1999
UEFA Cup (adjusted).png
Liga Europy
(Puchar UEFA)
zdobywca 0
finalista 0
półfinalista 1 2009
Coppacoppe.png
Puchar Zdobywców
zdobywca 2 1975, 1986
finalista 0
Supercup.png
Superpuchar UEFA
zdobywca 1 1975
finalista 1 1986

Trofea krajowe[edytuj]

Ukraina
Ukraina Zdobyte trofea w rozgrywkach Ukrainy
(Stan na 17-05-2017)
Soccerball.svg
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)
Logo of Football Federation of Ukraine.svg
Mistrzostwo
I miejsce 15
(rekord)
1993, 1994, 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2003Star*.svgStar*.svg, 2004, 2007, 2009, 2015, 2016
II miejsce 9 1992, 2002, 2005, 2006, 2008, 2010, 2011, 2012, 2017
III miejsce 1 2013
2008 Ukrainian Cup.jpg
Puchar
zdobywca 11
(rekord)
1993, 1996, 1998, 1999, 2000, 2003, 2005, 2006, 2007, 2014, 2015
finalista 4 2002, 2008, 2011, 2017
Ukrainian Super Cup (2011).svg
Superpuchar
zdobywca 5 2004, 2006, 2007, 2009, 2011
finalista 4 2005, 2008, 2014, 2015
ZSRR
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Zdobyte trofea w rozgrywkach Związku Radzieckiego
(Stan na 01-01-1992)
Soccerball.svg
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)

Mistrzostwo
I miejsce 13
(rekord)
1961, 1966, 1967, 1968, 1971, 1974, 1975, 1977, 1980, 1981Star*.svg, 1985, 1986, 1990
II miejsce 11 1936 (w), 1952, 1960, 1965, 1969, 1972, 1973, 1976 (j), 1978, 1982, 1988
III miejsce 3 1937, 1979, 1989

Puchar
zdobywca 9 1954, 1964, 1965/66, 1974, 1978, 1982, 1984/85, 1986/87, 1989/90
finalista 1 1973

Superpuchar
zdobywca 3
(rekord)
1980, 1985, 1986
finalista 1 1977

Inne trofea[edytuj]

Trofea indywidualne[edytuj]

Barwy i herb[edytuj]

Dynamo Kijów ma barwy biało-niebieskie. Kolory były wyznaczone przez decyzję Rady Centralnej Towarzystwa Sportowego Dynamo, która reprezentowała pracowników NKWD. W przeciwieństwie do czerwonego (kolor przelanej krwi), który wybrali sportowcy wojskowi, NKWD, symbolizując słowa swojego przewodnika Feliksa Dzierżyńskiego o czystych i jasnych myślach pracowników swej organizacji, postanowił więc wybrać kolory białe i niebieskie. Od początku istnienia piłkarze Dynama Kijów zazwyczaj noszą białe lub niebieskie stroje. Jedynie w latach 1990-1991 stroje były żółto-niebieskie, w nawiązaniu do narodowych barw Ukrainy.

Pierwsze logo klubu, które było zaprezentowane na koszulkach Dynama w 1927 roku była niebieska litera "Д" (D) w pionowym rombie. Z biegiem lat logo klubu wiele razy zmieniało się, ale litera D pozostała do dziś. W 2003 roku, po tym jak Dynamo zdobyło 10. mistrzostwo kraju, w górnej części logo została dodana złota gwiazda. Druga gwiazda została dodana do logo w 2007 roku podczas obchodów 80-lecia Dynama Kijów. Choć Dynamo wygrała tylko 13 ukraińskich tytułów ligowych, również były brane pod uwagę zdobyte 13 tytuły mistrzowskie byłego ZSRR, co niektórzy uważają odpowiedź na działania byłego największego dynamowskiego rywala Spartaka Moskwa, który uczynił to samo kilka lat wcześniej.

