Antoni Kępiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Antoni Kępiński
Antoni Kępiński
Data i miejsce urodzenia 16 listopada 1918
Dolina
Data i miejsce śmierci 8 czerwca 1972
Kraków
Miejsce spoczynku Cmentarz Salwatorski w Krakowie
Zawód psychiatra
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi
Wikicytaty Antoni Kępiński w Wikicytatach
Grób profesora Antoniego Kępińskiego w Krakowie

Antoni Ignacy Tadeusz Kępiński (ur. 16 listopada 1918 w Dolinie, zm. 8 czerwca 1972 w Krakowie) – polski psychiatra. Był lekarzem, naukowcem, humanistą i filozofem.

Jest znany między innymi jako twórca koncepcji metabolizmu energetyczno-informacyjnego i psychiatrii aksjologicznej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Dolinie koło Stanisławowa, edukację odbył w Gimnazjum Nowodworskiego w Krakowie, które ukończył w 1936 roku. Rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, które przerwała wojna.

Jako ochotnik uczestniczył w kampanii wrześniowej, a następnie został internowany na Węgrzech, skąd uciekł, przedostając się do Francji. Po przeprawie przez Pireneje do Hiszpanii został zatrzymany przez władze hiszpańskie i uwięziony w obozie koncentracyjnym Miranda de Ebro. Po uwolnieniu udał się do Anglii, gdzie przez krótki czas wchodził w skład Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

Ostatecznie w latach 1944-1945 skończył studia medyczne w Edynburgu i uzyskał dyplom w 1946 roku. Wkrótce wrócił do kraju. Swoje losy związał z kliniką psychiatrii Akademii Medycznej w Krakowie. Na krótko przed śmiercią w 1972 roku został mianowany profesorem tej katedry. Jego uczniem jest Zdzisław Jan Ryn, który jest jednym z najwytrwalszych kustoszów jego spuścizny.

Antoni Kępiński brał udział w programie leczenia osób więzionych w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu.

Został pochowany na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Napisał ponad 140 prac. Najbardziej znane książki to:

  • Refleksje oświęcimskie (1968)
  • Psychopatologia nerwic (1972)
  • Rytm życia (1972)
  • Schizofrenia (1972)
  • Z psychopatologii życia seksualnego (1973)
  • Melancholia (1974)
  • Psychopatie (1977)
  • Lęk (1977)
  • Podstawowe zagadnienia współczesnej psychiatrii (1978)
  • Poznanie chorego (1978).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzysztof Murawski Jaźń i sumienie. Wybrane zagadnienia rozwoju wewnętrznego człowieka w pracach C.G. Junga i A. Kępińskiego, Ossolineum, Wrocław 1983.
  • A. Jakubik, J. Masłowski Antoni Kępiński – człowiek i dzieło, PZWL, Warszawa 1981, s. 25.
  • J. Tischner, Filozofia wypróbowanej nadziei, „Znak” 1974, nr 26 (237), s. 331-345.
  • Pytel M., Odbiór prac Antoniego Kępińskiego przez studentów Uniwersytetu Jagiellońskiego w 25 lat po jego śmierci. Praca magisterska napisana pod kierunkiem prof. Z. Ryna, Collegium Medicum UJ, Kraków 1998. Maszynopis.
  • Sylwetka Antoniego Kępińskiego w miesięczniku Alma Mater.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]