Domenico Zipoli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Domenico Zipoli (ur. 17 października 1688 r., Prato – zm. 2 stycznia 1726 r., Córdoba w Argentynie) – włoski kompozytor epoki baroku, jezuicki misjonarz, działający w Ameryce Południowej.

Od roku 1707 studiował we Florencji, prawdopodobnie uczył go tam Giovanni Maria Casini (1652-1719), naukę tę sponsorował Cosimo III, Wielki Książę Toskanii. Zipoli odwiedził Neapol, gdzie pewien wpływ wywarł na niego Alessandro Scarlatti. Później celem jego podróży była Bolonia. W 1709 roku prawdopodobnie uczył go Bernardo Pasquini. Zipoli został organistą w kościele Jezuitów (chiesa del Gesù).

1 lipca 1716 Zipoli wyruszył do Sewilli, a stamtąd do jezuickich misji w Ameryce Południowej (Paragwaj). Po wielu podróżach na tym kontynencie, osiadł w mieście Córdoba (w Argentynie). Studiował tam teologię, żeby zostać księdzem, jednak zmarł nie doczekawszy się święceń.

Zipoli jest dziś znany przede wszystkim jako autor dużej ilości utworów na klawesyn.

Posłuchaj[edytuj | edytuj kod]

(audio)
(info)
format=Ogg
(info)
format=Ogg
Problem ze ściągnięciem pliku? Zobacz pomoc.