Dynamo Kijów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Football pictogram.svg Dynamo Kijów
ФК «Динамо» Київ
Dynamo Kijów
Pełna nazwa Futbolowy Klub
Dynamo Kijów
Przydomek біло-сині (biało-niebieskie)
chluba Ukrainy
Barwy biało-niebieskie
Data założenia 1927
Liga Premier-liha
Puchar Ukrainy
Liga Mistrzów UEFA
Debiut w najwyższej lidze 1992
Adres ul. Hruszewskiego 3
01001 Kijów
Stadion Stadion Dynamo im. W.Łobanowskiego, Stadion Olimpijski
Prezes Ukraina Ihor Surkis
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Dynamo Kijów (ukr. Футбольний Клуб «Динамо» Київ, Futbolnyj Kłub "Dynamo" Kyjiw, ros. Футбольный Клуб «Динамо» Киев, Futbolnyj Kłub "Dinamo" Kijew) – ukraiński klub piłkarski z siedzibą w Kijowie, założony w 1927, najbardziej utytułowany ukraiński klub, wielokrotny mistrz ZSRR i niepodległej Ukrainy, dwukrotny zdobywca europejskiego Pucharu Zdobywców Pucharów.

Występuje w rozgrywkach ukraińskiej Premier Lihi.

Historia[edytuj | edytuj kod]

1927-1946[edytuj | edytuj kod]

Klub sportowy Dynamo Kijów powstał 13 maja 1927 roku[1] jako Kijowskie Proletariackie Stowarzyszenie Sportowe "Dynamo" (ros. Киевское пролетарское спортивное общество «Динамо», Kijewskoje proletarskoje sportiwnoje obszczestwo "Dinamo")[2].

5 kwietnia 1928 z inicjatywy naczelnika Okręgowego Oddziału OGPU w Kijowie Semena Zapadnego zaczęto formować drużynę piłkarską. Jego zastępca Siergiej Barminski rozpoczął od rekrutowania do zespołu funkcjonariuszy OGPU oraz piłkarzy innych kijowskich drużyn. Pierwszy oficjalny mecz odbył się 17 lipca 1928, a przeciwnikiem była drużyna Dynamo Odessa (2:2). W lipcu 1928 Dynamo gościło mistrzów Moskwy – drużynę Dynamo Moskwa (2:6). W 1929 Dynamo rozegrało pierwszy mecz międzynarodowy z austriacką drużyną robotniczą.

W pierwszych latach istnienia klubu, do momentu utworzenia I ligi ZSRR, klub występował w rozgrywkach Towarzystwa Sportowego "Dynamo".

W 1936 Dynamo Kijów wystartowało w rozgrywkach I ligi Radzieckiej w najwyższej klasie rozgrywkowej – grupie A. Mecz otwarcia sezonu rozegrano 24 maja 1936 na stadionie przy Alei Petrowskiej w Kijowie. Gospodarze ulegli piłkarzom Dynama Moskwa 1:5. Pierwszą bramkę dla Dynama Kijów w historii rozgrywek I ligi ZSRR zdobył Mykoła Machynia. W pierwszym sezonie zespół z Kijowa uzyskał drugie miejsce.

W latach 1937-1941 przebudowano kijowski Stadion Czerwony. Nadano mu wówczas nazwę Stadion Republikański.

Po rozpoczęciu wojny w 1941 większość piłkarzy zmobilizowano do wojska. Jeńcami wojennymi zostali Ołeksij Kłymenko, Mykoła Korotkych, Iwan Kuźmenko, Mykoła Trusewicz. Po wyjściu z niewoli razem z innymi piłkarzami z Kijowa w zakładzie piekarskim zorganizowali drużynę Start Kijów. W 1942 piłkarze rozegrali dziewięć meczów towarzyskich (w tym mecz 9 sierpnia 1942 z Flakelf - drużyną niemieckich sił lotniczych - znany jako mecz śmierci). Później trafili do obozu koncentracyjnego, w którym stracono: Ołeksija Kłymenkę, Iwana Kuźmienkę, Mykołę Trusewicza. Mykoła Korotkych jako funkcjonariusz NKWD został zamordowany przez Gestapo.

1946-1961[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu wojny wrócili do drużyny tylko Anton Idzkowski, Mykoła Machynia, Makar Honczarenko. W 1946 Dynamo zajęło przedostatnie miejsce i według regulaminu miało spaść do niższej ligi. Jednak ze względu na wielkie straty podczas wojny drużynę pozostawiono w lidze.

Od 1946 do 1951 dziewięciokrotnie zmieniano trenera. Dopiero od 1951 roku, kiedy zaproszono szkoleniowca Olega Oszenkowa, drużyna zaczęła odnosić oczekiwane sukcesy. Już w następnym sezonie (1952) klub zdobył drugie miejsce po raz drugi w historii, a w 1954 roku pierwszy Puchar ZSRR w piłce nożnej.

W 1961 roku przyszedł kolejny sukces. Dynamo Kijów na czele z Wiaczesławem Sołowjowem został Mistrzem ZSRR. Pierwszy raz klub spoza Moskwy osiągnął podobny sukces.

