Audouin Dollfus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Audouin Dollfus (ur. 12 listopada 1924 w Paryżu, zm. 1 października 2010[1]) – francuski astronom i aeronauta. Specjalista w dziedzinie Układu Słonecznego. 15 grudnia 1966 odkrył[a][b][2][3][4][5][6][7] księżyc SaturnaJanusA.

Studiował na Sorbonie i tam w 1955 obronił doktorat z fizyki. Od 1946 pracował w Obserwatorium paryskim, tam współpracował z nim m.in. Bernard Lyot. Jednak większość swej pracy opierał na obserwacjach poczynionych w obserwatorium na szczycie Pic du Midi de Bigorre.

W grudniu 1966 roku podczas obserwacji Saturna, w momencie, gdy ten był zwrócony krawędzią swoich pierścieni do Ziemi[c] odkrył księżyc Janus. Prawdopodobnie zaobserwował wtedy również inny, mniejszy księżyc Epimeteusz. Nie zdał sobie jednak sprawy z tego, że mogą to być dwa różne obiekty. Dlatego Richard Walker, który zaobserwował Epimeteusza trzy dni później jest uznawany za jego odkrywcę. Przez dwanaście lat nie było jasne, czy zaobserwowano w rzeczywistości jeden, czy dwa księżyce. Pewność co do istnienia ich obu przyniosły dopiero zdjęcia z sondy Voyager 1, która przeleciała przez system Saturna 12 listopada 1980 roku.

Odbył kilka lotów balonem w celu wykonania obserwacji na dużych wysokościach, a także pierwszy lot stratosferyczny we Francji. Na podstawie własności polaryzujących światła stwierdził, że materiał na powierzchni Marsa składa się z limonitu i sporządził mapę Wenus pokazującą stałe cechy jej powierzchni[8].

W 1993 roku przyznano mu nagrodę Prix Jules-Janssen.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Został odkryty przez A. Dollfusa, ale pewność co do jego istnienia potwierdziła dopiero sonda Voyager 1.
  2. Dollfus zobaczył Janusa lub Epimeteusza.
  3. Przy takim ustawieniu pierścienie są niemal niewidoczne.

Przypisy

  1. Ministere de l’Enseignement supérieur et de la Recherche: Déces d’Audouin Dollfus, astronome et aéronaute français (fr.). 2010-10-04. [dostęp 2013-11-20].
  2. IAUC 1987: PROBABLE NEW SATELLITE OF SATURN (ang.). W: Minor Planet Electronic Circular [on-line].
  3. IAUC 1995: SATURN X (JANUS) (ang.). W: Minor Planet Electronic Circular [on-line].
  4. IAUC 3417: NEW RING AND Satellites OF SATURN (ang.). W: Minor Planet Electronic Circular [on-line].
  5. IAUC 2702: PROBABLE NEW SATELLITE OF JUPITER (ang.). W: Minor Planet Electronic Circular [on-line].
  6. IAUC 3456: 1980 S 2 (ang.). W: Minor Planet Electronic Circular [on-line].
  7. IAUC 3497: SATURN (ang.). W: Minor Planet Electronic Circular [on-line].
  8. Encyklopedia Britannica. Ziemia i Wszechświat. Poznań: Wydawnictwo KURPISZ SA, 2006, s. 39. ISBN 978-83-60563-25-0.