Droga Neokatechumenalna

Z Wikipedii

Droga Neokatechumenalna, Neokatechumenat - katolicka wspólnota religijna powstała w Hiszpanii w 1964, której celem jest rozwój duchowy jej członków.

Spis treści 1 Założenia 2 Historia 3 Liczba członków wspólnoty neokatechumenalnej na świecie 4 Redemptoris Mater 5 Proces zatwierdzania Statutu 6 Kontrowersje 7 Przypisy 8 Linki zewnętrzne

[edytuj] Założenia

Zgodnie ze Statutem^[1] jest to zespół dóbr duchowych, realizowany w Kościele katolickim na który składają się:

1. Neokatechumenat - czyli katechumenat pochrzcielny dla osób dorosłych. Jest on narzędziem służącym biskupom do ponownego odkrywania chrześcijańskiego wtajemniczenia dorosłych już ochrzczonych. Obejmuje on katechezy początkowe oraz itinerarium neokatechumenalne, rozwinięte według trzech faz wtajemniczenia chrześcijańskiego: Prekatechumenat, Katechumenat i Wybranie, podzielone na etapy odmierzane "przejściami" z odpowiednimi celebracjami. Katechezy początkowe oraz itinerarium neokatechumenalne opierają się na trzech podstawowych elementach życia chrześcijańskiego uwydatnionych przez Sobór Watykański II: Słowie Bożym, Liturgii i Wspólnocie.
2. Stałe wychowanie wiary - czyli życie wspólnoty wiernych w parafii po zakończeniu Neokatechumenatu
3. Katechumenat chrzcielny - katechumenat dla nieochrzczonych osób dorosłych
4. Służba katechezie - włączenie wspólnoty wiernych w działalność misyjną Kościoła katolickiego

Inicjatorzy Drogi Neokatechumenalnej od początku podkreślali znaczenie posłuszeństwa Kościołowi, wyrażanego w praktyce poprzez posłuszeństwo Papieżowi oraz biskupom lokalnym, których zgoda jest warunkiem rozpoczęcia głoszenia katechez w danej diecezji. Wszelkie szczegóły dotyczące treści katechez, poszczególnych etapów Drogi Neokatechumenalnej, form celebracji liturgii - są szczegółowo uzgadniane z Papieżem oraz odpowiednimi kongregacjami (ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, ds. Doktryny Wiary itd.) - i zapisywane w oficjalnych dokumentach Stolicy Apostolskiej. Dokumenty te to w szczególności Statut Drogi Neokatechumenalnej^[1] oraz Dyrektorium Katechetyczne Drogi Neokatechumenalnej.

[edytuj] Historia

Droga Neokatechumenalna poświęcona jest "formacji w wierze osób dorosłych i starszej młodzieży". Została zainicjowana przez hiszpańskiego malarza Kiko Argüello wspólnie z Carmen Hernández i Mario Pezzim w 1964, w czasach rządów gen. Franco. Powstała pod wpływem Soboru Watykańskiego II, który podkreślał potrzebę odpowiedzi Kościoła na zmiany społeczne XIX i XX wieku, w szczególności na sekularyzację, ze szczególną troską poprzez tworzenie wspólnot i powrót do nauczania wczesnego chrześcijaństwa. W 1990 roku Droga została uznana przez papieża Jana Pawła II jako itinerarium formacji katolickiej ważnej dla społeczeństwa i czasów dzisiejszych.

Ze względu na ciągłe powstawanie wielu nowych wspólnot neokatechumenalnych na świecie, wszelkie statystyki są jedynie przybliżone.

Do 2001 roku Droga Neokatechumenalna dotarła do 105 krajów. W 2001 roku w 5 000 parafiach, w 880 diecezjach istniało 40 700 wspólnot, z czego 18 000 w Europie, 19 000 w obu Amerykach, około 900 w Azji i Australii, oraz 600 w Afryce.

Do Polski Droga dotarła dzięki jezuicie o. Alfredowi Cholewińskiemu, który studiując w Rzymie wziął udział w katechezach początkowych. W 1975 roku powstała pierwsza wspólnota neokatechumenalna w Polsce, przy kościele rektoralnym Ojców Jezuitów na ul. Królewskiej w Lublinie. W 2001 roku istniało w Polsce 790 wspólnot w 350 parafiach, znajdujących się w 35 diecezjach^[2].

[edytuj] Liczba członków wspólnoty neokatechumenalnej na świecie

Ta sekcja wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji od 2009-02. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić sekcję weryfikowalną, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.

Na świecie istnieje około 40000^{[potrzebne źródło]} wspólnot neokatechumenalnych, co się przekłada na około milion^{[potrzebne źródło]} członków.

W roku 2008^{[potrzebne źródło]} najwięcej wspólnot w Europie oraz na świecie jest we Włoszech (10000^{[potrzebne źródło]}) oraz w Hiszpanii (6900^{[potrzebne źródło]}). Polska z tysiącem^{[potrzebne źródło]} wspólnot jest trzecim^{[potrzebne źródło]} pod względem liczebności krajem w Europie. Państwami posiadającymi jeszcze więcej niż 1000 wspólnot są: Brazylia (6800^{[potrzebne źródło]}), Meksyk (3200^{[potrzebne źródło]}), Kolumbia (2000^{[potrzebne źródło]}), Argentyna (1500^{[potrzebne źródło]}) oraz Wenezuela (1000^{[potrzebne źródło]}). Większość^{[potrzebne źródło]} wspólnot liczy od 20 do 50 osób.