1962-1975[edytuj | edytuj kod]

W radzieckiej piłce nożnej nastąpiła era Dynama Kijów. W 1964 roku klub prowadzony przez Wiktora Masłowa zdobył kolejny puchar kraju. Jako pierwszy radziecki klub wystartował w europejskich Pucharach. 2 września 1965 roku zespół zadebiutował w Pucharze Zdobywców Pucharów pokonując na wyjeździe irlandzki Coleraine (6:1).

W 1966 klub znowu wygrał Puchar Związku Radzieckiego a w 1966, 1967, 1968 tytuł Mistrza ZSRR. 20 września 1967 roku w Glasgow Dynamo Kijów zadebiutował w Pucharze Europy Mistrzów Klubowych, najpierw wygrywając z miejscowym klubem Celtic (2:1, 1:1,) a w następnej rundzie przegrywając z Górnikiem Zabrze (1:2, 1:1). W 1971 roku zdobywa już 5. mistrzostwo kraju.

W listopadzie 1973 roku trenerem został "Wielki Mistrz" Walery Łobanowski. Już w następnym, 1974, roku klub wygrał rozgrywki I ligi ZSRR oraz zdobył Puchar ZSRR.

W 1975 roku Dynamo ponownie zdobył tytuł mistrzowski I ligi radzieckiej oraz odniósł pierwszy wielki sukces na arenie międzynarodowej – Pucharze Zdobywców Pucharów i Superpucharze UEFA. Piłkarz Dynama Ołeh Błochin otrzymał Złotą Piłkę od France Football.

1976-1991[edytuj | edytuj kod]

Po triumfie 1975 Dynamo uzyskuje Mistrzostwo ZSRR jeszcze w roku 1977, 1980, 1981, a w 1978 i 1982 Puchar ZSRR. Przez ten czas nie odnosi sukcesów w pucharach europejskich.

Już w następnym 1985 roku klub został mistrzem ZSRR oraz zdobył kolejny Puchar ZSRR. Klub po raz drugi zdobył Puchar Zdobywców Pucharów. Następny piłkarz Dynama Ihor Biełanow otrzymał Złotą Piłkę od France Football (1986). Rok później drużyna znowu została Mistrzem ZSRR, a w 1987 zdobyła Puchar ZSRR.

W 1989 roku klub został przekształcony w Państwowo-Publiczne Stowarzyszenie Dynamo Kijów. Jego pierwszym Prezesem został obrany Wiktor Bezwerchy.

W 1990 roku Dynamo Kijów w Mistrzostwach ZSRR zdobył ostatni, 13. tytuł Mistrza ZSRR oraz po raz dziewiąty Puchar ZSRR.

Dynamo Kijów nigdy nie spadło z najwyższej klasy rozgrywkowej Mistrzostw ZSRR (Dynamo Moskwa również osiągnęło podobny sukces).

1992-2002[edytuj | edytuj kod]

Po rozpadzie ZSRR w 1991, klub zaczął swoją przygodę w nowo utworzonej lidze ukraińskiej. W finale play-off Dynamo Kijów przegrał z Tawriji Symferopol 0:1. Potem dziewięć razy z rzędu został Mistrzem Ukrainy.

W 1993 klub przejął na własność Hryhorij Surkis. Nowy właściciel zbudował nową bazę klubu w Koncza-Zaspie, oraz zmodernizował jego infrastrukturę. W 1996 roku Hryhorij Surkis, po wybraniu na stanowisko prezesa Zawodowej Ligi Piłkarskiej Ukrainy, zrzekł się stanowiska prezesa Dynama Kijów na rzecz swojego młodszego brata, Ihora.

W połowie lat 90' Dynamo zaczęło odnosić sukcesy w rozgrywkach europejskich. Doszedł do 1/4 finału w Lidze Mistrzów UEFA sezonu 1997/1998 oraz do półfinału rok później. Po tych sukcesach klub sprzedał swoich liderów do czołowych klubów europejskich. Andrij Szewczenko trafił do A.C. Milanu, Serhij Rebrow do Tottenham Hotspur, Ołeh Łużny do Arsenalu Londyn.

W maju 2002 roku podczas ligowego meczu z klubem Metałurh Zaporoże trener drużyny Walery Łobanowski dostał ataku serca i zmarł. Klub po nieprzerwanym dziewięcioletnim paśmie sukcesów został zdetronizowany przez klub z górniczego DonieckaSzachtar.

2002-2007[edytuj | edytuj kod]

Nowym trenerem został Ołeksij Mychajłyczenko. W latach 2003 i 2004 Dynamo zostało Mistrzem Ukrainy; poza tym w 2003 zdobyło także krajowy puchar, a w 2004 Superpuchar. Po tych sukcesach kolejnym trenerem został Jożef Sabo, a rok później zastąpił go Łeonid Buriak. Wtedy rozpoczął się okres słabej gry w Lidze Mistrzów – najpierw w 2005 klub nie zakwalifikował się do fazy grupowej, a w sezonie 2006/07 pod wodzą nowego trenera, Anatolija Demjanenko, nie wygrał żadnego meczu. W następnym roku było podobnie. Trenerem ponownie został Jożef Sabo, ale z nim klub również przegrał wszystkie 6 meczów w grupie.

