Apostoł
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Apostoł (gr. apostolos = wysłannik) – nazwa używana w Nowym Testamencie najczęściej na określenie najbliższych uczniów Jezusa Chrystusa powołanych przez niego osobiście i „wysłanych” do głoszenia jego nauk. Samo pojęcie występuje też w Nowym Testamencie na określenie innych osób[1].
Spis treści |
Dwunastu apostołów Jezusa [edytuj]
W Ewangeliach określenie „apostoł” związane było ze ścisłym kręgiem uczniów Jezusa, wyznaczonych przez niego.
Jezus powołał dwunastu mężczyzn, których przygotowywał do głoszenia jego nauk i którzy mieli go reprezentować w późniejszym okresie. Imiona pierwszej grupy apostołów można znaleźć u Mateusza (Mt 10:2-4), Marka (Mk 3:16-19), Łukasza (Łk 6:13-16). Nowy Testament nazywa ich także „Dwunastoma”. Marek Ewangelista apostołom Jakubowi i Janowi nadał przydomek Boanerges z hebrajskiego Bene-Regesz (Mk 3:17}.
Liczba odnosiła się zapewne do dwunastu pokoleń Izraela (Mt 19,28[2]) i miała symbolizować jego odnowę[3].
Apostołowie (kolejność według Ewangelii Mateusza):
- Szymon Piotr (Kefas), syn Jonasza, rybak z Betsaidy
- Andrzej, brat Piotra, rybak z Betsaidy
- Jakub (zwany Większym), syn Zebedeusza
- Jan Ewangelista, syn Zebedeusza, brat Jakuba
- Filip z Betsaidy
- Bartłomiej – Natanael z Ptolemaidy
- Tomasz (zwany Didymos)
- Mateusz – Lewi, były poborca podatkowy
- Jakub, syn Alfeusza
- Szymon Kananejczyk (zwany Gorliwym)
- Juda Tadeusz (Judas), syn Jakuba
- Judasz Iskariota, zdrajca Jezusa; po jego samobójstwie wybrany został Maciej.
Niektórzy apostołowie Jezusa byli wcześniej uczniami Jana Chrzciciela. Większość pochodziła z Galilei, podobnie jak Chrystus. Pochodzili z niskiego stanu – co najmniej czterech było rybakami, jeden (Mateusz Lewi) był wcześniej poborcą podatków. Przynajmniej dwóch z nich było krewnymi Jezusa (synowie Alfeusza). Kapłani jerozolimscy pogardzali nimi z powodu braku wykształcenia rabinicznego i galilejskiej gwary. Niektórzy z apostołów, włączając Piotra (Kefasa) byli żonaci (Dz. 4:13; 1 Kor. 9:5). Wszyscy apostołowie byli Żydami.
W gronie Dwunastu Jezus szczególnie traktował Piotra, Jakuba (Większego) i Jana. To ich zabrał ze sobą na Górę Przemienienia i przy nich wskrzesił córkę Jaira. Największą sympatią darzył Jana, który był najprawdopodobniej najmłodszy z grona.
Apostołowie towarzyszyć też mieli Jezusowi w jego podróżach ewangelizacyjnych i wyprawach do Jerozolimy. Byli głównymi odbiorcami nauk Jezusa i świadkami jego cudów. W noc poprzedzającą śmierć Jezusa, spotkali się z nim na wieczerzy paschalnej i towarzyszyli mu w modlitwach w ogrodzie Getsemani. Tuż przed aresztowaniem Jezusa większość apostołów uciekła albo, jak Piotr, wyparła się swego Mistrza. Jeden z nich, Judasz Iskariota, okazał się zdrajcą, który wydał Jezusa; jakiś czas później popełnił samobójstwo.
Po śmierci Jezusa jedenastu apostołów w strachu przed przeciwnikami ukrywało się w jednym z domów w Jerozolimie. Tam odwiedził ich zmartwychwstały Chrystus. Później spotkał się z nimi w Galilei, gdzie nakazał im 'głosić ewangelię ludziom z wszystkich narodów'.
Wiek apostolski [edytuj]
Księga Dziejów Apostolskich (rozdziały 1-5) podaje, że po zesłaniu Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy apostołowie zaczęli dynamicznie organizować działalność ewangelizacyjną i strukturę wewnętrzną wspólnoty chrześcijańskiej w Jerozolimie i Judei. W miejsce zdrajcy Judasza wybrano przez los Macieja i w tym składzie grono Dwunastu zarządzało całością pierwszych chrześcijan.
