Odznaka „Za Zasługi dla Ochrony Przeciwpożarowej”

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Odznaka „Za Zasługi dla Ochrony Przeciwpożarowej”
Awers
Awers odznaki złotej i srebrnej, rewers odznaki brązowej
Baretka
Baretka odznaki złotej
Baretka
Baretka odznaki srebrnej
Baretka
Baretka odznaki brązowej
Ustanowiono 27 lutego 1984
Wycofano 1 stycznia 1992
Wielkość ∅ 36 mm
Kruszec metal pozłacany, posrebrzany, brązowiony
Powiązane Odznaka „Zasłużony dla Ochrony Przeciwpożarowej”

Odznaka „Za Zasługi dla Ochrony Przeciwpożarowej” – polskie odznaczenie resortowe okresu PRL, ustanowione 27 lutego 1984 roku zarządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych[1]. Zniesiona 1 stycznia 1992 nową ustawą z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej[2]

Charakterystyka[edytuj]

Odznaka posiadała trzy stopnie:

  • I stopień – Złota Odznaka „Za Zasługi dla Ochrony Przeciwpożarowej”,
  • II stopień – Srebrna Odznaka „Za Zasługi dla Ochrony Przeciwpożarowej”,
  • III stopień – Brązowa Odznaka „Za Zasługi dla Ochrony Przeciwpożarowej”.

Zgodnie z rozporządzeniem odznaka mogła być nadana:

  1. osobom, które swą pracą i działalnością przyczyniły się w sposób szczególny do rozwoju ochrony przeciwpożarowej, zabezpieczenia życia i mienia obywateli oraz dorobku materialnego i kulturalnego społeczeństwa;
  2. osobom, które wyróżniły się w czasie akcji ratowniczej, w szczególności kierującym akcją ratowniczą za skuteczne, śmiałe i pełne inicjatywy przeprowadzenie akcji ratowniczej, oraz uczestnikom akcji, którzy wykazali się inicjatywą w wykonywaniu rozkazów oraz niezwykłą odwagą osobistą.

Odznakę nadawał Minister Spraw Wewnętrznych, na wniosek Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej. Przy nadawaniu odznaki powinna być zachowana kolejność w stopniach. Odznaka była nadawana głównie z okazji „Dnia Strażaka”.

W III Rzeczypospolitej odznaka nie jest nadawana. W 1997 roku w jej miejsce została ustanowiona Odznaka „Zasłużony dla Ochrony Przeciwpożarowej”.

Opis odznaki[edytuj]

Odznaka ma kształt medalu średnicy 36 mm wykonanego z metalu złoconego, srebrzonego lub patynowanego na brązowo. Na awersie znajduje się krzyż maltański, pośrodku którego umieszczony jest wizerunek hełmu strażackiego z głową orła pośrodku i stylizowanymi liśćmi laurowymi w dolnej części; wokół odznaki w otoku znajduje się napis: ZA ZASŁUGI : DLA OCHRONY PRZECIWPOŻAROWEJ. Na rewersie umieszczony jest napis: W / SŁUŻBIE / LUDOWEJ / OJCZYZNY; w otoku znajduje się wieniec ze stylizowanych liści laurowych, a poniżej litery PRL.

Odznaka jest zawieszona na wstążce o szerokości 36 mm z pionowymi paskami: środkowym w kolorze czerwonym o szerokości 16 mm, po bokach w kolorze białym o szerokości 5 mm, a po brzegach w kolorze niebieskim o szerokości 5 mm.

Baretka jest w kolorach wstążki. Odznakę noszono na lewej stronie piersi, po orderach i odznaczeniach państwowych.

Przypisy

  1. Zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 27 lutego 1984 r. w sprawie ustanowienia odznaki „Za Zasługi dla Ochrony Przeciwpożarowej” (M.P. z 1984 r. Nr 9, poz. 63)
  2. Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 1991 r. Nr 88, poz. 400)