2008-[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 2008 pierwszy raz w historii klubu został zaproszony trener spoza Ukrainy – Jurij Siomin z Rosji[3]. Latem tego samego roku Dynamo zakwalifikował się do fazy grupowej Ligi Mistrzów, pokonując w 3 rundzie kwalifikacyjnej Spartaka Moskwa po wygranej 4:1 zarówno w Moskwie i Kijowie.

W 2009 Dynamo pokonało w fazie pucharowej Pucharu UEFA Valencię, Metalist Charków i Paris Saint-Germain. W półfinale nie zdołało jednak wygrać z przyszłym zwycięzcą tych rozgrywek – Szachtarem Donieck. Mimo to w tym samym sezonie Dynamo zostało mistrzem Ukrainy, o 15 pkt wyprzedzając Szachtara, który zajął drugie miejsce.

W maju 2009 Jurij Siomin z przyczyn osobistych powrócił do Lokomotiwa Moskwa, a jego następcą został Rosjanin Walerij Gazzajew[4].

Sezon 2009/2010 Dynamo rozpoczęło zwycięstwem w meczu o Superpuchar Ukrainy, pokonując Worskłę Połtawa (0:0) w rzutach karnych 4:2. Ale potem zespół grał co raz gorzej. W decydującym meczu o mistrzostwo 5 maja 2010 przegrał w Doniecku z Szachtarem 0:1, dzięki czemu górnicy wcześniej zdobyli kolejny tytuł mistrza kraju.

W sezonie 2010/2011 Dynamo odpadło z rozgrywek Ligi Mistrzów ustępując w 4.rundzie kwalifikacyjnym Ajaxowi Amsterdam. Po przegranym meczu w fazie grupowej Ligi Europy z Sheriffem Tyraspol 0:2 Gazzajew 1 października 2010 podał się do dymisji[5]. Do końca roku kierował drużyną Ołeh Łużny[6], z którym klub awansował do fazy play-off Ligi Europy. 23 grudnia 2010 Jurij Siomin ponownie wrócił do kierowania Dynamem[7]. Wiosną Dynamo dotarło do ćwierćfinału Ligi Europy, ale nie potrafiło zdobyć mistrzostwo Ukrainy.

Sezon 2011/2012 Dynamo rozpoczęło od zwycięstwa 3:1 nad Szachtarem w meczu o Superpuchar Ukrainy. Dynamo nie potrafiło przebić się do fazy grupowej Ligi Mistrzów, przegrywając dwukrotnie Rubinowi Kazań. Potem występował w Lidze Europy, ale zajął tylko trzecie miejsce w grupie. W mistrzostwach Ukrainy Dynamo ponownie było drugim.

Sezon 2012/2013 Dynamo rozpoczęło od największego za dotychczasową historię wzmocnienia zespołu. Klub podpisał kontrakty z Chorwatem Niko Kranjčarem, Portugalczykiem Miguelem Veloso oraz Brazylijczykiem Raffaelem, którzy przyszli z mistrzostw Anglii, Włoch i Niemiec odpowiednio. Jednak dalej drużyna nie pokazywała widowiskowej gry, dla tego 25.09.2012 Prezes klubu Ihor Surkis postanowił zakończyć okres kierowania przez rosyjskich fachowców i zaprosił na stanowisko głównego trenera byłą gwiazdę Dynamo - Ołeha Błochina, który rozpoczął proces budowania nowej drużyny. Wiele piłkarzy odeszło z klubu, zaproszono młodych piłkarzy. Klub zajął dopiero na mecie sezonu trzecie miejsce (klub po raz pierwszy od 1991 zajął w lidze inne miejsce niż pierwsze lub drugie), co nie dało choćby udziału w eliminacjach do Ligi Mistrzów.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Trofea międzynarodowe[edytuj | edytuj kod]

FIFA Logo(2010).svg Zdobyte trofea w rozgrywkach międzynarodowych
(Stan na 31-05-2012)
Generic football.png
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)
Coppacampioni.png
Puchar Europy/ Liga Mistrzów
zdobywca 0
finalista 0
półfinalista 3 1976/77, 1986/87, 1998/99
UEFA Cup (adjusted).png
Puchar UEFA/ Liga Europy
zdobywca 0
finalista 0
półfinalista 1 2008/09
Coppacoppe.png
Puchar Zdobywców
zdobywca 2 1974/75, 1985/86
finalista 0
Supercup.png
Superpuchar UEFA
zdobywca 1 1975
finalista 1 1986

Trofea krajowe[edytuj | edytuj kod]

Ukraina
Ukraina Zdobyte trofea w rozgrywkach Ukrainy
(Stan na 31-05-2012)
Generic football.png
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)


Logo of Football Federation of Ukraine.svg
Mistrzostwo
I miejsce 13
(rekord)
1993, 1994, 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2003Star*.svgStar*.svg, 2004, 2007, 2009
II miejsce 8 1992, 2002, 2005, 2006, 2008, 2010, 2011, 2012
III miejsce 1 2013
2008 Ukrainian Cup.jpg
Puchar
zdobywca 9
(rekord)
1993, 1996, 1998, 1999, 2000, 2003, 2005, 2006, 2007
finalista 3 2002, 2008, 2011
Ukrainian Super Cup.jpg
Superpuchar
zdobywca 5
(rekord)
2004, 2006, 2007, 2009, 2011
finalista 2 2005, 2008
ZSRR
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Zdobyte trofea w rozgrywkach ZSRR
(Stan na 1-01-1992)
Generic football.png
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)


