Alfred Chłapowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Alfred Chłapowski
Alfred Chlapowski.jpg
Alfred Chłapowski
Data i miejsce urodzenia 5 października 1874
Bonikowo
Data i miejsce śmierci 19 lutego 1940
Kościan
Poseł I kadencji Sejmu (II RP)
Przynależność polityczna Klub Chrześcijańsko-Narodowy (ChNSR)
Okres urzędowania od 5 listopada 1922
do 2 kwietnia 1924
Minister rolnictwa i dóbr państwowych
Przynależność polityczna Chrześcijańsko-Narodowe Stronnictwo Rolnicze
Okres urzędowania od 27 października 1923
do 14 grudnia 1923
Poprzednik Jerzy Gościcki
Następca Józef Raczyński
Ambasador RP we Francji
Okres urzędowania od 27 listopada 1924
do 20 czerwca 1936
(uprzednio od 22 sierpnia 1924 w randze posła)
Poprzednik Maurycy Zamoyski
Następca Juliusz Łukasiewicz
Odznaczenia
Wstęga Wielka Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wielki Legii Honorowej (Francja)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Alfred Stefan Franciszek Chłapowski z Bonikowa herbu Dryja (ur. 5 października 1874 w Bonikowie, zm. 19 lutego 1940 w Kościanie) – polski ziemianin, polityk, minister, dyplomata II Rzeczypospolitej, ekonomista.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1893 zdał maturę w Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu. W 1899 został doktorem nauk ekonomicznych (studiował wcześniej ekonomię, prawo, historię i filozofię na uniwersytetach w Berlinie, Paryżu, Halle i Monachium). W 1897 był współzałożycielem "Gazety Polskiej" w Kościanie.

Od 1904 do 1908 był posłem do Reichstagu, członkiem Koła Polskiego. Był delegatem na Polski Sejm Dzielnicowy w Poznaniu w 1918 roku[1]. W 1922 został wybrany na posła na Sejm.

Od 27 października 1923 do 14 grudnia 1923 był ministrem rolnictwa i dóbr państwowych w rządzie Wincentego Witosa. Rekonstrukcja rządu i wybór konserwatywnego Chłapowskiego na funkcję ministra rolnictwa został przyjęty z ulgą przez środowiska ziemiańskie. Dzięki temu widmo niekorzystnej dla ziemian reformy rolnej zostało odsunięte w czasie.

Działacz wielkopolskiego Chrześcijańsko-Narodowego Stronnictwa Rolniczego. Pełnił również funkcję prezesa Związku Producentów Rolnych, był członkiem Centralnego Towarzystwa Gospodarczego. Był prezesem Banku Cukrownictwa w Poznaniu (1921-1924).

Jeden z najbogatszych ziemian wielkopolskich.

22 marca 1924 został polskim posłem we Francji, a od 27 listopada 1924 do 20 czerwca 1936, po podniesieniu rangi przedstawicielstw dyplomatycznych był ambasadorem RP we Francji.

Po agresji Niemiec na Polskę został aresztowany przez Niemców i 19 lutego 1940 zamordowany w więzieniu w Kościanie.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1925)[2], Krzyżem Wielkim OOP, a także Wielkim Krzyżem francuskiej Legii Honorowej, Orderem Zasługi Rolniczej oraz papieskim Orderem Grobu Świętego.

Przypisy

  1. Dziennik Polskiego Sejmu Dzielnicowego w Poznaniu w grudniu 1918, Poznań 1918, s. 108.
  2. M.P. z 1925 r. Nr 102, poz. 433

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]