Zofia Szeptycka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zofia Szeptycka
Zofia Ludwika Cecylia Konstancja
Ilustracja
Herb
Fredro Hrabia
Rodzina Fredrowie
Data i miejsce urodzenia 21 maja 1837
Lwów
Data i miejsce śmierci 17 kwietnia 1904
Przyłbice
Ojciec Aleksander Fredro
Matka Zofia Jabłonowska
Mąż

Jan Kanty Szeptycki

Dzieci

Stanisław Szeptycki
Roman Aleksander Szeptycki
Kazimierz Maria Szeptycki
Leon Józef
Aleksander Dominik

Zofia Ludwika Cecylia Konstancja z Fredrów Szeptycka (ur. 21 maja 1837, zm. 17 kwietnia 1904) – córka komediopisarza Aleksandra Fredry i Zofii Jabłonowskiej-Skarbkowej, spokrewniona z Wiśniowieckimi i Ledóchowskimi, z galicyjskimi rodzinami Jabłonowskich i Skrzyńskich, Szeptyckich, polska malarka i pisarka.

Rodzina i przyjaciele[edytuj | edytuj kod]

Zofia Szeptycka była związana z ziemią krośnieńską jako właścicielka Korczyny i Odrzykonia, które otrzymała w posagu od matki – Zofii Jabłonowskiej Fredrowej.

Adela Defforel była jej długoletnią nauczycielką i przyjaciółką. Jej nauczycielami byli: Józef Swoboda, Chifflart i Charles-François. Pobierała nauki w Paryżu, gdy wyjechała do brata Jana, powstańca węgierskiego, który nie mógł przyjechać do kraju, oraz w Wiedniu. Jej przyjaciel Henryk Rodakowski namalował jej akwarelowy portret. W 1855 r. zbliżyła się do mieszkańców Hotelu Lambert przez przyjaźń z Marią Cecylią Czartoryską.

Dzieciństwo spędziła w Beńkowej Wiszni, a od 1858 r. aż do ślubu w 1861 r. mieszkała we Lwowie. 1 października 1861 r. została tam żoną Jana Kantego Remigiana Szeptyckiego (1836–1912) – ziemianina obrządku rzymskokatolickiego i zamieszkała w majątku męża w Przyłbicach.

Była matką siedmiu synów. Pierworodny Stefan (1862–1864) i Jerzy Piotr (1863–1880) zmarli w dzieciństwie.

Dwóch było ziemianami:

  • Aleksander Maria Dominik Szeptycki (1866–1940)
  • Leon Józef Maria Szeptycki (1877–1939), mąż Jadwigi z Szembeków (1883–1939), również ziemianki, etnografki i archeologa-amatora, zresztą blisko spokrewnionej (Jadwiga z Szembeków była wnuczką Jana Fredry – brata Zofii Szeptyckiej).

Jeden został wojskowym:

Dwóch zostało zakonnikami:

W 1888 r. podróżowała do Rzymu, gdzie przebywał jej syn Roman. Została tam przyjęta przez papieża Leona XIII. Przebywała w Korczynie, w Krościenku i w Nowej Wsi. Zmarła 17 kwietnia 1904 r. i pochowana została w Przyłbicach.

Malarstwo[edytuj | edytuj kod]

Wykonywała obrazy religijne, które zdobiły kościoły Lwowa, Krakowa, Żółkwi i Bruchnalu. Namalowała portret bł. Jana z Dukli dla lwowskiego kościoła bernardynów oraz autoportret, portrety matki, ojca i brata.

Twórczość literacka[edytuj | edytuj kod]

Pisała opowiadania i szkice, które pozostawiła jako rękopiśmienne utwory o charakterze pamiętnika rodzinnego. Najcenniejsze są Wspomnienia z lat ubiegłych pisane w latach 1900–1903. W 1904 r., już po jej śmierci, lwowska „Gazeta Narodowa” i krakowski „Przegląd Polski” po raz pierwszy drukowały niektóre opowiadania i szkice.

Dwutomowy zbiór jej Pism z przedmową Stanisława Tarnowskiego ukazał się pośmiertnie w Krakowie w latach 1906–1907.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Polski Słownik Biograficzny, (t. 7 s. 105).
  • Barbara Lasocka: Aleksander Fredro. Drogi życia, Oficyna Wydawnicza Errata: Warszawa 2001, ​ISBN 83-913140-4-9​.
  • Zbigniew Kuchowicz: Al. Fredro we fraku i w szlafroku. Osobowość i życie prywatne, Łódź: KAW, 1989.
  • Zofia Szeptycka: Młodość i powołanie ojca Romana Andrzeja Szeptyckiego zakonu św. Bazylego Wielkiego, oprac. Bogdan Zakrzewski, Wrocław: Towarzystwo Przyjaciół Polonistyki Wrocł., 1993.
  • Zofia Szeptycka: Wspomnienia z lat ubiegłych, przyg. do druku, wstępem i przypisami opatrzył Bogdan Zakrzewski, Wrocław: Zakł. Nar. im. Ossolińskich, 1967.