Dąbrówka rozłogowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dąbrówka rozłogowa
Illustration Ajuga reptans0.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd jasnotowce
Rodzina jasnotowate
Rodzaj dąbrówka
Gatunek dąbrówka rozłogowa
Nazwa systematyczna
Ajuga reptans L.
Sp. pl. 2:561. 1753
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Dąbrówka rozłogowa w lesie
Dąbrówka rozłogowa w uprawie
D. rozłogowa odm. 'Atropurpurea'

Dąbrówka rozłogowa (Ajuga reptans L.) – gatunek rośliny należący do rodziny jasnotowatych. Występuje w stanie dzikim na terenie północnej Afryki[2], Azji i Europy, w tym całej Polski. Jest u nas rośliną pospolitą.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Tworzy kępy. Ma płożące, zakorzeniające się nadziemne rozłogi, o długości do 30 cm.
Łodyga
Prosto wzniesiona, pojedyncza, zależnie od odmiany osiąga 10–20 cm wysokości. W dolnej części naga, w środkowej i górnej owłosiona, przeważnie na dwóch przeciwległych bokach. Jest czworokanciasta, zielona do czerwonawej.
Liście
Zebrane w rozetę. Odwrotnie jajowate, trwałe, ogonkowe, całobrzegie lub płytko karbowane. Liście łodygowe naprzeciwległe, krótkoogonkowe. Ciemnozielone, do czerwonopurpurowych u odmian ogrodowych.
Kwiaty
Zebrane w groniasty kwiatostan na szczycie łodygi, ułożone w 4–12 kwiatowe pozorne okółki. Kwiaty wyrastają z przysadek w kształcie liści, mają krótkie szypułki, dzwonkowaty i szorstko owłosiony kielich. Korona niebieskofioletowa, sporadycznie różowa lub biała, z górną wargą krótszą, dolną większą, trójklapową, zwisającą. W środku kwiatu 2 dwusilne pręciki i pojedynczy słupek z czterokomorową zalążnią i dwudzielnym znamieniem.
Owoce
Jajowate, pomarszczone rozłupki.
Korzeń
Krótki korzeń główny, rozgałęzione korzenie boczne.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit. Kwitnie od maja do sierpnia. Nasiona roznoszone są przez mrówki (myrmekochoria). Roślina miododajna, duży, złocistego koloru miodnik znajduje się przy nasadzie zalążni. Preferuje stanowiska słoneczne i półcieniste, chociaż dość dobrze radzi sobie w cieniu. Rośnie w lasach liściastych, na glebach świeżych, zasobnych w próchnicę i składniki mineralne. W górach występuje po regiel górny. Odporna na niską temperaturę.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Roślina ozdobna. Nadaje się na skalniaki i jako roślina okrywowa. Dzięki swoim czerwonopurpurowym liściom ładnie komponuje się z innymi roślinami.
  • Roślina okrywowa – porasta zacienione, trudno dostępne miejsca, także skarpy, przez co chroni glebę przed osuwaniem i erozją.
  • Dąbrówka rozłogowa jest proponowana jako jedna z roślin stanowiących florę tzw. "zielonego dachu".
  • Dawniej uznawana była za roślinę leczniczą, obecnie pod tym względem została zapomniana.

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

Tworzy mieszańce z dąbrówką kosmatą (A. x hybrida) i d. piramidalną[3] .

Odmiany
  • 'Alba' – odmiana o białych kwiatach.
  • 'Atropurpurea' – odmiana dąbrówki rozłogowej częściowo zimozielona, o purpurowych liściach i wydłużonych, niebieskich kwiatostanach.
  • 'Braunherz' – liście eliptyczne o brązowo-purpurowej barwie.
  • 'Burgundy Glow' – odmiana o liściach biało-purpurowych.
  • 'Cameleon' – odmiana o ciemnozielonych liściach z czerwonymi i żółtymi przebarwieniami.
  • 'Multicolor' – wysokość 10–15 cm, kwiaty ciemnoniebieskie, liście z przebarwieniami.
  • 'Tricolor' – odmiana o liściach brązowo-purpurowych z żółtymi przebarwieniami.
  • 'Variegata' – wysokość 5–10 cm, kwiaty niebieskie.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Rozmnaża się jesienią, przez podział kęp. Jest w pełni mrozoodporna (strefy mrozoodporności 3-10). Nie ma specjalnych wymagań co do gleby. Rośnie szybko. Jest jednak bardzo ekspansywna – tworząc rozłogi wkrótce może zagłuszyć inne rośliny. Aby do tego nie dopuścić należy systematycznie usuwać te rozłogi i nadmiar ciągle pojawiających się nowych kęp rośliny[4].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-31].
  2. Ajuga reptans L. w bazie danych: GRIN (Germplasm Resources Information Network) na http://www.ars-grin.gov (ang.)
  3. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  4. Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
  2. František Činčura, Viera Feráková, Jozef Májovský, Ladislav Šomšák, Ján Záborský: Pospolite rośliny środkowej Europy. Jindřich Krejča, Magdaléna Záborská (ilustracje). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1990. ISBN 83-09-01473-2.