Willa Hugona Hechta w Bydgoszczy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Willa Hugona Hechta w Bydgoszczy
Obiekt zabytkowy nr rej. A/137 z 19 marca 2004[1]
Widok od ul. Gdańskiej
Widok od ul. Gdańskiej
Państwo  Polska
Miejscowość Bydgoszcz
Adres ul. Gdańska 88-90
Typ budynku willa
Styl architektoniczny neorenesans francuski
Architekt Józef Święcicki
Kondygnacje 2
Rozpoczęcie budowy 1888
Ukończenie budowy 1889
Pierwszy właściciel Hugo Hecht
Kolejni właściciele Hermann Dietz
Położenie na mapie Bydgoszczy
Mapa lokalizacyjna Bydgoszczy
Willa Hugona Hechta w Bydgoszczy
Willa Hugona Hechta w Bydgoszczy
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Willa Hugona Hechta w Bydgoszczy
Willa Hugona Hechta w Bydgoszczy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Willa Hugona Hechta w Bydgoszczy
Willa Hugona Hechta w Bydgoszczy
Ziemia53°08′01″N 18°00′42″E/53,133611 18,011667

Willa Hugona Hechta w Bydgoszczy – zabytkowa willa w Bydgoszczy. Obiekt zajmowany jest obecnie przez NZOZ Przychodnia Gdańska. Wartość budynku szacowana jest na 1 mln 650 tys. zł[2].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Dwa bliźniacze połączone ze sobą budynki posiadają numerację 88 i 90. Stoją we wschodniej pierzei ul. Gdańskiej, między ul. Zamoyskiego, a Chodkiewcza.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dwa bliźniacze budynki poprzedzone przedogrodami wzniesiono w latach 1888-1889 dla kupca, hurtownika drewna Hugona Hechta według projektu Józefa Święcickiego. Właścicielem budynków w latach 1900-1939 był bydgoski działacz i społecznik, lekarz i radca sanitarny Hermann Dietz. Dokonał on już w pierwszym roku posiadania budynku rozbudowy o skrzydło mieszkalne, także według projektu projektu Józefa Święcickiego.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Dwa zestawione ze sobą budynki, nakryte mansardowymi dachami, z pozoru tworzą jednorodną bryłę. Jednak autor poprzez zastosowanie zróżnicowanych motywów dekoracyjnych na każdym z budynków, subtelnie je skontrastował. Obie wille reprezentują kostium stylowy wzorowany na francuskim renesansie. Przejawia się to w doborze detalu i strukturze budynku z charakterystycznym ryzalitem, zwieńczonym dekoracyjnym szczytem. Dekoracyjną, tynkowo-ceglaną elewację frontową ozdobiono dużą ilością różnorodnego detalu architektonicznego. Zadaszenie wieńczył dawniej ozdobny szczyt.

Elementem wzbogacającym dekoracyjność fasady pozostała do dzisiaj żeliwna, ażurowa barierka na kalenicy dachów obu budynków dodatkowo unifikująca całą zabudowę.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bręczewska-Kulesza Daria, Derkowska-Kostkowska Bogna, Wysocka A., [i inni]: Ulica Gdańska. Przewodnik historyczny, Bydgoszcz 2003

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]