URSS Top League.png
Mistrzostwo
I miejsce 13
(rekord)
1961, 1966, 1967, 1968, 1971, 1974, 1975, 1977, 1980, 1981Star*.svg, 1985, 1986, 1990
II miejsce 11 1936 (w), 1952, 1960, 1965, 1969, 1972, 1973, 1976 (j), 1978, 1982, 1988
III miejsce 3 1937, 1979, 1989

Puchar
zdobywca 9 1954, 1964, 1965/66, 1974, 1978, 1982, 1984/85, 1986/87, 1989/90
finalista 1 1973
Supercup.png
Superpuchar
zdobywca 3
(rekord)
1980, 1985, 1986
finalista 1 1977

Inne trofea[edytuj | edytuj kod]

Trofea indywidualne[edytuj | edytuj kod]

  • Soccer ball.svg Napastnik Dynama Ołeh Błochin jest liderem klasyfikacji najskuteczniejszych (211 bramek) oraz piłkarzy z największą ilością występów (432 mecze) w lidze ZSRR.

Barwy i herb[edytuj | edytuj kod]

Dynamo Kijów ma barwy biało-niebieskie. Kolory były wyznaczone przez decyzję Rady Centralnej Towarzystwa Sportowego Dynamo, która reprezentowała pracowników NKWD. W przeciwieństwie do czerwonego (kolor przelanej krwi), który wybrali sportowcy wojskowi, NKWD, symbolizując słowa swojego przewodnika Feliksa Dzierżyńskiego o czystych i jasnych myślach pracowników swej organizacji, postanowił więc wybrać kolory białe i niebieskie. Od początku istnienia piłkarze Dynama Kijów zazwyczaj noszą białe lub niebieskie stroje. Jedynie w latach 1990-1991 stroje były żółto-niebieskie, w nawiązaniu do narodowych barw Ukrainy.

Pierwsze logo klubu, które było zaprezentowane na koszulkach Dynama w 1927 roku była niebieska litera "Д" (D) w pionowym rombie. Z biegiem lat logo klubu wiele razy zmieniało się, ale litera D pozostała do dziś. W 2003 roku, po tym jak Dynamo zdobyło 10-e mistrzostwo kraju, w górnej części logo została dodana złota gwiazda. Druga gwiazda została dodana do logo w 2007 roku podczas obchodów 80-lecia Dynama Kijów. Choć Dynamo wygrała tylko 13 ukraińskich tytułów ligowych, również były brane pod uwagę zdobyte 13 tytuły mistrzowskie byłego ZSRR, co niektórzy uważają odpowiedź na działania byłego największego dynamowskiego rywala Spartaka Moskwa, który uczynił to samo kilka lat wcześniej.

Oficjalną maskotką klubu jest bóbr. Pierwsza nazwa "bobry" pojawiła się w 1989 roku. Maskotka klubu została opracowana przez włoską firmę Telemundi Group. Z wyglądu bóbr był podobny do Walerego Łobanowskiego (dodano bobrowi złotą grzywkę). Oficjalnie bóbr uznany za maskotkę klubu dopiero w 1995 roku, kiedy to został opracowany w szczegółach projekt stroju gryzonia. W tym samym czasie zorganizowano konkurs wśród fanów za najlepszą nazwę dla maskotki, a zwycięzca została uznana nazwa "Dik" (z rosyjskiego DInamo Kijew).

Struktura klubu[edytuj | edytuj kod]

Stadion[edytuj | edytuj kod]

Swoje mecze domowe klub rozgrywa na należącym do miasta Narodowym Sportowym Kompleksie Olimpijskim, który mieści 70 500 widzów i ma wymiary boiska 105x68 metrów. Po raz pierwszy zespół zagrał na tym stadionie 9 września 1945 w meczu Mistrzostw ZSRR przeciwko drużynie z Tbilisi (2:7), a w okresie od 1953 do 1996 roku stadion był areną domową klubu. W okresie od 1996 do końca 2007 roku zespół grał na Olimpijskim przeważnie domowe mecze głównych rund pucharów europejskich oraz najważniejsze mecze o mistrzostwo i Puchar Ukrainy.

Od 1934 do 1941 oraz od 1996 do końca 2011 roku stadionem macierzystym klubu był stadion "Dynamo" im. Walerego Łobanowskiego, który jest położony w pięknym parku w centrum miasta, blisko brzegów Dniepru i może pomieścić 16 873 widzów (wymiary 105x75). W części centralnej trybuny znajduje się trzypiętrowe biuro klubu "FK Dynamo Kijów" i prawie wszystkie służby klubowe. W 2001 roku na stadionie otwarto centrum fitness z basenem. Klub posiada również nowoczesny ośrodek treningowy w dzielnicy Koncza-Zaspa.

