Antykról

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Antykról – kontrkandydat do władzy wobec legalnie panującego króla.

Antykrólowie pojawiali się w dziedzicznych monarchiach europejskich zwykle w okresie kryzysów dynastycznych, gdy po wymarciu bezpotomnym jednej dynastii o schedę po niej ubiegało się kliku równorzędnych kandydatów.

W monarchiach elekcyjnych wybór antykróla związany był przede wszystkim ze wzrostem siły opozycji możnowładczej wobec panującego lub kryzysem państwowym wywołanym walkami stronnictw. Zdarzało się też, że antykróla wybierano, gdy legalny król popadał w konflikt z papieżem i był ekskomunikowany.

Antykrólowie zazwyczaj przejmowali władzę jedynie na części terytorium państwa z pomocą popierającego ich stronnictwa lub wojska.

W historii Europy największa liczba antykrólów pojawia się na elekcyjnym tronie Niemiec. W przypadku dziejów Polski za jedyny przypadek obioru antykróla można uznać wybór Stanisława Leszczyńskiego przeciwko Augustowi II Mocnemu.

Przykłady antykrólów[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]