Oficjalną maskotką klubu jest bóbr. Pierwsza nazwa "bobry" pojawiła się w 1989 roku. Maskotka klubu została opracowana przez włoską firmę Telemundi Group. Z wyglądu bóbr był podobny do Walerego Łobanowskiego (dodano bobrowi złotą grzywkę). Oficjalnie bóbr uznany za maskotkę klubu dopiero w 1995 roku, kiedy to został opracowany w szczegółach projekt stroju gryzonia. W tym samym czasie zorganizowano konkurs wśród fanów za najlepszą nazwę dla maskotki, a zwycięzca została uznana nazwa "Dik" (z rosyjskiego DInamo Kijew).

Struktura klubu[edytuj]

Stadion[edytuj]

Swoje mecze domowe klub rozgrywa na należącym do miasta Narodowym Sportowym Kompleksie Olimpijskim, który mieści 70 500 widzów i ma wymiary boiska 105x68 metrów. Po raz pierwszy zespół zagrał na tym stadionie 9 września 1945 w meczu Mistrzostw ZSRR przeciwko drużynie z Tbilisi (2:7), a w okresie od 1953 do 1996 roku stadion był areną domową klubu. W okresie od 1996 do końca 2007 roku zespół grał na Olimpijskim przeważnie domowe mecze głównych rund pucharów europejskich oraz najważniejsze mecze o mistrzostwo i Puchar Ukrainy.

Od 1934 do 1941 oraz od 1996 do końca 2011 roku stadionem macierzystym klubu był stadion "Dynamo" im. Walerego Łobanowskiego, który jest położony w pięknym parku w centrum miasta, blisko brzegów Dniepru i może pomieścić 16 873 widzów (wymiary 105x75). W części centralnej trybuny znajduje się trzypiętrowe biuro klubu "FK Dynamo Kijów" i prawie wszystkie służby klubowe. W 2001 roku na stadionie otwarto centrum fitness z basenem. Klub posiada również nowoczesny ośrodek treningowy w dzielnicy Koncza-Zaspa.

Sekcje klubowe[edytuj]

Dynamo Kijów utrzymuje także swoje własne szkółki piłkarskie dla dzieci i młodzieży, mające siedziby również w Kijowie. Rezerwowa drużyna Dynamo Kijów U-21, inaczej zwana młodzieżowa lub "dubl" (ukr. дубль), występuje w rozgrywkach Mistrzostw Ukrainy spośród młodzieży. Juniorskie drużyny są potocznie nazywane Dynamo-2, która występuje w niższych ligach Mistrzostw Ukrainy, oraz Dynamo-3, która do 2008 występowała w III lidze Mistrzostw Ukrainy, a od 2012 nazywa się Dynamo Kijów U-19 i występuje w rozgrywkach Mistrzostw Ukrainy spośród juniorów.

Andrij Szewczenko, jeden z najsłynniejszych byłych graczy Dynama, ukończył właśnie taką szkółkę.

Sponsorzy[edytuj]

Piłkarze[edytuj]

 Osobny artykuł: Lista piłkarzy Dynama Kijów.
 Osobny artykuł: Lista kapitanów Dynama Kijów.

Obecny skład[edytuj]

Stan na 8.09.2017[8]
Nr Poz. Piłkarz
1 BR Ukraina Heorhij Buszczan
4 OB Serbia Aleksandar Pantić
8 PO Ukraina Wołodymyr Szepelew
9 OB Ukraina Mykoła Moroziuk
11 NA Brazylia Júnior Moraes
15 PO Ukraina Wiktor Cyhankow
16 PO Ukraina Serhij Sydorczuk
18 PO Białoruś Mikita Korzun
19 PO Ukraina Denys Harmasz
20 PO Ukraina Ołeh Husiew (wicekapitan)
22 NA Ukraina Artem Kraweć
23 OB Chorwacja Josip Pivarić
24 OB Chorwacja Domagoj Vida (wicekapitan)
Nr Poz. Piłkarz
25 PO Paragwaj Derlis González
26 OB Ukraina Mykyta Burda
29 PO Ukraina Witalij Bujalski
33 BR Ukraina Wołodymyr Machańkow
34 OB Ukraina Jewhen Chaczeridi
35 BR Ukraina Maksym Kowal
41 NA Ukraina Artem Biesiedin
44 OB Węgry Tamás Kádár
70 NA Demokratyczna Republika Konga Dieumerci Mbokani
72 BR Ukraina Artur Rud'ko
94 OB Polska Tomasz Kędziora
OB Gruzja Luka Loczoszwili