[edytuj] Redemptoris Mater

Ponieważ we wspólnotach neokatechumenalnych rodzi się wiele powołań do stanu kapłańskiego papież Jan Paweł II zaaprobował stworzenie seminarium misyjnego specjalnie dla powołań ze wspólnot, pierwsze takie seminarium powstało w 1988 roku w Rzymie. Również Jan Paweł II zasugerował nazwę dla tego seminarium: Redemptoris Mater, co po łacinie oznacza Matka Zbawiciela. Do 2008 r. na całym świecie, erygowano ponad 70 seminariów Redemptoris Mater, w których do kapłaństwa przygotowuje się około 3000 alumnów. W Polsce - istnieje jedno Archidiecezjalne Seminarium Misyjne Redemptoris Mater w Warszawie, w planie jest otwarcie takiegoż w Krakowie. Na dzień 14 litopada 2007 istnieje 71 seminariów Redemptoris Mater na całym świecie.

[edytuj] Proces zatwierdzania Statutu

Ostatnie fakty dotyczące Drogi Neokatechumenalnej i jej zatwierdzenia przez Stolicę Apostolską:

• 29 czerwca 2002 roku, w uroczystość Apostołów Piotra i Pawła, Stolica Apostolska zatwierdziła ad experimentum na pięć lat (praktyka zazwyczaj stosowana przez Kościół katolicki w takich przypadkach - przed zatwierdzeniem ostatecznym), tzn. na okres od 29 czerwca 2002 do 29 czerwca 2007, opracowywany przez wiele lat Statut Drogi Neokatechumenalnej^[1], który jest oficjalnym dokumentem Kościoła katolickiego uznającym Neokatechumenat za "sposób diecezjalnej realizacji wtajemniczenia chrześcijańskiego i stałego wychowania wiary".

• 1 grudnia 2005 roku kardynał Francis Arinze, Prefekt Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów skierował oficjalny list do inicjatorów Drogi Neokatechumenalnej. Nawiązuje w nim do ich spotkania z papieżem Benedyktem XVI, które odbyło się 11 listopada 2005 roku w Watykanie^[3].
• 4 stycznia 2006 roku po publikacji listu agencja ZENIT przeprowadziła na jego temat wywiad z Giuseppe Gennarinim - odpowiedzialnym za Drogę Neokatechumenalną w Stanach Zjednoczonych. W wywiadzie tym Giuseppe Gennarini wyjaśnia znaczenie tego dokumentu dla Drogi Neokatechumenalnej^[4]

Ten artykuł lub sekcja wymaga uzupełnienia o najświeższe informacje. Niektóre treści (dotyczące okresu przejściowego, przyjmowania Komunii Świętej w postawie siedzącej) są już nieaktualne. Reszta informacji powinna być aktualna. Uaktualnij artykuł tak, aby opisywał prawidłowo ostatnie wydarzenia i usuń ten szablon po zakończeniu prac.

• 3 grudnia 2007 roku upłynął nieprzekraczający dwóch lat okres przejściowy, wyznaczony przez kardynała Francisa Arinze, Prefekta Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, w liście do inicjatorów Drogi Neokatechumenalnej, na przejście z dotychczasowej praktyki przyjmowania Komunii Świętej na zwykły sposób rozdzielania Ciała i Krwi Pańskiej, w który cały Kościół przyjmuje Komunię Świętą, a który opisany jest w księgach liturgicznych. Papież nakazał przyjmowanie Komuni Świętej w pozycji stojącej.
• Statut został ostatecznie zatwierdzony dekretem z 11 maja 2008 przez Papieską Radę do spraw Świeckich. Wręczenie dekretu odbyło się 13 czerwca 2008 o godz. 11:00, w Aula Magna Papieskiej Rady do spraw Świeckich, w obecności około 100 osób, w tym pierwszych katechistów wędrownych. Dokument wręczył kardynał Stanisław Ryłko, Przewodniczący Papieskiej Rady do Spraw Świeckich.^[5]

[edytuj] Kontrowersje

Droga Neokatechumenalna przez wiele lat spotykała się (podobnie jak Sobór Watykański II) z licznymi kontrowersyjnymi opiniami, również w samym Kościele Katolickim, ze względu na swój radykalizm, powrót do tradycji pierwszych chrześcijan i nową estetykę w liturgii. Wątpliwości te wyrażali w formie książkowej m.in. włoscy księża: Enrico Zoffoli (Czy "droga" neokatechumenatu jest prawowierna?) oraz Elio Marighetto (Tajemnice Drogi Neokatechumenalnej). W Polsce opinie te rozpowszechnia aktywnie na swoich stronach internetowych w szczególności wydawnictwo Antyk, a wydawnictwo Petrus wydało książkę ks. prałata Edwarda Skotnickiego (proboszcza jednej z kieleckich parafii, wieloletniego opiekuna grup neokatechumenalnych) zawierającą analizę krytyczną ruchu (Neokatechumenat - szansa czy zagrożenie dla Kościoła?).

Przypisy

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Droga Neokatechumenalna - Oficjalna strona
• Droga Neokatechumenalna - Oficjalna strona - wersja polska
• Statut Drogi Neokatechumenalnej w wersji zatwierdzonej "ad experimentum" (pdf)
• Droga Neokatechumenalna - Polska strona o Drodze Neokatechumenalnej
• Dokumenty i artykuły dotyczące Drogi Neokatechumenalnej