Żółwia Błoć

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Żółwia Błoć
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat goleniowski
Gmina Goleniów
Strefa numeracyjna (+48) 91
Tablice rejestracyjne ZGL
SIMC 0775675
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Żółwia Błoć
Żółwia Błoć
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Żółwia Błoć
Żółwia Błoć
Ziemia 53°35′48″N 14°51′43″E/53,596667 14,861944Na mapach: 53°35′48″N 14°51′43″E/53,596667 14,861944

Żółwia Błoć (do 1945 Barfussdorf) – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie goleniowskim, w gminie Goleniów.

W latach 1945-54 istniała gmina Żółwia Błoć. W latach 1975-1998 miejscowość położona była w województwie szczecińskim.

Wieś sołecka położona na Równinie Goleniowskiej, na skraju obszaru wrzosowisk oraz Puszczy Goleniowskiej, ok. 1 km na północny zachód od drogi krajowej nr 6, w tym miejscu pełniącej funkcję północnej obwodnicy Goleniowa, ok. 2 km na północ od miasta.

Ślady osadnictwa na terenie wsi sięgają epoki neolitu, co potwierdza odnalezienie kilku osad na wzgórzu na wschodnim i południowo-wschodnim krańcu wsi, a na nich narzędzi kamiennych i elementów uzbrojenia ludności kultury amfor kulistych i kultury ceramiki sznurowej. Następnie, w epoce brązu powstała tu nad rzeką osada rolnicza, co potwierdza cmentarzysko urnowe znajdujace się na zachodnim krańcu wsi . Istniały tutaj również osady, jedna z nich odkryta przed wojna kultury łużyckiej i niedawno odkryta przez Warcisława. P. osada kultury jastorfskiej z wczesnej epoki żelaza. Pierwsza wzmianka o Żółwiej Błoci pochodzi z 1328 roku, kiedy to książę Barnim III Wielki przekazał ją miastu Goleniów. Osada powstała najprawdopodobniej w XIII wieku i miała charakter obronny. Wtedy była własnością książąt pomorskich. Do XVIII wieku była jedną z dwóch wsi (obok Miękowa), należących do miasta. W XIX wieku miasto, w ramach odszkodowania dla Żółwiej Błoci, założyło kolejną wieś, Gollnowshagen (Białuń), zlikwidowano wtedy największe gospodarstwa. W 1834 roku liczyła ok. 430 mieszkańców, znajdowały się tutaj zakłady rzemieślnicze (m.in. kuźnia, zakłady szewskie, krawieckie), szkoła oraz średniowieczny kościół, zniszczony między I a II wojną światową. Kościół stał na nawsiu, gdyż wieś została założona na planie owalnicy. Na początku XX wieku wieś powiększała się i rozbudowała w stronę Białunia.

Jeden z domów ryglowych w Żółwiej Błoci

Obecnie zamieszkuje ją ok. 200 mieszkańców (2000). Układ architektoniczny wsi pochodzi głównie z przełomu XIX i XX wieku. Znajduje się tutaj wiele starych chałup ryglowych i murowanych, jednak tylko na terenie dawnej owalnicy. Nowe wybudowania to nowoczesne budownictwo jednorodzinne. We wsi znajduje się kościół i cmentarz. Kościół pw. św. Antoniego z Padwy został zbudowany w latach 30. XX wieku. Jest to świątynia połączona bezpośrednio z domami mieszkalnymi i nie wyróżniająca się bardzo. Jest to kaplica kościelna salowa, otynkowana, posiada dwa witraże, a we wnętrzu obraz Matki Boskiej Ostrobramskiej w złoconych ramach. Posiada niewysoką wieżyczkę oraz metalową konstrukcję dzwonnicy z dzwonem pochodzącym ze zburzonego średniowiecznego kościoła. W centrum wsi znajduje się zniszczony dawny cmentarz ewangelicki, na którym znajduje się usypisko po zburzonym kościele. Na cmentarzu rosną stare świerki, wiązy i lipy. Ok. 1,5 km na północ od wsi znajduje się wzgórze Wypłosze (35 m n.p.m.). Okolice wsi to ciekawe tereny torfowiskowe, wrzosowiskowe i leśne. W samej Żółwiej Błoci ma siedzibę kilka firm, znajduje się warsztat samochodowy, fermy drobiu, sklep, świetlica wiejska oraz wiele gospodarstw rolniczych i ogrodniczych. Wieś rolniczo-usługowo-mieszkalna.

Okoliczne miejscowości: Białuń, Grabina, Marszewo, Goleniów.