Innocenty IV

	Innocenty IV; Innocentius Quartus
	Sinibaldo Fieschi
	Papież
Data i miejsce urodzenia	ok. 1180/1190; Genua
Data i miejsce śmierci	7 grudnia 1254; Neapol
Wyznanie	katolickie
Kościół	rzymskokatolicki
Kreacja kardynalska	1227
Pontyfikat	28 czerwca 1243

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Innocenty IV (łac. Innocentius IV), właściwie Sinibaldo Fieschi, (ur. w Genui - zm. 7 grudnia 1254 w Neapolu) – papież w latach 1243-1254.

Urodził się w Genui jako syn hrabiego de Lavagna stronnika Gibelinów opowiadających się za władzą cesarska we Włoszech.

W 1227 roku został wicekanclerzem Kościoła i kardynałem. Dążył do zyskania władzy powszechnej przez papiestwo. W 1245 roku zwołał Sobór Lyoński I.

Pochodził z arystokratycznej rodziny - jego ojcem był Hugon, hrabia Lawanii. Nad jego wychowaniem pieczę sprawował stryj Opizjusz, biskup Parmy. Odebrał staranne wykształcenie prawnicze (prawo kanoniczne i rzymskie) na uniwersytetach w Bolonii i Parmie, gdzie potem wykładał.

W 1243 wydał decyzję, na mocy której w kraju podbijanym przez Krzyżaków powstały cztery diecezje: chełmińska, pomezańska, warmińska i sambijska.

W 1246 jego wysłannicy jako pierwsi Europejczycy przybyli do wielkiego chana mongolskiego z listem od niego. Papieskie poselstwo przekazali Jan di Piano Carpini i Benedykt Polak, a ich relacja jest najstarszym wiarygodnym źródłem wiedzy o państwie mongolskim.

W 1248 roku nadał unikalny przywilej Chorwatom używania swojego ojczystego języka i głagolickiego pisma w katolickiej liturgii. Przywilej ten przetrwał 7 stuleci (inaczej niż np. chiński) — aż dopiero Sobór watykański II w latach 1962-1965 dopuścił oficjalnie inne narodowe języki do katolickiej liturgii.

W 1252 roku wydał bullę Ad extirpanda (łac. "Aby wykorzenić"), w której zezwolił sądom kościelnym na stosowanie tortur wobec osób podejrzanych o herezję, a władze świeckie zobowiązał do przymuszania heretyków za pomocą tortur do składania zeznań obciążających oraz do wydania wszystkich swoich wspólników^[1].

8 września 1253 w uroczystość narodzenia NMP kanonizuje Stanisława ze Szczepanowa, biskupa krakowskiego.