Sekcje klubowe[edytuj | edytuj kod]

Dynamo Kijów utrzymuje także swoje własne szkółki piłkarskie dla dzieci i młodzieży, mające siedziby również w Kijowie. Rezerwowa drużyna Dynamo Kijów U-21, inaczej zwana młodzieżowa lub "dubl" (ukr. дубль), występuje w rozgrywkach Mistrzostw Ukrainy spośród młodzieży. Juniorskie drużyny są potocznie nazywane Dynamo-2, która występuje w niższych ligach Mistrzostw Ukrainy, oraz Dynamo-3, która do 2008 występowała w III lidze Mistrzostw Ukrainy, a od 2012 nazywa się Dynamo Kijów U-19 i występuje w rozgrywkach Mistrzostw Ukrainy spośród juniorów.

Andrij Szewczenko, jeden z najsłynniejszych byłych graczy Dynama, ukończył właśnie taką szkółkę.

Sponsorzy[edytuj | edytuj kod]

Piłkarze[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Lista piłkarzy Dynama Kijów.
Information icon.svg Osobny artykuł: Lista kapitanów Dynama Kijów.

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

Stan na 11.03.2014[8]
Skład Dynama Kijów na sezon 2013/14
Nr Poz. Piłkarz
1 BR Ukraina Ołeksandr Szowkowski (wicekapitan)
2 OB Brazylia Danilo Silva
3 OB Ukraina Jewhen Selin
4 PO Portugalia Miguel Veloso
5 PO Chorwacja Ognjen Vukojević
6 OB Austria Aleksandar Dragović
7 NA Holandia Jeremain Lens
9 PO Ukraina Roman Bezus
10 NA Ukraina Andrij Jarmołenko
11 NA Nigeria Ideye Brown
16 PO Ukraina Serhij Sydorczuk
19 PO Ukraina Denys Harmasz
Nr Poz. Piłkarz
20 PO Ukraina Ołeh Husiew (kapitan)
22 NA Ukraina Artem Kraweć
23 BR Ukraina Ołeksandr Rybka
24 OB Chorwacja Domagoj Vida
25 PO Nigeria Lukman Haruna
27 OB Ukraina Jewhen Makarenko
34 OB Ukraina Jewhen Chaczeridi
35 BR Ukraina Maksym Kowal
45 PO Ukraina Władysław Kałytwyncew
77 PO Ukraina Andrij Curikow
85 NA Demokratyczna Republika Konga Dieumerci Mbokani
90 PO Maroko Younès Belhanda

Piłkarze na wypożyczeniu[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
OB Ukraina Denys Bałan (wypożyczony do Dnipra Dniepropetrowsk)
PO Argentyna Facundo Bertoglio (wypożyczony do Evian FC)
BR Ukraina Denys Bojko (wypożyczony do Dnipra Dniepropetrowsk)
PO Ukraina Witalij Bujalski (wypożyczony do Howerły Użhorod)
PO Brazylia Dudu (wypożyczony do Grêmio)
NA Kolumbia Andrés Escobar (wypożyczony do FC Dallas)
PO Chorwacja Niko Kranjčar (wypożyczony do Queens Park Rangers F.C.)
OB Ukraina Serhij Lulka (wypożyczony do Howerły Użhorod)
NA Szwajcaria Admir Mehmedi (wypożyczony do SC Freiburg)
PO Ukraina Jewhen Morozenko (wypożyczony do Howerły Użhorod)
OB Macedonia Goran Popow (wypożyczony do West Bromwich Albion F.C.)
NA Argentyna Marco Ruben (wypożyczony do Evian FC)
PO Ukraina Serhij Rybałka (wypożyczony do Slovana Liberec)
PO Boliwia Diego Suárez (wypożyczony do Blooming Santa Cruz)
BR Ukraina Ołeksij Szewczenko (wypożyczony do Howerły Użhorod)
OB Francja Benoît Trémoulinas (wypożyczony do AS Saint-Étienne)
PO Nigeria Ayila Yussuf (wypożyczony do Metalista Charków)

Numery zastrzeżone[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
12 -- Ukraina Klub Kibica (12-y piłkarz)

Trenerzy[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Lista trenerów Dynama Kijów.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Najlepsi strzelcy klubu[edytuj | edytuj kod]

Stan na 16 sierpnia 2013.

# Piłkarz Bramki Lata występów
1 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Ołeh Błochin 266 1969—1987
2 Ukraina Serhij Rebrow 163 1992—2000, 2005—2008
3 Uzbekistan Maksim Shatskix 142 1999—2009
4 Ukraina Andrij Szewczenko 124 1994—1999, 2009—2012
5 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Wiktor Kanewski 85 1953—1964
6 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Łeonid Buriak 83 1973—1984
7 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Wiktor Kołotow 81 1971—1981
8 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Wiktor Serebrianikow 79 1959—1971
9 Ukraina Wiktor Łeonenko 79 1992—1998
10 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Andrij Biba 77 1957—1967
11 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Wadym Jewtuszenko 75 1980—1988
12 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Mychajło Koman 71 1949—1959
13 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Pawło Wińkowatow 70 1941—1955
14 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Wołodymyr Muntian 70 1965—1977
15 Brazylia Diogo Rincón 70 2002—2009
16 Białoruś Walancin Bialkiewicz 69 1996—2008
17 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Ołeh Bazyłewicz 63 1957—1965
18 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Anatolij Puzacz 63 1965—1973
19 Ukraina Artem Miłewski 60 2002—
20 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Witalij Chmelnycki 60 1965—1972

Najlepsi strzelcy w najwyższych ligach ZSRR i Ukrainy[edytuj | edytuj kod]

Stan na 16 sierpnia 2013.

