Witold Chmielewski (podpułkownik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Witold Chmielewski
Ilustracja
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 17 maja 1898
Klimaszówka
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1918–1940
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
I Korpus Polski w Rosji
Samoobrona Wileńska
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 76 Pułk Piechoty
77 Pułk Piechoty
1 Pułk Piechoty Legionów
42 Pułk Piechoty
Stanowiska komendant miasta,
dowódca kompanii,
dowódca plutonu,
kwatermistrz
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Późniejsza praca burmistrz
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Medal Niepodległości
Witold Chmielewski
Data i miejsce urodzenia 17 maja 1898 Edytuj w Wikidanych
Kłymasziwka
Burmistrz Klecka
Okres od luty 1937
do 1939
Poprzednik Jan Kuroczycki

Witold Chmielewski (ur. 4 sierpnia 1892 w Klimaszówce, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – burmistrz Klecka, podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się jako syn Franciszka i Cezaryny z domu Markowska, w majątku Piktusza na obszarze guberni wileńskiej[1][2]. Zdał maturę w Szkole Handlowej w Wilnie w 1914. Następnie został powołany do Armii Imperium Rosyjskiego. W jej ramach został absolwentem Pawłowskiej Szkoły Wojskowej w Petersburgu. Podczas I wojny światowej służył w carskiej armii na froncie w walkach z Niemcami w stopniu chorążego na stanowiskach dowódcy plutonu, dowódcy kompanii, oficera sztabu w szeregach 123 Dywizji Strzeleckiej. 4 listopada 1917 ochotniczo wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji i został przydzielony do 6 pułku piechoty. Pełnił wówczas funkcję komendanta miasta Berezyna.

Po tym jak został rozwiązany Korpus, wstąpił do szeregów Samoobrony Wileńskiej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Podczas wojny polsko-bolszewickej służył w szeregach oddziału mjr. Jerzego Dąbrowskiego, a następnie w 76 pułku piechoty. Po wojnie był dowódcą kompanii w 77 pułku piechoty (garnizon Nowa Wilejka). Od 1926 służył w 1 pułku piechoty Legionów. Został awansowany do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 35. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 26 kwietnia 1928 roku został przeniesiony do 42 pułku piechoty w Białymstoku na stanowisko kwatermistrza[3]. W marcu 1929[4] został wyznaczony p.o. komendanta , a od 1930 do 1932 był komendantem Powiatowej Komendy Uzupełnień w Łukowie. W 1932 został przeniesiony do rezerwy. W 1934 jako oficer rezerwy był zweryfikowany w Korpusie Oficerów Piechoty z lokatą 6.

Osiadł w wydzierżawionym majątku Graużyszki (gmina Graużyszkipowiat oszmiański). Od lutego 1937, jako następca Jana Kuroczyckiego[5][6], pełnił urząd burmistrza miasta Klecka[7].

Po wybuchu II wojny światowej 1939, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez sowietów. Był przetrzymywany w obozie w Kozielsku[8]. Wiosną 1940 został przetransportowany do Katynia i rozstrzelany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Został pochowany na terenie obecnego Polskiego Cmentarza Wojennego w Katyniu.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia pułkownika[9]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[10].

W ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia” został zasadzony Dąb Pamięci, honorujący Witolda Chmielewskiego.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piktusza. radzima.org. [dostęp 4 marca 2015].
  2. Piktusza. [dostęp 4 marca 2015].
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 136.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 12 marca 1929.
  5. Nowy burmistrz Klecka („Kurier Wieleński” nr 41 z dnia 11.02.1937 r.). radzima.net, 23 lipca 2014. [dostęp 4 marca 2015].
  6. Ppłk Jan Kuroczycki. kresy24.pl, 6 listopada 2013. [dostęp 4 marca 2015].
  7. Kleck... 1921/42. kresy24.pl, 17 października 2013. [dostęp 4 marca 2015].
  8. Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 210. ISBN 83-7001-294-9.
  9. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  10. Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. policja.pl. [dostęp 5 sierpnia 2014].
  11. Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 2, s. 110
  12. Odznaczeni Krzyżem Walecznych w zamian za dyplomy „za Waleczność” byłego Frontu Litewsko-Białoruskiego, „Dziennik Personalny MSWojsk.”, z 1922 r. Nr 14, s. 409 [dostęp 2015-07-31].
  13. Rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych G.M.I.L. 1254 z 1926 r. (Dziennik Personalny z 1926 r. Nr 12, s. 70)
  14. M.P. z 1933 r. Nr 131, poz. 172.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]