Ziemia Sasinów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ziemia Sasinów (Ziemia sasińska ) – to jedna z krain leżących w południowej części Prus, zamieszkana przez plemię Sasinów, terytorium nad rzekami: Drwęcą i Welem, od wschodu graniczące z Galindią, od północy z Pomezanią. Za czasów Bolesława Krzywoustego, a potem jego synów, na Ziemię sasińską organizowano wyprawy krzyżowe[1] i w tym też czasie powstały polskie grody Klasztorek, Łanioch, Zwiniarz, Gutowo, Nowe Grodziczno, które miały zabezpieczać granicę z Sasinami[2]. Chronologia grodów w północnej części Sasinii wskazuje, że tylko Domkowo wraz z osadą funkcjonowało w VII–XIII w. Natomiast ceramika z wczesnośredniowiecznych grodów w południowej Sasinii (Nowy Dwór, Tarczyny, Trzcin, Leszcz, a w drugiej fazie Kajkowo) uznawana jest za słowiańską[3]. Na lewym brzegu środkowej Drwęcy do rzeki Wel od drugiej połowy X w. powstawały słowiańskie skupienia osadnicze wokół grodów w Grążawach-Świeciu i Nielbarku[4].

O strukturze terytorialnej plemiennej Sasinii nic bliższego nie wiadomo. Byćmoże nawiązuje do niej podział administracyjny komturstwa ostródzkiego.Można przypuszczać, że w jej obrębie również występowały małe ziemie[5].

Terytorium przetrzebione w walkach z Polakami tak bardzo, że w czasie podboju krzyżackiego w XIII wieku była prawie bezludna. Wkrótce stała się częścią ziem Zakonu Krzyżackiego, a później Prus książęcych, a resztki Sasinów zostały zasymilowane przez Mazurów (zobacz też Mazury). Ziemia Sasinów pokrywała się z południową częścią Prus Górnych oraz częściowo z ziemią lubawską. Obecnie jest to południowo-zachodnia część województwa warmińsko-mazurskiego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ostróda. Z dziejów miasta i okolic. Pojezierze, Olsztyn, 1976, 448 str.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. G. Białuński,Studia z dziejów plemion pruskich i jaćwieskich, Olsztyn 1999, s. 26–27
  2. http://pismo.pruthenia.pl/pruthenia_2/Pruthenia_2_2006_Gr%C4%85%C5%BCawski-K_Z_najnowszych.pdf
  3. W. A. Moszczyński, Rubież słowiańsko-bałtyjska nad Wkrą w VIII–XI wieku na podstawie ceramiki ze stanowisk w Nowym Dworze, Tarczynach i Trzcinie, [w:] Pogranicze polsko-pruskie i krzyżackie, pod red. K. Grążawskiego, Włocławek–Brodnica 2003, s. 83–108
  4. E. Kowalczyk, Dzieje granicy mazowiecko-krzyżackiej (między Drwęcą a Pisą), Warszawa 2003, s. 120–156, s. 127–141
  5. PhD Justyna Prusinowska, Pruthenia Society, Pruthenia Yearbook vol 2: 2006 [dostęp 2019-10-30] (ang.).