# Strzelec Bramki Lata występów
2 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Ołeh Błochin 211 1969—1987
3 Ukraina Serhij Rebrow 113 1992—2000, 2005—2008
4 Uzbekistan Maksim Shatskix 97 1999—2009
5 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Wiktor Kanewski 80 1953—1964
1 Ukraina Andrij Szewczenko 247 1994—1999, 2009—2012
6 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Wiktor Serebrianikow 70 1959—1971
7 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Andrij Biba 69 1957—1967
8 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Pawło Wińkowatow 65 1941—1955
9 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Mychajło Koman 62 1949—1959
10 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Wiktor Kołotow 62 1971—1981
11 Ukraina Wiktor Łeonenko 61 1992—1998
12 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Wadym Jewtuszenko 59 1980—1988
13 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Wołodymyr Muntian 57 1965—1977
14 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Łeonid Buriak 57 1973—1984
15 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Witalij Chmelnycki 54 1965—1972
16 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Ołeh Bazyłewicz 53 1957—1965
17 Białoruś Walancin Bialkiewicz 51 1996—2008
18 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Anatolij Puzacz 49 1965—1973
19 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Anatolij Byszowiec 49 1963—1973
20 Brazylia Diogo Rincón 46 2002—2009

Najwięcej występów w najwyższych ligach ZSRR i Ukrainy[edytuj | edytuj kod]

Stan na 27 lipca 2010.

# Piłkarz Mecze Lata występów
1 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Ołeh Błochin 432 1969—1987
2 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich/Ukraina Anatolij Demjanenko 347 1979—1990, 1992
3 Ukraina Ołeksandr Szowkowski 334 1993—
4 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Wołodymyr Weremiejew 310 1968—1982
5 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Wasyl Turianczyk 308 1959—1969
6 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Łeonid Buriak 304 1973—1984
7 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Wołodymyr Muntian 302 1965—1977
8 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Wiktor Serebrianikow 299 1959—1971
9 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Wadym Sosnychin 291 1962—1973
10 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Wołodymyr Bezsonow 277 1976—1990
11 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Jewhen Rudakow 259 1964—1977
12 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich/Ukraina Ołeh Łużny 253 1989—1999
13 Ukraina Władysław Waszczuk 253 1993—2003, 2005—2008
14 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Andrij Biba 247 1957—1967
15 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Jożef Sabo 245 1959—1969
16 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Wadym Jewtuszenko 245 1980—1988
17 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Serhij Bałtacza 245 1977—1988
18 Ukraina Serhij Rebrow 242 1992—2000, 2005—2008
19 Ukraina Andrij Szewczenko 241 1994—1999, 2009—
20 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Andrij Bal 240 1977—1988

Uwaga: czcionką pogrubioną wydzielono piłkarzy, którzy jeszcze grają w klubie.

Jubileuszowe bramki w Mistrzostwach Ukrainy[edytuj | edytuj kod]

Poszczególne sezony[edytuj | edytuj kod]

Związek Radziecki[edytuj | edytuj kod]

