Achab
Achab (ok. 873 – 854 p.n.e.) – siódmy król północnego królestwa Izraela; syn króla Omriego, kontynuował politykę ojca, dążąc do zjednoczenia kraju. Pokonał Moabitów i Bar Hadada II − króla Aramejczyków, z którym później zawarł przymierze, prowadząc wojny z Asyryjczykami. Utrzymał pokój z królestwem Judy. Sprzymierzył się z Fenicjanami przez małżeństwo z Jezabel, córką króla Tyru, Etbaala, która wprowadziła do Izraela kult Baala i Asztarte, wskutek czego Achab został potępiony przez proroka Eliasza.
W Biblii jego imię stało się synonimem niegodziwości, pamiętny wrogością okazywaną prorokowi Eliaszowi, wprowadzeniem kultu Baala i skazaniem na śmierć Nabota z namowy swej żony, królowej Jezebel, za nie popełnione winy.
Achab nie tylko wprowadził Baala jako boga do stolicy swego państwa, ale ponadto za namową Jezebel wzniósł ołtarze pogańskie na wielu wzgórzach, gdzie pod osłoną gajów kapłani i inni uczestnicy zwodniczego kultu wywierali swój zgubny wpływ, aż cały niemal Izrael poszedł za nimi. Zginął podczas oblężenia Ramot w Gileadzie. Jego następcą był Ochozjasz. Kilka lat po jego śmierci ród Omrydów został wymordowany przez ich przeciwników, a królem został Jehu, który został wcześniej namaszczony na króla przez Elizeusza.
[edytuj] Bibliografia
- Praca zbiorowa,Historia powszechna Tom 2 Od prehistorii do cywilizacji na kontynentach pozaeuropejskich, Mediaset Group SA, 2007, ss. 480, ISBN 978-84-9819-809-6<
| Poprzednik Omri |
 |
król Izraela (królestwo północne) ok. 873-854 p.n.e |
|
Następca Ochozjasz |
| Ojciec Omri |
 |
Postać biblijna Występuje w księgach: 1Krl 2Krn |
|
Synowie Achazjasz, Joram |
