Bernardo Bellotto

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bernardo Bellotto
Bernardo Bellotto.jpg
Bernardo Bellotto, autoportret
Imiona i nazwisko Bernardo Francesco Paolo Ernesto Bellotto
Data i miejsce urodzenia 30 stycznia 1721
Flag of Most Serene Republic of Venice.svg Wenecja
Data i miejsce śmierci 17 listopada 1780
Polska Warszawa
Narodowość włoska
Dziedzina sztuki malarstwo
Styl klasycyzm
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Krakowskie Przedmieście w Warszawie od strony Nowego Światu
ul. Długa w Warszawie. Od prawej: kościół św. Trójcy (Brygidek) dalej Arsenał
Kościół św.Anny w Warszawie
Sala Canaletta w Zamku Królewskim
Plac Lobkowitza w Wiedniu

Bernardo Bellotto (zw. Canaletto lub Canaletto młodszym, ur. 30 stycznia 1721 w Wenecji, zm. 17 listopada 1780 w Warszawie) ojciec: Lorenzo Antonio, matka Fiorenza Domenica ur. Canal – przedstawiciel weneckiego malarstwa wedutowego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Canaletto był Włochem. Malarstwa uczył się w pracowni swojego wuja Canala, również zwanego Canalettem. Nim przybył do Polski, działał w Wenecji i innych włoskich miastach, potem w Wiedniu, Dreźnie, Monachium i Pirnie, gdzie zasłynął jako malarz wedut – niewielkich wymiarów pejzaży przedstawiających widoki miast.

Na dworze Stanisława Augusta Poniatowskiego zyskał pozycję nadwornego malarza. Na zlecenie króla pracował przy dekorowaniu Zamku Ujazdowskiego; namalował we wschodnim skrzydle freski i fragmenty ornamentalne (prace te uległy zniszczeniu przy przebudowie zamku w 1784), a wraz ze swoim synem Lorenzem wykonał 14 obrazów przedstawiających antyczny Rzym. Jego głównym dziełem jest galera 30 wedut Warszawy i pałacu w Wilanowie, które umieszczono w oddzielnej Sali Prospektowej (zwanej też Salą Canaletta) na Zamku Królewskim. Do dzisiejszych czasów zachowało się tych wedut 24[1].

Canaletto malował również obrazy o tematyce historycznej, np. Elekcja Stanisława Augusta czy Wjazd Jerzego Ossolińskiego do Rzymu 1633. Jego obrazy można oglądać w Zamku Królewskim i Muzeum Narodowym.

Obrazy Bellotta charakteryzują się przede wszystkim wielką pieczołowitością w odmalowywaniu szczegółów – mimo niewielkiego formatu bardzo dopracowane są wszystkie stroje, twarze postaci (do tego stopnia, że fachowcy rozpoznają w nich poszczególne osoby, w większości rodzinę Poniatowskiego). Z detalami uwieczniana była i architektura, lecz na tym polu Canaletto dopuszczał się pewnych przekłamań, udoskonaleń. Ta dokładność, możliwa dzięki zastosowaniu camery obscura i szkieł powiększających, została wykorzystana przy odbudowie zniszczonej podczas wojny Warszawy.

Weduty w sali Prospektowej (Canaletta) w Zamku Królewskim w Warszawie[edytuj | edytuj kod]

  • Rio dei Mandicanti i Scuola di San Marco (1740) olej na płótnie, 42 x 69 cm Galleria dell'Accademia Wenecja
  • Krakowskie Przedmieście od strony Bramy Krakowskiej (1767-68)
  • Kolumna Zygmunta III od strony zejścia do Wisły (1767-70)
  • Widok Warszawy od strony Pragi (1770)
  • Widok Warszawy z Pałacem Ordynackim (1772)
  • Krakowskie Przedmieście od strony Placu Zamkowego (1774)
  • Widok łąk wilanowskich (1775)
  • Widok Pałacu Wilanowskiego od strony podjazdu (1776)
  • Widok Pałacu Wilanowskiego od strony parku (1776)
  • Widok Pałacu Wilanowskiego od strony południowej (1777)
  • Widok Pałacu Wilanowskiego od strony północno-wschodniej (1777)
  • Ulica Długa (1777)
  • Ulica Miodowa (1777)
  • Kościół Brygidek i Arsenał (1778)
  • Kościół Sakramentek (1778)
  • Plac Krasińskich (1778)
  • Krakowskie Przedmieście od strony Nowego Światu (1778)
  • Pałac Błękitny (1779)
  • Kościół Reformatów (1779)
  • Pałac Mniszchów (1779)
  • Plac Żelaznej Bramy (1779)
  • Kościół Karmelitów (1780)
  • Kościół Wizytek (1780)
  • Kolumna Zygmunta III od strony zejścia do Wisły z królem wizytującym spalone skrzydło zamku (zaginiony)
  • Plac Żelaznej Bramy od strony koszar Mirowskich (zaginiony)
Widok Warszawy od strony Pragi, 1770 (Olej na płótnie)
Widok Warszawy od strony Pragi, 1770 (Olej na płótnie)

Inne obrazy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Encyklopedia Warszawy. Wydawnictwo Naukowe PWN, s. 51-52. ISBN 83-01-08836-2.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. Fregolent, Canaletto i wedutyści, Warszawa 2006 (Klasycy Sztuki)
  • H. Kozakiewicz, S. Kozakiewicz, Bernardo Bellotto zwany Canaletto, Warszawa 1980.
  • A. Rizzi, Canaletto w Warszawie, Warszawa 2007.
  • M. Wallis, Canaletto, malarz Warszawy, Warszawa 1955.

Literatura dodatkowa[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]