Piłkarze na wypożyczeniu[edytuj]

Nr Poz. Piłkarz
PO Ukraina Ołeksandr Andrijewski (wypożyczony do Zorii Ługańsk)
OB Portugalia Vitorino Antunes (wypożyczony do Getafe CF)
NA Ukraina Dmytro Chlobas (wypożyczony do Dynamy Mińsk)
NA Kolumbia Andrés Escobar (wypożyczony do Vasco da Gama)
PO Ukraina Władysław Kalitwincew (wypożyczony do Zorii Ługańsk)
OB Ukraina Pawło Łukjanczuk (wypożyczony do Olimpiku Donieck)
Nr Poz. Piłkarz
PO Ukraina Bohdan Mychajłyczenko (wypożyczony do Stali Kamieńskie)
OB Ukraina Zurab Oczihawa (wypożyczony do Olimpiku Donieck)
OB Ukraina Ołeksandr Osman (wypożyczony do Karpat Lwów)
PO Ukraina Serhij Rybałka (wypożyczony do Sivassporu)
NA Ukraina Ołeksij Szczebetun (wypożyczony do Stali Kamieńskie)
OB Ukraina Ołeksandr Tymczyk (wypożyczony do Stali Kamieńskie)

Numery zastrzeżone[edytuj]

Nr Poz. Piłkarz
12 -- Ukraina Klub Kibica (12-y piłkarz)

Trenerzy[edytuj]

 Osobny artykuł: Lista trenerów Dynama Kijów.
 Z tym tematem związana jest kategoria: Trenerzy piłkarzy Dynama Kijów.

Statystyki[edytuj]

Rekordy klubowe[edytuj]

Stan na 27 grudnia 2016.

Najwięcej goli w klubie[edytuj]

Stan na 25 kwietnia 2016.

# Piłkarz Lata występów Mistrzostwo Puchar Europuchary Inne* Razem
1 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Ołeh Błochin 1969—1987 211 29 26 0 266
2 Ukraina Serhij Rebrow 1992—2000
2005—2007
113 19 31 0 163
3 Uzbekistan Maksim Shatskix 1999—2008 97 22 23 0 142
4 Ukraina Andrij Szewczenko 1994—1999
2009—2012
83 16 25 0 124
5 Ukraina Andrij Jarmołenko 2007—nadal 83 16 17 0 116
6 Ukraina Ołeh Husiew 2003—2016 58 14 22 2 96
7 Ukraina Artem Miłewski 2002—2013 57 11 16 3 87
8 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Wiktor Kanewski 1953—1964 80 5 0 0 85
9 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Łeonid Buriak 1973—1984 56 12 14 0 82
10 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Wiktor Kołotow 1971—1981 62 11 8 0 81

* – Superpuchar ZSRR/Ukrainy

Najwięcej występów w klubie[edytuj]

Stan na 25 kwietnia 2016.

# Piłkarz Lata występów Mistrzostwo Puchar Europuchary Inne* Razem
1 Ukraina Ołeksandr Szowkowski 1993—2016 417 58 135 8 618
2 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Ołeh Błochin 1969—1987 432 67 79 4 582
3 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Anatolij Demjanenko 1979—1990
1992—1993
347 46 43 3 439
4 Ukraina Ołeh Husiew 2003—2016 292 43 97 6 438
5 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Łeonid Buriak 1973—1984 304 51 51 2 408
6 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Wołodymyr Weremiejew 1968—1982 310 45 44 2 401
7 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Wołodymyr Muntian 1965—1977 302 34 35 0 371
8 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Wołodymyr Bezsonow 1976—1990 277 47 39 4 367
9 Ukraina Serhij Rebrow 1992—2000
2005—2007
242 44 72 2 360
10 Ukraina Władysław Waszczuk 1993—2002
2005—2008
254 41 62 0 357

* – Superpuchar ZSRR/Ukrainy

Uwaga: czcionką pogrubioną wydzielono piłkarzy, którzy jeszcze grają w klubie.

Jubileuszowe bramki w Mistrzostwach Ukrainy[edytuj]

Poszczególne sezony[edytuj]

Związek Radziecki[edytuj]

Sezon Rozgrywki Msc. M. Z. R. P. B+ B- Pkt. Puchar Europa Uwagi
1936 (Wiosna) I (Grupa A) 2 6 4 0 2 18 11 14 3 pkt za zwycięstwo, 2 – remis, 1 – porażkę
1936 (Jesień) I (Grupa A) 6 7 1 3 3 16 19 12 1/32 finału
1937 I (Grupa A) 3 16 7 6 3 33 24 36 1/4 finału
1938 I (Grupa A) 4 25 15 6 4 76 35 36 1/16 finału 2 pkt za zwycięstwo, 1 – remis, 0 – porażkę
1939 I (Grupa A) 8 26 9 8 9 39 44 26 1/16 finału
1940 I (Grupa A) 8 24 6 9 9 32 49 21 Nie wystartował
1941 I (Grupa A) 8 9 4 2 3 16 14 10 Nie wystartował Rozgrywki nieukończone
1945 I (1 Grupa) 11 22 1 6 15 13 50 8 1/16 finału
1946 I (1 Grupa) 12 22 4 5 13 18 39 13 Półfinał
1947 I (1 Grupa) 4 24 9 9 6 27 31 27 1/4 finału
1948 I (1 Grupa) 10 26 7 6 13 32 50 20 1/4 finału
1949 I (1 Grupa) 7 34 17 6 11 48 47 40 1/8 finału
1950 I (Klasa A) 13 36 10 11 15 39 53 31 1/16 finału
1951 I (Klasa A) 8 28 9 9 10 43 39 27 1/8 finału
1952 I (Klasa A) 2 13 7 3 3 26 14 17 1/32 finału
1953 I (Klasa A) 8 20 6 5 9 21 26 17 1/8 finału
1954 I (Klasa A) 5 24 8 10 6 31 29 26 Zwycięzca
1955 I (Klasa A) 6 22 8 6 8 31 37 22 1/8 finału
1956 I (Klasa A) 4 22 7 10 5 32 31 24 Nie wystartował
1957 I (Klasa A) 6 22 8 7 7 30 30 23 1/8 finału
1958 I (Klasa A) 6 22 7 9 6 40 33 23 1/8 finału
1959 I (Klasa A) 7 22 6 8 8 26 33 20 1/16 finału
1960 (Wiosna) I (Klasa A, Podgrupa II) 1 20 13 2 5 46 23 28 Runda kwalifikacyjna
1960 I (Klasa A, Finał) 2 10 5 1 4 19 14 11 Nie wystartował
1961 (Wiosna) I (Klasa A, Podgrupa II) 2 20 12 5 3 41 19 29 Runda kwalifikacyjna
1961 I (Klasa A, Finał) 1 30 18 9 3 58 28 45 1/8 finału Wiosennne wyniki włączone do tablicy finałowej.
Każda zakwalifikowana drużyna grała tylko z drużyną z innej wiosennej grupy.
1962 (Wiosna) I (Klasa A, Podgrupa I) 1 20 14 5 1 44 20 33 Runda kwalifikacyjna
1962 I (Klasa A, Finał) 5 22 8 9 5 36 28 25 1/8 finału
1963 I (Klasa A, 1 Grupa) 9 38 16 12 10 68 48 44 1/8 finału
1964 I (Klasa A, 1 Grupa) 6 32 10 16 6 42 29 36 Zwycięzca
1965 I (Klasa A, 1 Grupa) 2 32 22 6 4 58 22 50 1/16 finału
