Zasłużony Pilot Wojskowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zasłużony Pilot Wojskowy – tytuł honorowy i odznaka nadawane żołnierzom Wojska Polskiego.

Tytułem wyraża się uznanie wybitnie zasłużonym pilotom za wzorową służbę w lotnictwie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności za duży wkład w jego rozwój, umocnienie gotowości bojowej i szkolenie kadr lotniczych. Może być również nadany pilotom wojskowym, którzy dokonali bohaterskiego czynu związanego z wykonywaniem lotu. Nadaje się go nie więcej niż trzykrotnie, a kolejne nadanie tytułu honorowego może nastąpić po upływie co najmniej trzech lat od poprzedniego nadania[1].

Rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie wyróżniania żołnierzy, pododdziałów i oddziałów wojskowych wprowadzono nowe ustalenia w sprawie tytułu.

Odznaka (1978)[edytuj | edytuj kod]

Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Pilot Wojskowy Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej” – została ustanowiona ustawą z dnia 20 lipca 1978 r.; wzór i zasady jej nadawania określała odpowiednia uchwała Rady Państwa. Odznaka ta została zniesiona na mocy ustawy z dnia 16 października 1992 r.[2]

Odznakę stanowił złocony podwójny pierścień umieszczony na tle dziesięcioramiennej srebrzonej gwiazdy; wewnątrz pierścienia na polu z niebieskiej emalii umieszczona była kwadratowa szachownica z emalii białej i czerwonej z nałożonym na niej srebrzonym orłem; między pierścieniami na otoku z białej emalii umieszczony był napis „ZASŁUŻONY PILOT WOJSKOWY PRL”; średnica gwiazdy wynosiła 43 mm; średnica zewnętrznego pierścienia – 30 mm; wewnętrznego pierścienia – 20 mm, szerokość każdego z pierścieni – 1,5 mm; szachownica o bokach 14 mm. Odznakę przypinało się na zakrętkę.

Odznaka (1999/2002)[edytuj | edytuj kod]

Odznakę stanowi podwójny pierścień, okolony złoconym wieńcem z liści laurowych i dębowych. Wewnątrz pierścienia na polu z błękitnej emalii jest umieszczony srebrzony i oksydowany orzeł z oznaki specjalności pilota, określonej w odrębnych przepisach, trzymający w dziobie złoconą rzymską liczbę I, II lub III, oznaczającą nadanie tytułu honorowego po raz pierwszy, drugi lub trzeci. Między pierścieniami na otoku z białej emalii jest umieszczony napis „ZASŁUŻONY PILOT WOJSKOWY”. Na dole odznaki, pośrodku na tle wieńca i pierścienia, jest umieszczona w obramowaniu koloru srebrnego szachownica lotnicza z emalii białej i czerwonej. Pierścienie i napis są wykonane z metalu srebrzonego i oksydowanego. Średnica odznaki wynosi 45 mm, średnica zewnętrznego pierścienia – 38 mm, a pierścienia wewnętrznego – 24 mm, szerokość każdego z pierścieni i obramowania szachownicy wynosi 1,5 mm; bok szachownicy ma 9 mm, liczba rzymska ma 5 mm wysokości i 2,5 mm szerokości.

Odznaka (2010)[edytuj | edytuj kod]

Odznakę stanowią dwie nałożone na siebie okrągłe tarcze, zewnętrzna o większej średnicy i wewnętrzna o mniejszej średnicy.

Na awersie – pierścień, utworzony po nałożeniu na tarczę zewnętrzną tarczy wewnętrznej, okolony wieńcem z liści laurowych i dębowych. W pierścieniu ułożony półkoliście napis „ZASŁUŻONY PILOT WOJSKOWY”. Wnętrze pierścienia emaliowane w kolorze białym. Na dole odznaki, na pierścieniu i wieńcu, nałożona szachownica lotnicza, emaliowana w kolorach białym i czerwonym, w obramowaniu koloru oksydowanego srebra, według wzoru określonego w art. 22 ustawy o znakach. Wieniec, obramowania tarcz oraz napis w kolorze złotym.

Na tarczy wewnętrznej, emaliowanej na kolor błękitny, nałożony w kolorze oksydowanego srebra orzeł w locie z rozpostartymi skrzydłami i głową zwróconą w prawo, trzymający w dziobie nałożoną pozłacaną rzymską liczbę I, II lub III, oznaczającą nadanie tytułu honorowego po raz pierwszy, drugi lub trzeci. Orzeł według historycznego wzoru określonego dla „Odznaki Pilota”.

Na rewersie – wykonany wgłębnie kolejny numer odznaki, łamany przez ostatnie dwie cyfry oznaczające rok jej wykonania (np. 0001/10) oraz wykonana wgłębnie lub wypukle nazwa firmy lub jej znak.

Odznaka metalowa: wypukła, dwuwarstwowa, czteroczęściowa. Mocowana na gwintowany trzpień średnicy 2 mm i nakrętkę średnicy 18 mm z bokiem moletowanym. Wymiary: średnica odznaki – 40 mm, średnica tarczy zewnętrznej – 33 mm, średnica tarczy wewnętrznej – 22 mm, bok szachownicy – 8 mm, wysokość liczby rzymskiej – 4,5 mm.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozporządzenie MON z dnia 23 września 2002 § 25
  2. Ustawa z dnia 16 października 1992 r. Przepisy wprowadzające ustawę o orderach i odznaczeniach, uchylające przepisy o tytułach honorowych oraz zmieniające niektóre ustawy. (Dz.U. z 1992 r. nr 90, poz. 451)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]