Innocenty IV

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Innocenty IV
Innocentius Quartus
Sinibaldo Fieschi
Papież
Innocenty IV
Herb Innocenty IV
Data i miejsce urodzenia ok. 1195
Genua
Data i miejsce śmierci 7 grudnia 1254
Neapol
Papież
Okres sprawowania 1243-1254
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Kreacja kardynalska 1227
Pontyfikat 28 czerwca 1243

Innocenty IV (łac. Innocentius IV, właśc. Sinibaldo Fieschi; ur. ok. 1195 w Genui, zm. 7 grudnia 1254 w Neapolu[1]) – papież w okresie od 25 czerwca 1243 do 7 grudnia 1254[2].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Genui jako syn Hugona (Ugo Fieschi), hrabiego Lavagny[1], stronnika gibelinów opowiadających się za władzą cesarską we Włoszech. Nad jego wychowaniem pieczę sprawował stryj Opizjusz (Obizzo Fieschi), biskup Parmy. Odebrał staranne wykształcenie prawnicze (prawo kanoniczne i rzymskie) na uniwersytetach w Bolonii[1] i Parmie, gdzie potem wykładał. W 1227 roku został wicekanclerzem Kościoła i kardynałem[1]. Po śmierci Celestyna IV, nastąpił okres niemal dwuletniej sediswakancji, w czasie której kardynałowie usiłowali pertraktować z cesarzem uwolnienie dwóch kardynałów[1]. W końcu, 2 czerwca 1243 wybrano w Anagni Sinibalda Fieschi[1].

Zaraz po objęciu Stolicy Piotrowej, papież chciał zakończyć konflikt z Fryderykiem II[2]. 31 marca 1244 uzgodnili oni traktat pokojowy, który uwzględniał wycofanie wojsk cesarskich z Państwa Kościelnego i zdjęcie ekskomuniki z Fryderyka[1]. Jednak ze względu na nieufność obu stron, do podpisania traktatu nie doszło[2]. W 1245 roku Innocenty zwołał sobór lyoński I[2]. Na sobór został także wezwany król Fryderyk, lecz się na nim nie stawił; został tam uznany winnym krzywoprzysięstwa i złożony z tronu[1]. Papież popierał każdego antykróla niemieckiego, a konflikt zakończyła dopiero śmierć Fryderyka w 13 grudnia 1250 roku[2]. Formalnym następcą tronu był syn Fryderyka, Konrad IV, lecz Innocenty stwierdził, że nie poprze żadnego Hohenstaufa[2]. Papież proponował tron niemiecki m.in. Ryszardowi z Kornwalii, Karolowi Andegaweńskiemu i Henrykowi III. Ten ostatni przyjął koronę dla swojego syna, Edmunda[1]. Jednak po śmierci Konrada VI, władzę w Niemczech, jako regent, przejął nieślubny syn Fryderyka, Manfred[1]. Papież zdecydował się go uznać, gdyż nowy król uznał Innocentego za suzerena[1]. Wkrótce potem, Manfred wystąpił przeciwko papieżowi (który przeniósł się do Neapolu) i rozbił jego wojska pod Foggią[1].

Na soborze zostały również poruszone sprawy ponownego zajęcia Jerozolimy przez muzułmanów[2]. W wyniku tego, Innocenty nakłonił francuskiego króla Ludwika IX[2], do zorganizowania VII wyprawy krzyżowej, która zakończyła się jednak całkowitym niepowodzeniem[2].

W 1243 wydał decyzję, na mocy której w kraju podbijanym przez Krzyżaków powstały cztery diecezje: chełmińska, pomezańska, warmińska i sambijska[1]. W 1246 jego wysłannicy jako pierwsi Europejczycy przybyli do wielkiego chana mongolskiego z listem od niego. Papieskie poselstwo przekazali Jan di Piano Carpini i Benedykt Polak[1], a ich relacja jest najstarszym wiarygodnym źródłem wiedzy o państwie mongolskim.

W 1248 roku nadał unikatowy przywilej Chorwatom używania swojego ojczystego języka i głagolickiego pisma w katolickiej liturgii. Przywilej ten przetrwał 7 stuleci (inaczej niż np. chiński) – aż dopiero sobór watykański II w latach 1962-1965 dopuścił oficjalnie inne narodowe języki do katolickiej liturgii.

W 1252 roku wydał bullę Ad extirpanda (łac. "Aby wykorzenić"), w której zezwolił sądom kościelnym na stosowanie tortur wobec osób podejrzanych o herezję, a władze świeckie zobowiązał do przymuszania heretyków za pomocą tortur do składania zeznań obciążających oraz do wydania wszystkich swoich wspólników[3].

8 września 1253 w uroczystość Narodzenia NMP kanonizował Stanisława ze Szczepanowa, biskupa krakowskiego[2].

Dążył do zyskania władzy powszechnej przez papiestwo. Zmarł w Neapolu, 7 grudnia 1254[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 268-271. ISBN 83-06-02633-0.
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 97-98. ISBN 83-7006-437-X.
  3. History of the Christian Church, Volume IV: Mediaeval Christianity. A.D. 590-1073. (ang.). Christian Classics Ethereal Library. [dostęp 2012-12-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Guido
Wicekanclerz Św. Kościoła Rzymskiego
(1226-1227)
Następca
Martino z Sens
Poprzednik
Celestyn IV
Emblem of the Papacy SE.svg Papież Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Aleksander IV