Wilhelm Reich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wilhelm Reich

Wilhelm Reich (ur. 24 marca 1897 w Dobrzanicy, zm. 3 listopada 1957 w Lewisburgu w stanie Pensylwania) – austriacki psychiatra, psychoanalityk, pisarz, działacz polityczny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Galicji we wsi Dobrzanica, w powiecie przemyślańskim. Jego ojciec, Leon Reich, był bogatym hodowcą bydła dla armii austro-węgierskiej pochodzenia żydowskiego, matką Cecylia z domu Roniger. W młodości Wilhelm Reich otrzymał gruntowne wykształcenie z zakresu min, rachunkowości, historii sztuki czy łaciny, dzięki prywatnym nauczycielom. Mimo, iż pochodził z wschodniej części Galicji, gdzie posługiwano się językiem ukraińskim, znał bardzo dobrze język niemiecki. W dzieciństwie Wilhelm nakrył matkę na stosunku seksualnym ze swoim nauczycielem, o czym opowiedział swemu ojcu. W wyniku tego zdarzenia Cecylia Reich popełniła samobójstwo. Wilhelm Reich przez wiele lat obwiniał siebie o przyczynienie się do jej śmierci[1].

W momencie wybuchu I wojny światowej Wilhelm Reich miał 17 lat a obowiązkowa służba wojskowa w tym czasie rozpoczynała się gdy mężczyzna osiągnął 19 lat. W drugim tygodniu wojny wojska rosyjskie zarekwirowały majątek Leona Reicha. Wilhelm wstąpił do wojska, ale ponieważ nie miał przeszkolenia a był dobrze wykształcony (lub dzięki kontaktom ojca), trafił początkowo do prac biurowych, pracował m.in. w administracji szpitala wojskowego. Dwa ostatnie lata wojny (1917-1918) Reich spędził na froncie włoskim, w stopniu leutnanta, dowodząc oddziałem liczącym około 40 mężczyzn. Jego ojciec zmarł w trakcie wojny[1].

Po wojnie przeniósł się do Wiednia, gdzie początkowo studiował prawo (zrezygnował po pierwszym semestrze) a następnie rozpoczął naukę w Szkole Medycznej na Uniwersytecie Wiedeńskim, którą ukończył w 1922 z tytułem doktora medycyny (skorzystał z możliwości odbycia kursu przyspieszonego dla kombatantów). Specjalizował się w psychiatrii. W czasie studiów w 1919 lub 1920 (wówczas 22 lub 23 lata) spotkał profesora Zygmunta Freuda (wówczas 63 lub 64 letniego nauczyciela). Reich zajmował się negowaną przez Freuda teorią libido według ujęcia Carla Gustava Junga, równocześnie, podobnie jak Freud, odrzucał teorię panseksualizmu. Mimo rozbieżności w poglądach Reich i Freud podjęli współpracę, a sam Reich traktował wówczas Freuda jak ojca[2]. Ich współpraca polegała na tym, że Reich zajmował się pacjentami polecanymi przez Freuda a także współprowadził pacjentów wraz z Isidorem Sadgerem. Z polecenia Freuda został również członkiem Wiedeńskiego Towarzystwa Psychoanalitycznego (członek zwyczajny - październik 1922).

Jedną z pierwszych pacjentek Reicha była 19 letnia Lore Kahn, z którą miał romans. Według dziennika jaki prowadził Reich, Kahn zachorowała i zmarła w listopadzie 1920 roku. Początkowo Reich odnotował, że Lora Khan zmarła na skutek spania w bardzo zimnym pomieszczeniu, który wynajmowała jako miejsce spotkań z Reichem. Matka Kahn podejrzewała natomiast, że jej córka zmarła po nieudanym zabiegu aborcji, prawdopodobnie przeprowadzonej nielegalnie przez samego Reicha. Podstawą takiego twierdzenia była zakrwawiona bielizna znaleziona przez matkę Kahn. Reich twierdził, że matka Kahn próbuje bezpodstawnie go zniszczyć jednak po jej samobójstwie częściowo potwierdził jej przypuszczenia, przyznając że Kahn zmarła w wyniku posocznicy po nieokreślonym zabiegu przeprowadzonym przez Reicha[3].

Dwa miesiące po śmierci swojej pacjentki Reich prowadził przypadek 19 letniej studentki medycyny Anny Pink, która była przyjaciółką Lore Khan. Również z nią wdał się w romans, a w marcu 1922 roku poślubił. Ślub odbył się na skutek nalegania ojca Anny, która była wówczas w ciąży, dziecko jednak nie przyszło na świat. Z Małżeństwa z Anną na świat przyszły natomiast dwie córki: Eva Reich (1924) i Lore Reich Rubin (1928). Mimo iż nie wiadomo czy nieokreślony zabieg, w wyniku którego zmarła Kahn to aborcja, to Reich dokonywał aborcji swojej pierwszej żonie Annie. W późniejszych latach zmusił także do aborcji partnerkę Elsę Lindenberg oraz swoją drugą żonę Ilse Ollendorf[1]. Po tych wydarzeniach, a zawłaszcza po samobójstwie matki Lore Kahn, Freud ograniczył współpracę w Reichem[3].

