Antoni Zdrojewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Antoni Józef Zdrojewski
"Daniel", "Nestor"
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 26 marca 1900
Skorzewo
Data i miejsce śmierci 13 maja 1989
Paryż
Przebieg służby
Lata służby od 1919
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa,
kampania wrześniowa,
kampania francuska 1940,
ruch oporu we Francji
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Medal Niepodległości Krzyż Walecznych (dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 francuski Krzyż Wojenny (1939-1945) francuski Medaille de la Resistance francuski Croix du Combattant Volontaire 1939-1945 Medaille commemorative de la Guerre 1939-1945 brytyjska 1939-1945 Star brytyjska France and Germany Star brytyjski Defence Medal brytyjski War Medal 1939-1945

Antoni Józef Zdrojewski, ps. "Daniel", "Nestor" (ur. 26 marca 1900 w Skorzewie na Kaszubach, zm. 13 maja 1989 w Paryżu) – generał brygady Wojska Polskiego i generał dywizji armii francuskiej.

Spis treści

[edytuj] Życiorys

Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, Od listopada 1919 do czerwca 1920 był oficerem 66 Kaszubskiego Pułku Piechoty, a w latach 1923-1924 oficerem 43 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych stacjonującego w Dubnie i Brodach [1]. Jako oficer tego pułku był odkomenderowany do Batalionu Szkolnego Piechoty Okręgu Korpusu Nr II na stanowisko oficera broni [2]. Adiutantem tego batalionu był por. Mieczysław Sylwester Bobrownicki-Libchen. Po 1924 przeniesiony został z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów artylerii i mianowany dowódcą baterii w 16 Pomorskim Pułku Artylerii Lekkiej w Grudziądzu [3]. Od stycznia 1930 do grudnia 1937 dowodził III dywizjonem w macierzystym pułku. Od grudnia 1937 do września 1939 pełnił służbę w Departamencie Artylerii Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisku szefa Wydziału Studiów.

Brał udział w kampanii wrześniowej i kampanii francuskiej 1940, dowódca II dywizjonu 2 Warszawskiego Pułku Artylerii Lekkiej. Internowany w Szwajcarii, uciekł w listopadzie 1940 do Francji, gdzie działał w ruchu oporu. Do 1942 komendant okręgu lyońskiego Polskiej Organizacji Niepodległościowej (PON). Zagrożony aresztowaniem uciekł do Hiszpanii i przez Gibraltar dotarł do Anglii. Po ukończeniu specjalnych kursów, w 1943 przerzucony do okupowanej Francji, gdzie pod pseudonimami "Daniel", "Nestor" i innymi był komendantem PON także Polskiego Ruchu Oporu we Francji. Od września do grudnia 1944 był szefem Delegatury MON we Francji, następnie w Oddziale Likwidacyjnym we Francji. W 1944 został awansowany przez władze Wolnej Francji do stopnia generała brygady. W 1947 zdemobilizowany został z Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Prezydent RP na Uchodźstwie, August Zaleski mianował go generałem brygady ze starszeństwem z 11 listopada 1964 [4].

Potem wstąpił do armii francuskiej, osiągnął stopień generała dywizji. Od 1970 r. do śmierci był wielkim mistrzem "reaktywowanego" Zakonu Templariuszy. Na swojego następcę wyznaczył George'a Lamiranda. Po wojnie był prezesem Związku Uczestników Polskiego Ruchu Oporu we Francji.

[edytuj] Awanse

W Wojsku Polskim:

  • porucznik - ze starszeństwem z 1 lipca 1921 w korpusie oficerów zawodowych piechoty
  • kapitan - 27 stycznia 1930 ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 i 72. lokatą w korpusie oficerów zawodowych artylerii
  • major - ze starszeństwem z 19 marca 1937 w korpusie oficerów zawodowych artylerii
  • podpułkownik - ze starszeństwem z 23 lipca 1943
  • pułkownik - ze starszeństwem z 21 września 1944
  • generała brygady - ze starszeństwem z 11 listopada 1964

W armii francuskiej:

Przyznawane przez samozwańczego Prezydenta Wolnej Polski na Wychodźstwie Juliusza Nowinę-Sokolnickiego[5]

[edytuj] Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. Rocznik Oficerski 1923 s. 251, 455 i Rocznik Oficerski 1924 s. 232, 397.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 18 z 26.02.1924 r.
  3. Rocznik Oficerski 1928 s. 390, 482.
  4. Lista Oficerów Polskich Sił Zbrojnych na uchodźstwie według awansów dokonanych zarządzeniami Prezydenta Rzeczypospolitej, z uwzględnieniem rodzajów broni i służb w: Dziennik Ustaw RP Nr 4 z 30 czerwca 1969 r.
  5. Jan Strzemieniewski. "Generałowie" Juliusza Nowina-Sokolnickiego 1973-1990. „MARS”. 13/2002, s. 135-143, 2002 (pol.). [dostęp 2010-01-15 w postaci skanów użytkownika harnacz na forum "Inne Oblicza Historii"]. 

[edytuj] Bibliografia

  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione, s. 188.
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach