2 Warszawski Pułk Artylerii Lekkiej

Z Wikipedii

2 Warszawski Pułk Artylerii Lekkiej - pułk artylerii polskiej Wojska Polskiego we Francji.

Wchodził w skład 2 Dywizji Strzelców Pieszych.

Spis treści 1 Dowódcy 2 Skład 3 Stan pułku 3.1 Żołnierzy: 3.2 Uzbrojenie zasadnicze: 4 Internowanie w Szwajcarii 5 Bibliografia 6 Zobacz też

[edytuj] Dowódcy

• ppłk Kazimerz Kuś
• ppłk Klaudiusz Reder

[edytuj] Skład

• 1 dywizjon — mjr Kazimierz Napieralski
• 2 dywizjon — mjr Antoni Zdrojewski
• 3 dywizjon — mjr Stanisław Szczerbicki

[edytuj] Stan pułku

[edytuj] Żołnierzy:

• oficerów - 79
• podoficerów - 282
• szeregowych - 1740

[edytuj] Uzbrojenie zasadnicze:

• armaty 75 mm - 36
• działka ppanc - 8

ponadto - 1725 konie

[edytuj] Internowanie w Szwajcarii

Po 20 czerwca 1940. granicę francusko-szwajcarską prze kroczyło 1674 żołnierzy pułku. Posiadali oni 33 armaty 75 mm, 3 działka 47 mm, 1 działko 39 mm, 23 ckm i broń osobistą.

Początkowo Szwajcarzy, podobnie jak i Francuzi, traktowali 2 pułk artylerii lekkiej jako część francuskiego 45 Korpusu. W związku z tym, że Francja zawarła z Niemcami rozejm, a Polska w dalszym ciągu pozostawała w stanie wojny z tym krajem, w terminie późniejszym formalnie wyłączono Polaków z armii francuskiej.

W pierwszych miesiącach internowania rejonem zakwaterowania pułku były miejscowości Pfaffnau i Melchnau w kantonie berneńskim.

Od wiosny 1941 władze szwajcarskie zrezygnowały z komasowania internowanych w wielkich obozach.

Na terytorium Szwajcarii zorganizowano osiem zgrupowań obozów. Żołnierze byli w większości kierowani do prac na rzecz gospodarki szwajcarskiej. Początkowo pracowali przy budowie umocnień polowych dla armii szwajcarskiej, a później dróg o znaczeniu wojskowym. Brali też udział w pracach rolnych.

Realizując decyzję Naczelnego Wodza z 17 sierpnia 1944 przystąpiono do tajnej ewakuacji ze Szwajcarii min zołnierzy pułku. Mimo trudności do 1 maja 1945 udało się wyewakuować około 400 oficerów i żołnierzy 2 pal. Do jednostek polskich w Wielkiej Brytanii trafiło w tym czasie ponad 200 oficerów i żołnierzy, a do Włoch około 50.

Po kapitulacji Niemiec władze szwajcarskie przekazały żołnierzy polskich, zgodnie z prawem międzynarodowym, dowódcom polskim. Wyraziły też zgodę i umożliwiły natychmiastowy ich przewóz transportami kolejowymi na terytorium Francji, gdzie byli demobilizowani.

[edytuj] Bibliografia

• Maciej Szczurowski: Artyleria PSZ na Zachodzie w II wojnie światowej, Piotrków Trybunalski-Warszawa 2000. ISBN 83-87050-91-1
• Zbigniew Wawer: Organizacja Polskich Wojsk Lądowych w Wielkiej Brytanii 1940-1945. Bellona, Warszawa 1992. ISBN 83-11-08218-9

[edytuj] Zobacz też