Sezon Rozgrywki Miejsce/ (Ilość drużyn) M. Z. R. P. B+ B- Pkt. Puchar Europa Uwagi
1936 (Wiosna) I (Grupa A) 2/(7) 6 4 0 2 18 11 14 3 pkt za zwycięstwo, 2 – remis, 1 – porażkę
1936 (Jesień) I (Grupa A) 6/(8) 7 1 3 3 16 19 12 1/32 finału 3 pkt za zwycięstwo, 2 – remis, 1 – porażkę
1937 I (Grupa A) 3/(9) 16 7 6 3 33 24 36 1/4 finału 3 pkt za zwycięstwo, 2 – remis, 1 – porażkę
1938 I (Grupa A) 4/(26) 25 15 6 4 76 35 36 1/16 finału 2 pkt za zwycięstwo, 1 – remis, 0 – porażkę
1939 I (Grupa A) 8/(14) 26 9 8 9 39 44 26 1/16 finału 2 pkt za zwycięstwo, 1 – remis, 0 – porażkę
1940 I (Grupa A) 8/(13) 24 6 9 9 32 49 21 Nie wystartował 2 pkt za zwycięstwo, 1 – remis, 0 – porażkę
1941 I (Grupa A) 8/(15) 9 4 2 3 16 14 10 Nie wystartował Rozgrywki nieukończone
1942 Rozgrywki nie odbyły się
1943 Rozgrywki nie odbyły się
1944 Rozgrywki nie odbyły się
1945 I (1 Grupa) 11/(12) 22 1 6 15 13 50 8 1/16 finału
1946 I (1 Grupa) 12/(12) 22 4 5 13 18 39 13 Półfinał
1947 I (1 Grupa) 4/(13) 24 9 9 6 27 31 27 1/4 finału
1948 I (1 Grupa) 10/(14) 26 7 6 13 32 50 20 1/4 finału
1949 I (1 Grupa) 7/(18) 34 17 6 11 48 47 40 1/8 finału
1950 I (Klasa A) 13/(19) 36 10 11 15 39 53 31 1/16 finału
1951 I (Klasa A) 8/(15) 28 9 9 10 43 39 27 1/8 finału
1952 I (Klasa A) 2/(14) 13 7 3 3 26 14 17 1/32 finału
1953 I (Klasa A) 8/(11) 20 6 5 9 21 26 17 1/8 finału
1954 I (Klasa A) 5/(13) 24 8 10 6 31 29 26 Zwycięzca
1955 I (Klasa A) 6/(12) 22 8 6 8 31 37 22 1/8 finału
1956 I (Klasa A) 4/(12) 22 7 10 5 32 31 24 Nie wystartował
1957 I (Klasa A) 6/(12) 22 8 7 7 30 30 23 1/8 finału
1958 I (Klasa A) 6/(12) 22 7 9 6 40 33 23 1/8 finału
1959 I (Klasa A) 7/(12) 22 6 8 8 26 33 20 1/16 finału
1960 (Wiosna) I (Klasa A, Podgrupa II) 1/(11) 20 13 2 5 46 23 28 Runda kwalifikacyjna
1960 I (Klasa A, Finał) 2/(6) 10 5 1 4 19 14 11 Nie wystartował
1961 (Wiosna) I (Klasa A, Podgrupa II) 2/(11) 20 12 5 3 41 19 29 Runda kwalifikacyjna
1961 I (Klasa A, Finał) 1/(10) 30 18 9 3 58 28 45 1/8 finału Wiosennne wyniki włączone do tablicy finalowej. Każda zakwalifikowana drużyna grała tylko z drużyną z innej wiosennej grupy
1962 (Wiosna) I (Klasa A, Podgrupa I) 1/(11) 20 14 5 1 44 20 33 Runda kwalifikacyjna
1962 I (Klasa A, Finał) 5/(12) 22 8 9 5 36 28 25 1/8 finału
1963 I (Klasa A, 1 Grupa) 9/(20) 38 16 12 10 68 48 44 1/8 finału
1964 I (Klasa A, 1 Grupa) 6/(17) 32 10 16 6 42 29 36 Zwycięzca
1965 I (Klasa A, 1 Grupa) 2/(17) 32 22 6 4 58 22 50 1/16 finału
1966 I (Klasa A, 1 Grupa) 1/(19) 36 23 10 3 66 17 56 Zwycięzca PZPK 1/4 finału
1967 I (Klasa A, 1 Grupa) 1/(19) 36 21 12 3 51 11 54 1/8 finału
1968 I (Klasa A, 1 Grupa) 1/(20) 38 21 15 3 58 25 57 1/8 finału PEMK 1/8 finału (2 runda)
1969 (Wiosna) I (Klasa A, Podgrupa I) 1/(10) 18 10 8 0 25 6 28 Runda kwalifikacyjna
1969 I (Klasa A, 1 Grupa) 2/(14) 26 16 7 3 37 13 39 1/4 finału PEMK bojkot rozgrywek europejskich
1970 I (Wysshaja grupa A) 7/(17) 32 14 5 13 36 32 33 Półfinał PEMK 1/8 finału (2 runda)
1971 I (Wyższa Liga) 1/(16) 30 17 10 3 41 17 44 1/8 finału
1972 I (Wyższa Liga) 2/(16) 30 12 11 7 52 38 35 1/8 finału
1973 I (Wyższa Liga) 2/(16) 30 16 8 6 44 23 36 Finalista PEMK 1/4 finału za 4 remisy – 1 pkt, za inne 4 remisy – 0 pkt
1974 I (Wyższa Liga) 1/(16) 30 14 12 4 49 24 40 Zwycięzca PU 1/8 finału (3 runda)
1975 I (Wyższa Liga) 1/(16) 30 17 9 4 53 30 43 1/4 finału PZPK Zwycięzca Zwycięzca Superpucharu UEFA
1976 (Wiosna) I (Wyższa Liga) 8/(16) 15 5 5 5 14 12 15
1976 (Jesień) I (Wyższa Liga) 2/(16) 15 6 6 3 22 16 18 1/4 finału PEMK 1/4 finału
1977 I (Wyższa Liga) 1/(16) 30 14 15 1 51 12 43 1/4 finału PEMK Półfinał
1978 I (Wyższa Liga) 2/(16) 30 15 9 6 42 20 38 Zwycięzca PU 1/32 finału (1 runda) -1 pkt za przekroczenie limitu remisów
1979 I (Wyższa Liga) 3/(18) 34 21 5 8 51 26 47 1/4 finału PEMK 1/8 finału (2 runda)
1980 I (Wyższa Liga) 1/(18) 34 21 9 4 63 23 51 Półfinał PU 1/8 finału (3 runda)
1981 I (Wyższa Liga) 1/(18) 34 22 9 3 58 26 53 1/4 finału PU 1/32 finału (1 runda)
1982 I (Wyższa Liga) 2/(18) 34 18 10 6 58 25 46 Zwycięzca PEMK 1/4 finału
1983 I (Wyższa Liga) 7/(18) 34 14 10 10 50 34 38 1/4 finału PEMK 1/4 finału
1984 I (Wyższa Liga) 10/(18) 34 12 13 9 46 30 34 1/8 finału PU 1/32 finału (1 runda) -3 pkt za przekroczone remisy
1985 I (Wyższa Liga) 1/(18) 34 20 8 6 64 26 48 Zwycięzca
1986 I (Wyższa Liga) 1/(16) 30 14 11 5 53 33 39 1/8 finału PZPK Zwycięzca Finalista Superpucharu UEFA
1987 I (Wyższa Liga) 6/(16) 30 11 10 9 37 27 32 Zwycięzca PEMK Półfinał
1988 I (Wyższa Liga) 2/(16) 30 17 9 4 43 19 43 1/8 finału PEMK 1/16 finału (1 runda)
1989 I (Wyższa Liga) 3/(16) 30 13 12 5 44 27 38 Półfinał
1990 I (Wyższa Liga) 1/(13) 24 14 6 4 44 20 34 Zwycięzca PU 1/8 finału (3 runda)
1991 I (Wyższa Liga) 5/(16) 30 13 9 8 43 34 35 1/16 finału PZPK 1/4 finału Zrezygnował z Pucharu ZSRR. Dalej awansował Tekstilszczik Kamyszyn

