Jozjasz
| Joszijjah ben Amon |
|
 |
|
| król Judy | |
| Okres panowania | od 640 do 609 |
| Poprzednik | Amon |
| Następca | Joachaz |
| Dane biograficzne | |
| Dynastia | dynastia Dawida |
| Urodzony | ok. 650 r. p.n.e. |
| Zmarł | 609 r. p.n.e. |
| Ojciec | Amon |
| Matka | Jedida z Boskat |
| Żona | Chamutal z Libny i Zebidda z Rumy |
| Dzieci | Joachaz, Jojakim, Sedecjasz |
Jozjasz (hebr. יֹאשִׁיָּהוּ − Joszijahu, ([oby] Jahwe uzdrowi); ur. 650 p.n.e. zm. 609 p.n.e.) − władca Judy, inicjator reform religijnych.
Jozjasz był synem króla Judy Amona i Jedidy. Po zamordowaniu jego ojca, gdy Jozjasz miał osiem lat, lud obwołał go królem Judy. Panowanie Jozjasza (640 p.n.e. − 609 p.n.e.) było czasem religijnego odrodzenia Judy po okresie hegemonii Asyrii i usuwania wpływów religii innych niż kult jednego Boga (patrz m.in. synkretyzm)[1].
Jozjasz stopniowo lecz skutecznie przeprowadzał gruntowne reformy religijne[1], które stanowiły kontynuację reform podjętych wcześniej przez Ezechiasza[2]. W 626 p.n.e. zakazał kultów pogańskich na terenach Judy i Jerozolimy oraz nakazał zburzyć wszystkie lokalne sanktuaria bogów innych niż Jahwe. Cztery lata później przy odnawianiu, na rozkaz Jozajasza, Świątyni Jerozolimskiej odnaleziono zwój Księgi Prawa[1], prawdopodobnie zbiór deuteronomisty, którego powstanie określa się na połowę VII wieku p.n.e.[2].
Do 622 p.n.e. religia izraelska istniała przede wszystkim w zbiorowej i indywidualnej pamięci (tradycja ustna). Reforma Jozjasza wysunęła na pierwszy plan Torę, eksponując różnice pomiędzy Pięcioksięgiem a innymi przekazami o historii objawienia się Boga patriarchom i narodowi izraelskiemu[1]. Reforma przyczyniła się do umocnienia roli Dekalogu jako obowiązującego kodeksu moralnego.
Jozjasz jest dla autorów deuteronomistycznych przykładem króla wiernego i miłego Jahwe i stawiają go za wzór postępowania.
Podczas panowania Jozjasza doszło do upadku Asyrii. Król skorzystał z nadarzającej się okazji, rozszerzając państwo o terytorium Samarii (najprawdopodbniej w sposób pokojowy), burząc przy tym świątynię w Betel. Jozjasz podjął próbę powstrzymania Egiptu przed uratowaniem resztek państwa asyryjskiego pod przywództwem Aszuruballita II i zastąpił drogę wojskom faraona Necho II pod Megiddo w 609 p.n.e.. Bitwa zakończyła się klęską, a sam król poległ[2].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Reforma Jozjasza. Multimedialny Świat Biblii. [dostęp 2009-06-21].
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Dzieje państwa judzkiego do niewoli babilońskiej. W: Alfred Tschirschnitz: Dzieje ludów biblijnych. Wyd. I. Cz. VII: Dzieje starożytnego Izraela. Warszawa: M. Sadren i S-ka, 1994, s. 256-258. ISBN 83-86340-00-3.
| Ojciec Amon |
 |
Postać biblijna Występuje w księgach: 2Krl, 2Krn |
|
Synowie Joachaz, Jojakim, Sedecjasz |
