Daniel Naborowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Daniel Naborowski (ur. w 1573 w Krakowie, zm. w 1640 w Wilnie) – polski poeta barokowy, dyplomata i tłumacz, wyznawca kalwinizmu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował w Wittenberdze (1590-1593), Bazylei (studia medyczne ukończył w 1595), Orleanie (prawo), Strasburgu (kontynuacja studiów prawniczych od 1596) i Padwie (w 1602), gdzie pobierał prywatne nauki mechaniki u Galileusza[1]. W czasie studiów w Strasburgu nauczał języków obcych Janusza Radziwiłła, a w 1602 został jego sekretarzem. U jego boku wziął udział w rokoszu Zebrzydowskiego[1]. W 1610 podróżował po Europie (zwiedził Niemcy, Szwajcarię, Anglię, Francję, Włochy), brał udział w misjach dyplomatycznych księcia. Rolę sekretarza pełnił do śmierci księcia Janusza w 1620. W tym samym roku Naborowski ożenił się. W 1633 został mianowany marszałkiem hetmana polnego litewskiego Krzysztofa Radziwiłła. Będąc kalwinem umacniał czynnie wyznawaną przez siebie religię na Litwie[2]. W 1637 uzyskał posadę sędziego grodzkiego w Wilnie.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Daniel Naborowski godził w swojej poezji wartości sprzeczne: renesansową pochwałę rozsądku i życia statecznego z przekonaniem o marności świata i nieuchronnym przemijaniu wszelkich zjawisk. Jego twórczość to świadectwo harmonii sprzeczności, obecnych zarówno w życiu ludzkim, jak i w całym dziele stworzenia. Tworzył w nurcie poezji metafizycznej.

Podczas studiów w Bazylei ogłosił dwie rozprawy napisane w języku łacińskim: De temperamentis (1593) i De venenis (1594). Pierwszym znanym wierszem poety jest wpisany 4 maja 1593 do pamiętnika Daniela Cramera łaciński utwór[3]. Pozostałe wiersze Naborowskiego to:

  • Błąd ludzki,
  • Cień przypisany Ks. Ks. J.M. Januszowi Radziwiłłowi, podczaszemu naonczas W. Ks. L. A. 1607,
  • Cnota grunt wszytkiemu,
  • Do Jego Książęcej Mości Pana... Janusza Radziwiłła Pana Mego Miłościwego,
  • Do Najjaśniejszego Władysława Zygmunta...,
  • In Werki solatium,
  • Krótkość żywota,
  • Kur na krzcinach oddany małemu wielkiej nadzieje Radziwiłłowi...,
  • Malina,
  • Marność,
  • Na toż,
  • Pieśń ad imitationem Horatiuszowej ody "Beatus ille, qui procul negotiis",
  • Róża przypisana na kolędzie Księciu Imci Krzysztofowi Radziwiłłowi,
  • Treny na śmierć Księcia Radziwiłła, kasztelana wileńskiego,
  • Tryumf Miłości. Poema Franciszka Petrarki,
  • Votum,

a także zbiory wierszy:

Daniel Naborowski był także tłumaczem: Triumfu miłości Petrarki, Triumfu wiary du Bartasa, Descriptio gentium Sarbiewskiego i Pieśni Lobwassera[5].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Czesław Hernas: Barok. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s. 267. ISBN 83-01-13846-7.
  2. Czesław Hernas: Literatura baroku. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1999, s. 302. ISBN 83-01-12895-X.
  3. Daniel Naborowski - biografia (pol.). [dostęp 27 maja 2009].
  4. Maciej Włodarski: Nowo odkryte wiersze łacińskie Daniela Naborowskiego. W: Łacińska poezja w dawnej Polsce. Warszawa: Instytut Badań Literackich, 1995, s. 196. ISBN 83-85605-36-3.
  5. Charakterystyka twórczości Daniela Naborowskiego (pol.). [dostęp 27 maja 2009].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z Daniela Naborowskiego
Wikisource-logo.svg
Zobacz w Wikiźródłach teksty autorstwa Daniela Naborowskiego