Ukraina[edytuj | edytuj kod]

Sezon Rozgrywki Miejsce/ (Ilość drużyn) M. Z. R. P. B+ B- Pkt. Puchar Europa Uwagi
1992 I (Wyszcza Liha) 2/(10) 18 13 4 1 31 13 30 1/4 finału PEMK Faza grupowa Zrezygnował z Pucharu ZSRR na stadii 1/4 finału[9].
Finał: Tawrija Symferopol-Dynamo Kijów-1:0
1992/93 I (Wyszcza Liha) 1/(16) 30 18 8 4 59 14 44 Zwycięzca PU 1/16 finału (2 runda)
1993/94 I (Wyszcza Liha) 1/(18) 34 23 10 1 61 21 56 1/8 finału LM 1 runda
1994/95 I (Wyszcza Liha) 1/(18) 34 25 8 1 87 24 83 1/4 finału LM Faza finałowa
1995/96 I (Wyszcza Liha) 1/(18) 34 24 7 3 65 17 79 Zwycięzca LM Faza grupowa Dyskwalifikowany z LM za próbę przekupstwa
1996/97 I (Wyszcza Liha) 1/(16) 30 23 4 3 69 20 73 1/8 finału PU 1/32 finału (1 runda) LM – Runda kwalifikacyjna
1997/98 I (Wyszcza Liha) 1/(16) 30 23 3 4 70 15 72 Zwycięzca LM 1/4 finału
1998/99 I (Wyszcza Liha) 1/(16) 30 23 5 2 75 17 74 Zwycięzca LM 1/2 finału
1999/00 I (Wyszcza Liha) 1/(16) 30 27 3 0 85 18 84 Zwycięzca LM 2 faza grupowa
2000/01 I (Wyszcza Liha) 1/(14) 26 20 4 2 58 17 64 1/16 finału LM 1 faza grupowa Zrezygnował z Pucharu Ukrainy. Dalej awansował Spartak Sumy
2001/02 I (Wyszcza Liha) 2/(14) 26 20 5 1 62 9 65 Finalista LM I faza grupowa
2002/03 I (Wyszcza Liha) 1/(16) 30 23 4 3 66 20 73 Zwycięzca PU 3 runda LM – I faza grupowa
2003/04 I (Wyszcza Liha) 1/(16) 30 23 4 3 68 20 73 1/2 finału LM I faza grupowa
2004/05 I (Wyszcza Liha) 2/(16) 30 23 4 3 58 14 73 Zwycięzca PU 1/32 finału LM – I faza grupowa
2005-06 I (Wyszcza Liha) 2/(16) 30 23 6 1 68 20 75 Zwycięzca LM 2 runda kwalifikacyjna
2006/07 I (Wyszcza Liha) 1/(16) 30 22 8 0 67 23 74 Zwycięzca LM Faza grupowa
2007/08 I (Wyszcza Liha) 2/(16) 30 22 5 3 65 26 71 Finalista LM Faza grupowa
2008/09 I (Premier-liha) 1/(16) 30 26 1 3 71 19 79 1/2 finału PU 1/2 finału LM – I faza grupowa
2009/10 I (Premier-liha) 2/(16) 30 22 5 3 61 16 71 1/4 finału LM I faza grupowa
2010/11 I (Premier-liha) 2/(16) 30 20 5 5 60 24 65 Finalista LE 1/4 finału LM - faza kwalifikacyjna
2011/12 I (Premier-liha) 2/(16) 30 23 6 1 56 12 75 1/4 finału LE Faza grupowa LM - faza kwalifikacyjna
2012/13 I (Premier-liha) 3/(16) 30 20 2 8 55 23 62 1/16 finału LE 1/16 finału LM - I faza grupowa
2013/14 I (Premier-liha) LE 1/16 finału

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]