1966 I (Klasa A, 1 Grupa) 1 36 23 10 3 66 17 56 Zwycięzca PZPK 1/4 finału
1967 I (Klasa A, 1 Grupa) 1 36 21 12 3 51 11 54 1/8 finału
1968 I (Klasa A, 1 Grupa) 1 38 21 15 3 58 25 57 1/8 finału PEMK 1/8 finału
1969 (Wiosna) I (Klasa A, Podgrupa I) 1 18 10 8 0 25 6 28 Runda kwalifikacyjna
1969 I (Klasa A, 1 Grupa) 2 26 16 7 3 37 13 39 1/4 finału PEMK Bojkot rozgrywek europejskich.
1970 I (Wysshaja grupa A) 7 32 14 5 13 36 32 33 Półfinał PEMK 1/8 finału
1971 I (Wyższa Liga) 1 30 17 10 3 41 17 44 1/8 finału
1972 I (Wyższa Liga) 2 30 12 11 7 52 38 35 1/8 finału
1973 I (Wyższa Liga) 2 30 16 8 6 44 23 36 Finalista PEMK 1/4 finału za 4 remisy – 1 pkt, za inne 4 remisy – 0 pkt
1974 I (Wyższa Liga) 1 30 14 12 4 49 24 40 Zwycięzca PU 1/8 finału
1975 I (Wyższa Liga) 1 30 17 9 4 53 30 43 1/4 finału PZPK Zwycięzca Zwycięzca Superpucharu UEFA
1976 (Wiosna) I (Wyższa Liga) 8 15 5 5 5 14 12 15
1976 (Jesień) I (Wyższa Liga) 2 15 6 6 3 22 16 18 1/4 finału PEMK 1/4 finału
1977 I (Wyższa Liga) 1 30 14 15 1 51 12 43 1/4 finału PEMK Półfinał
1978 I (Wyższa Liga) 2 30 15 9 6 42 20 38 Zwycięzca PU 1/32 finału -1 pkt za przekroczenie limitu remisów
1979 I (Wyższa Liga) 3 34 21 5 8 51 26 47 1/4 finału PEMK 1/8 finału
1980 I (Wyższa Liga) 1 34 21 9 4 63 23 51 Półfinał PU 1/8 finału
1981 I (Wyższa Liga) 1 34 22 9 3 58 26 53 1/4 finału PU 1/32 finału
1982 I (Wyższa Liga) 2 34 18 10 6 58 25 46 Zwycięzca PEMK 1/4 finału
1983 I (Wyższa Liga) 7 34 14 10 10 50 34 38 1/4 finału PEMK 1/4 finału
1984 I (Wyższa Liga) 10 34 12 13 9 46 30 34 1/8 finału PU 1/32 finału -3 pkt za przekroczone remisy
1985 I (Wyższa Liga) 1 34 20 8 6 64 26 48 Zwycięzca
1986 I (Wyższa Liga) 1 30 14 11 5 53 33 39 1/8 finału PZPK Zwycięzca Finalista Superpucharu UEFA
1987 I (Wyższa Liga) 6 30 11 10 9 37 27 32 Zwycięzca PEMK Półfinał
1988 I (Wyższa Liga) 2 30 17 9 4 43 19 43 1/8 finału PEMK 1/16 finału
1989 I (Wyższa Liga) 3 30 13 12 5 44 27 38 Półfinał
1990 I (Wyższa Liga) 1 24 14 6 4 44 20 34 Zwycięzca PU 1/8 finału
1991 I (Wyższa Liga) 5 30 13 9 8 43 34 35 1/16 finału PZPK 1/4 finału Zrezygnował z Pucharu ZSRR.
Dalej awansował Tekstilszczik Kamyszyn.

