Daniel Halicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Daniel I Halicki
Daniil-halitsky.jpg
król Rusi
Okres panowania od 1253
do 1264
Dane biograficzne
Dynastia Rurykowicze
Urodziny 1201
Śmierć 1264
Ojciec Roman II Halicki
Dzieci Herakliusz
Lew
Roman
Mścisław
Szwarno
Anastazja
Zofia
Perejesława, ż. Siemowita I
Pomnik Daniela Halickiego we Lwowie

Daniel I Romanowicz Halicki (ukr. Данило Романович) (ur. 1201, zm. 1264) – król Rusi w latach 1253-1264.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Został księciem całego Wołynia w 1228 i halickim ostatecznie - po dramatycznych perypetiach - w 1245 r. Zjednoczył na nowo ziemie Rusi Halicko-Wołyńskiej, którymi rządził ze swej rezydencji w Chełmie. Legenda głosi, że około 1251 założył obronny gród Lwów, nazwany od imienia jego syna Lwa. Poślubił w 1217 r. Annę (zm. ok. 1241 - 1245 r.), córkę Mścisława Mścisławowicza zwanego Udatnym (Udałym), jednego z najbarwniejszych Rurykowiczów 1 poł. XIII w., księcia m.in. Nowogrodu Wielkiego i Halicza. Potem, po jej śmierci pojął córkę kunigasa litewskiego Dowsprunka, a więc bratanicę późniejszego króla Litwy Mendoga.

Daniel w roku 1223 uczestniczył w bitwie nad rzeką Kałką, następnie w 1228 roku opanował księstwo łuckie w ten sposób jednocząc w swych rękach praktycznie cały Wołyń, a w 1238 osiadł w Haliczu. Na krótko zajął Kijów w 1239 roku, lecz musiał stamtąd uchodzić podczas najazdu tatarskiego w 1240 roku. Podczas tego najazdu Daniel musiał uciekać na Węgry, a później na Mazowsze. Terytorium jego księstwa zostało bardzo zniszczone. Spalono m.in. Kijów i Halicz. W 1245 roku sprzymierzony z Konradem I mazowieckim i Mendogiem Daniel pokonał pod Jarosławiem Rościsława Michajłowicza wspomaganego przez wojska węgierskie (dowodzone przez wojewodę Filię) i oddziały Bolesława Wstydliwego. W tym samym 1245 roku Daniela wezwano do Złotej Ordy, której zwierzchność został zmuszony uznać.

W 1248 r. do Daniela zwrócili się z prośbą o pomoc litewscy kunigasi Towtywiłł, Edywid i Wikint, pozostający w konflikcie ze swym krewniakiem Mendogiem. Zaczęła się trwająca do 1254 r. wojna pomiędzy państwem Romanowiczów a siłami sprzyjającymi Mendogowi (w tym zakonem inflanckim). Zakończyła się ona kompromisem, korzystnym jednak dla Rusi Halicko-Wołyńskiej. Syn Daniela Roman otrzymał we władanie Ruś Czarną. Miał jednak pozostawać w jakiejś formie zależności od Mendoga. Istotną rolę w polityce Daniela odgrywały kontakty z zachodnimi sąsiadami, przede wszystkim z Węgrami, Małopolską i Mazowszem. W latach 1252 - 1253 Daniel zaangażował się po stronie króla Węgier Beli IV w wojnę o sukcesję austriacką po Babenbergach. W 1253 wojska ruskie, małopolskie i oddziały z ks. opolskiego najechały Opawę. Daniel podjął też próby zorganizowania wspólnej z kurią papieską krucjaty do walki z Tatarami, sprawującymi zwierzchność nad Rusią. W 1253 roku został koronowany przez Opizona legata papieża Innocentego IV w Drohiczynie w miejscowej cerkwii lub kościele[1]. Do zawarcia unii kościelnej jednak nie doszło. Daniel zamierzał rozpocząć wojnę z Mongołami, jednak to oni pierwsi zaatakowali. W 1258 r. wódz mongolski Burundaj nakazał Romanowiczom wziąć udział w wyprawie na Litwę. Fakt ten wykorzystał Mendog, by zerwać porozumienie z Danielem zawarte w 1254 r. W 1259 r. Burundaj pojawił się na Rusi Halicko - Wołyńskiej ponownie. Nakazał on wówczas Romanowiczom jako swym poddanym zniszczenie umocnień szeregu grodów, w tym Włodzimierza i Lwowa. Nie chcąc wpaść w ręce najeźdźców Daniel uciekł na Węgry. Burundaj zaś zmusił pozostałych Romanowiczów do wzięcia udziału w wyprawie na Małopolskę. Miała ona między innymi na celu rozbić sojusz między Romanowiczami a Bolesławem Wstydliwym. Plan ten jednak się Mongołom nie powiódł. W 1263 roku Daniel wraz z synami Lwem i Szwarnem oraz Wasylko Romanowicz wraz z synem Włodzimierzem spotkali się w Tarnawie z księciem polskim Bolesławem Wstydliwym, aby "uczynić radę o ziemi lackiej i ruskiej". Daniel zmarł w 1264 roku. Pochowany został w cerkwi katedralnej w Chełmie.

Synami Daniela z pierwszego małżeństwa byli: Herakliusz, Lew, Roman, Mścisław i Szwarno; córkami: Anastazja? wydana zimą 1250/1251 r. za Andrzeja Jarosławowicza włodzimiersko-suzdalskiego oraz Zofia?, żona jednego z reprezentantów Schwarzburgów, hrabiowskiego rodu z Turyngii (prawdopodobnie Henryka V von Schwarzburg-Blankenburg). Wątpliwe jest pochodzenie od Daniela i Anny Perejasławy, żony księcia mazowieckiego Siemowita I Konradowica. Z drugiego związku, zawartego z nieznanego imienia córką kunigasa litewskiego Dowsprunka, Daniel doczekał się syna Mścisława (II).

Wywód rodowodowy[edytuj | edytuj kod]

4. Mścisław II Iziasławicz[2]      
    2. Roman II Halicki
5. Agnieszka Bolesławówna[3]        
      1. Daniel I Halicki
6. NN    
    3. Maria(?)[4]    
7. NN      
 

Przypisy

  1. Romaniuk Zbigniew (red.) „Bielsk Podlaski. Studia i materiały do dziejów miasta”, Bielsk Podlaski 1999, s.6 (przypis)
  2. Syn Iziasława II Pantelejmona, wielkiego księcia kijowskiego.
  3. córka Bolesława III Krzywoustego
  4. arystokratka bizantyjska, księżna halicko-wołyńska, księżna kijowska

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dariusz Dąbrowski, Daniel Romanowicz król Rusi (ok. 1201 - 1264). Biografia polityczna, Kraków 2012, ISBN 978-83-7730-069-5.
  • Dariusz Dąbrowski, Rodowód Romanowiczów, książąt halicko - wołyńskich, Poznań - Wrocław 2002;
  • Mychajło Hruszews'kyj, Istorija Ukrajiny - Rusy, t. II i III, L'wiw 1905 {reprint Kyjiw 1992 - 1993];
  • M. Kotljar, Danylo Halyc'kyj, Kyjiw 2001;
  • L. Wojtowycz, Knjaża doba na Rusi: portrety elity, Bila Cerkwa 2006.