Maurycy Zamoyski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Maurycy Zamoyski
Maurycy Zamoyski.jpg
Data i miejsce urodzenia 30 lipca 1871
Warszawa
Data i miejsce śmierci 5 maja 1939
Klemensów
Minister spraw zagranicznych
Przynależność polityczna Związek Ludowo-Narodowy
Okres urzędowania od 19 stycznia 1924
do 27 lipca 1924
Poprzednik Karol Bertoni (p.o)
Następca Aleksander Skrzyński
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Herb Jelita

Maurycy Klemens Zamoyski (ur. 30 lipca 1871 w Warszawie, zm. 5 maja 1939 w Klemensowie) – polityk, dyplomata, działacz społeczny, wiceprezes Komitetu Narodowego Polskiego w Paryżu, członek Komitetu Narodowego Polskiego (1914-1917)[1], hrabia, XV ordynat na Zamościu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z hrabiowskiej rodziny herbu Jelita[2]. W 1906 został wybrany do I rosyjskiej Dumy Państwowej. Posiadał jeden z największych majątków ziemskich w całej RP. W reakcji na rosyjską odezwę do Polaków z sierpnia 1914 roku, w specjalnej depeszy do wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza Romanowa wyraził głębokie wzruszenie orędziem[3].

Był ambasadorem RP w Paryżu w latach 1919–1924; przez 7 miesięcy od 19 stycznia 1924 sprawował urząd ministra spraw zagranicznych.

Był kandydatem prawicy i kontrkandydatem Gabriela Narutowicza na urząd Prezydenta RP w 1922. Zgodnie z Konstytucją marcową wyboru Prezydenta dokonywało Zgromadzenie Narodowe. Mimo, że Maurycy Zamoyski prowadził w pierwszej i następnych turach głosowań, w ostatecznym głosowaniu otrzymał 227, a Gabriel Narutowicz 289 głosów.

Członek, wiceprezes (1902–1907), prezes (1907–1919) komitetu budowy pomnika Fryderyka Chopina w Warszawie.

Jego synem był Jan Tomasz Zamoyski – ostatni XVI ordynat na Zamościu, senator i Marszałek Senior Senatu II kadencji. Wnuk, Marcin Zamoyski, był prezydentem Zamościa, wojewodą zamojskim i przewodniczącym Rady Miejskiej Zamościa.

Przypisy

  1. Roman Dmowski, Polityka polska i odbudowanie państwa. Przedmową do obecnego wydania i komentarzem opatrzył Tomasz Wituch, t. II, Warszawa 1988, s. 202.
  2. Maurycy Klemens Zamoyski na stronie potomków Sejmu Wielkiego
  3. Ludwik Bazylow, Polacy w Petersburgu, 1984, s. 410.