Ukraina[edytuj]

Sezon Rozgrywki Msc. M. Z. R. P. B+ B- Pkt. Puchar Europa Uwagi
1992 I (Wyszcza Liha) 2 18 13 4 1 31 13 30 1/4 finału PEMK Faza grupowa Zrezygnował z Pucharu ZSRR na stadii 1/4 finału[9].
Finał: Tawrija Symferopol-Dynamo Kijów-1:0
1992/1993 I (Wyszcza Liha) 1 30 18 8 4 59 14 44 Zwycięzca PU 1/16 finału
1993/1994 I (Wyszcza Liha) 1 34 23 10 1 61 21 56 1/8 finału LM 1 runda
1994/1995 I (Wyszcza Liha) 1 34 25 8 1 87 24 83 1/4 finału LM Faza finałowa
1995/1996 I (Wyszcza Liha) 1 34 24 7 3 65 17 79 Zwycięzca LM Faza grupowa Dyskwalifikowany z LM za próbę przekupstwa
1996/1997 I (Wyszcza Liha) 1 30 23 4 3 69 20 73 1/8 finału PU 1/32 finału LM – Runda kwalifikacyjna
1997/1998 I (Wyszcza Liha) 1 30 23 3 4 70 15 72 Zwycięzca LM 1/4 finału
1998/1999 I (Wyszcza Liha) 1 30 23 5 2 75 17 74 Zwycięzca LM 1/2 finału
1999/2000 I (Wyszcza Liha) 1 30 27 3 0 85 18 84 Zwycięzca LM II Faza grupowa
2000/2001 I (Wyszcza Liha) 1 26 20 4 2 58 17 64 1/16 finału LM I Faza grupowa Zrezygnował z Pucharu Ukrainy.
Dalej awansował Spartak Sumy.
2001/2002 I (Wyszcza Liha) 2 26 20 5 1 62 9 65 Finalista LM I Faza grupowa
2002/2003 I (Wyszcza Liha) 1 30 23 4 3 66 20 73 Zwycięzca PU 3 runda LM – I Faza grupowa
2003/2004 I (Wyszcza Liha) 1 30 23 4 3 68 20 73 1/2 finału LM I Faza grupowa
2004/2005 I (Wyszcza Liha) 2 30 23 4 3 58 14 73 Zwycięzca PU 1/32 finału LM – I Faza grupowa
2005/2006 I (Wyszcza Liha) 2 30 23 6 1 68 20 75 Zwycięzca LM II Runda kwalifikacyjna
2006/2007 I (Wyszcza Liha) 1 30 22 8 0 67 23 74 Zwycięzca LM Faza grupowa
2007/2008 I (Wyszcza Liha) 2 30 22 5 3 65 26 71 Finalista LM Faza grupowa
2008/2009 I (Premier-liha) 1 30 26 1 3 71 19 79 1/2 finału PU 1/2 finału LM – I Faza grupowa
2009/2010 I (Premier-liha) 2 30 22 5 3 61 16 71 1/4 finału LM I Faza grupowa
2010/2011 I (Premier-liha) 2 30 20 5 5 60 24 65 Finalista LE 1/4 finału LM – Faza kwalifikacyjna
2011/2012 I (Premier-liha) 2 30 23 6 1 56 12 75 1/4 finału LE Faza grupowa LM – Faza kwalifikacyjna
2012/2013 I (Premier-liha) 3 30 20 2 8 55 23 62 1/16 finału LE 1/16 finału LM – Faza grupowa
2013/2014 I (Premier-liha) 4 28 16 5 7 55 33 53 Zwycięzca LE 1/16 finału
2014/2015 I (Premier-liha) 1 26 20 6 0 65 12 66 Zwycięzca LE 1/4 finału
2015/2016 I (Premier-liha) 1 26 23 1 2 54 11 70 1/4 finału LM 1/8 finału
2016/2017 I (Premier-liha) 2 32 21 4 7 69 33 67 Finalista LM Faza grupowa

Przypisy

Europejskie puchary[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]