Po studiach pracował w Klinice neurologicznej i psychiatrycznej Szpitala Uniwersyteckiego kierowanej przez prof. Juliusa Wagnera von Jauregga, gdzie prowadził badania nad problemem napięcia związanego z niezaspokojeniem popędu seksualnego zwłaszcza u mężczyzn w wieku 19-22 lata. Badania te doprowadziły go do wniosku, że da się w sposób fizyczny udowodnić istnienie popędu seksualnego (1923), co Reich opisał mianem istnienia energii życiowej, którą nazwał orgonem. Teoria ta prawdopodobnie skłoniła Freuda do rewizji swoich poglądów[2].

Na podstawie pierwszych doświadczeń terapeutycznych Reich przygotował publikację The Sexual Struggle of Youth , w której wykorzystał przypadki czterech młodych kobiet - pierwszych pacjentek (w czasie gdy był jeszcze studentem) z którymi romansował, w tym Lore Khan i Anny Pink. W książce tej wyraził min. pogląd, że dziewictwo młodych kobiet jest chorobą powodującą niedostateczne docieranie bodźców cielesnych do świadomości, co później również wielokrotnie zaznaczał[4]. Jako leczenie proponował by terapeuta nakłaniał do kontaktów seksualnych z rówieśnikami, w tym grupowych, lub do innych praktyk i czynności mających skłonić pacjentkę do inicjacji seksualnej[5]. Doświadczenia te stały się podstawą praktyki obecnie nazywanej wegetoterapią.

W 1933 opuścił Niemcy i kontynuował swoją pracę w Norwegii (do września 1939).

Następnie udał się do USA. Tam w Forest Hill w stanie Nowy Jork założył swoje laboratorium. Później przeniósł się do Rangeley w stanie Maine. Jako były członek Komunistycznej Partii Niemiec pozostawał w kręgu zainteresowań FBI. W 1954 został oskarżony o prowadzenie nielegalnych badań. Z uwagi na to, że odmówił stawienia się przed sądem w charakterze oskarżonego, wyrok obligujący go do zaprzestania działalności został wydany zaocznie. Nie zastosował się do decyzji sądu i został w maju 1956 w rozprawie sądowej skazany na 2 lata więzienia. Wtedy to również, skonfiskowano wszystkie jego dzieła z domu wydawniczego, po czym zostały one spalone w nowojorskiej spalarni. Zmarł, na zawał serca, 3 listopada 1957 w więzieniu federalnym w Lewisburgu w stanie Pensylwania[1].

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Der triebhafte Charakter: eine psychoanalytische Studie zur Pathologie des Ich (1925)
  • Die Funktion des Orgasmus: zur Psychopathologie und zur Soziologie des Geschlechtslebens (1927)
  • Dialektischer Materialismus und Psychoanalyse (1929)
  • Der Einbruch der Sexualmoral (1932)
  • Charakteranalyse: Technik und Grundlagen für studierende und praktizierende Analytiker (1933)
  • Massenpsychologie des Faschismus: zur Sexualökonomie der politischen Reaktion und zur proletarischen Sexualpolitik (1933); zabroniona w Niemczech w czasach III Reszy
  • Die Sexualität im Kulturkampf: Zur sozialistischen Umstrukturierung des Menschen (1936) → Die sexuelle Revolution (1966)
  • Die Bione (1938)
  • Die Entdeckung des Orgons. Band 1: Die Funktion des Orgasmus (1942, 1969)
  • Die Entdeckung des Orgons. Band 2: Die Krebsbiopathie (1948, 1974)
  • Menschen im Staat (1937, 1995)
  • Christusmord (1952, 1978) Mordercy Chrystusa

Biografie[edytuj | edytuj kod]

  • Ilse Ollendorff Reich, Wilhelm Reich (EN, DE)
  • David Boadella, Wilhelm Reich (EN, DE)
  • Bernd A. Laska, Wilhelm Reich (DE) (biblio)
  • Sharaf, Myron: Fury on Earth Biography of Wilhelm Reich. — N.Y., 1983. (EN, DE)
  • David Zane Mairowitz, Reich for Beginners (EN, DE) (comic)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Turner, Christopher, 1972-, Adventures in the orgasmatron : how the sexual revolution came to America, wyd. 1st ed, New York: Farrar, Straus and Giroux, 2011, ISBN 978-0-374-10094-0, OCLC 681499635 [dostęp 2018-09-22].
  2. a b Eissler i inni, Reich speaks of Freud : Wilhelm Reich discusses his work and his relationship with Sigmund Freud, New York, ISBN 978-1-4668-4699-9, OCLC 867137417 [dostęp 2018-09-23].
  3. a b Higgins i inni, Passion of youth : an autobiography, 1897-1922, wyd. 1st ed, New York: Farrar, Straus, Giroux, 1988, ISBN 0-374-22995-3, OCLC 17917406 [dostęp 2018-12-15].
  4. Reich, Wilhelm, 1897-1957., Character analysis, wyd. 3rd, enl. ed, New York: Farrar, Straus and Giroux, 1972, ISBN 0-374-12074-9, OCLC 513859 [dostęp 2018-12-16].
  5. Sharaf, Myron R., Fury on earth : a biography of Wilhelm Reich, wyd. First edition, New York, ISBN 0-312-31370-5, OCLC 8494766 [dostęp 2018-12-16].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]