Biegun niedostępności
Biegun niedostępności – dwa matematycznie wyznaczone punkty w obszarach polarnych kuli ziemskiej. Biegun niedostępności nie jest żadnym zjawiskiem naturalnym i niczym się nie wyróżnia w terenie.
Północny biegun niedostępności [edytuj]
Północny biegun niedostępności to taki punkt na Morzu Arktycznym, który jest najbardziej oddalony od któregokolwiek z północnych wybrzeży Eurazji bądź Ameryki Północnej. Współrzędne geograficzne tego punktu to 84°03'N i 174°51' W, a jego odległość od wybrzeży wynosi około 1100 km.
Północny biegun niedostępności został po raz pierwszy osiągnięty przez australijskiego lotnika Huberta Wilkinsa 15 kwietnia 1928 roku. Trzydzieści lat później do tego miejsca dotarł sowiecki lodołamacz.
Pierwszego pieszego zdobycia bieguna niedostępności miał dokonać na saniach ciągniętych przez psy brytyjski polarnik Sir Wally Herbert w roku 1968. Zaprzecza temu inny polarnik, Jim McNeill, którego próba w roku 2006 nie powiodła się. Według McNeilla Herbert nie mógł dotrzeć do bieguna, bowiem jego pozycja dopiero niedawno została dokładnie wyznaczona.
Nie znalazł również potwierdzenia raport sowiecki, zgodnie z którym w 1986 roku ekspedycja, której przewodził Dimitrij Szparo, zdobyła biegun w ciemnościach nocy polarnej.
Południowy biegun niedostępności [edytuj]
Natomiast południowy biegun niedostępności to taki punkt na powierzchni Antarktydy, który jest najbardziej oddalony od oceanu, czyli o około 1700 km. Jego współrzędne geograficzne to 85°50'S i 65°47'E. Jako pierwsza dotarła do niego sowiecka ekspedycja antarktyczna w roku 1958. Założyli tam stację antarktyczną Sowietskaja, która była wykorzystywana krótko latem 1958 roku.