Mniej więcej w tym samym czasie zmartwychwstały Jezus Chrystus osobiście wybrał na swojego apostoła Szawła z Tarsu, który odtąd znany będzie jako apostoł Paweł. Chociaż Paweł uczestniczył czasem w naradach kolegium „apostołów i starszych w Jerozolimie” i miał takie same uprawnienia jak pozostali apostołowie, nie był nigdy zaliczany do grona „Dwunastu”. Sam jednak określał się tak często w swoich listach (por. Ga 1,1).
Wspólnota chrześcijańska w czasach apostolskich zarządzana była kolegialnie przez grono apostołów. To ono rozstrzygało wszystkie kwestie organizacyjne i doktrynalne. Wszystkie lokalne gminy chrześcijańskie uznawały autorytet apostolski. Wszystkie księgi Nowego Testamentu były oznaczone imieniem apostołów (Mateusz, Jan, Piotr, Paweł) lub ich współpracowników (Marek – współpracownik Piotra i Pawła; Łukasz – współpracownik Pawła; Jakub i Juda, bracia Pańscy – starsi z Jerozolimy). To apostołowie (np. Paweł) lub osoby przez nich wyznaczone (np. Tymoteusz, Tytus) powoływali biskupów (nadzorców) czyli prezbiterów (starszych) oraz diakonów (sług) w poszczególnych wspólnotach.
Po śmierci Jakuba Większego w wyniku prześladowań ze strony Heroda Agryppy (44 r. n.e.) do grona apostołów dołączyli „starsi z Jerozolimy”, w tym Jakub (brat Pański). Wspólnie podjęli decyzję w sprawie obrzezania nawróconych pogan i wysyłają do wszystkich chrześcijan list oraz swoich przedstawicieli (Dzieje Apostolskie 15 rozdział). Z czasem apostołowie opuścili Jerozolimę (przed rokiem 56 n.e.)[potrzebne źródło] i udali się w różne strony ówczesnego świata, aby szerzyć ewangelię.
Według tradycji chrześcijańskiej większość apostołów zginęła śmiercią męczeńską, z wyjątkiem Jana, który ok. roku 100 umarł jako ostatni apostoł śmiercią naturalną w Efezie. W II wieku słowo „apostoł” nie oznaczało już urzędu w Kościele[1].
Według części chrześcijan[potrzebne źródło] pozycja apostoła nie zaniknęła – uznaje się jednak powszechnie raczej nie powołanie na tę funkcję przez Kościół a uznanie za bycie powołanym do tej funkcji (służby) przez Boga, Kościół zaś może jedynie to powołanie oficjalnie rozpoznać.
Określenia „apostoł” w Nowym Testamencie [edytuj]
Poza Dwunastoma, Maciejem i Pawłem z Tarsu, Nowy Testament określa też jako apostołów następujące osoby:
- Barnaba, towarzysz Pawła w podróżach apostolskich (Dz 14,14)
- Andronik i Junia (ew. Juniasz) – pozdrawiani przez Pawła w Liście do Rzymian (Rz 16,7)
- Tymoteusz i Sylas, towarzysze Pawła, określeni przez niego jako prawdziwi apostołowie w 1. Liście do Tesaloniczan (1 Tes 2,7)
Sam Jezus z kolei jest nazywany „apostołem” czyli „wysłannikiem” Boga (Hbr 3,1).
Tereny działań ewangelizacyjnych Apostołów Jezusa Chrystusa[4] [edytuj]
| Apostoł | Tereny działań |
|---|---|
| Szymon Piotr | Jerozolima, Palestyna, Antiochia, Rzym |
| Andrzej | Mała Azja, Scytia (na płn. od Morza Czarnego) |
| Jakub Starszy | Palestyna, Jerozolima |
| Jan | Jerozolima, Samaria, Mała Azja, Patamos, Efez |
| Filip | Azja Mniejsza |
| Bartłomiej | Armenia, Indie |
| Tomasz | Persja, Indie |
| Mateusz | Palestyna, Etiopia |
| Jakub Młodszy | Jerozolima |
| Juda Tadeusz | Mezopotamia |
| Szymon | Persja |
| Maciej | Jerozolima, Palestyna, Etiopia |
Śmierć apostołów [edytuj]
Według tradycji, jedenastu spośród Dwunastu zginęło z rąk ludzkich, jedynym, który zmarł śmiercią naturalną (i jako ostatni z Dwunastu), był Jan.
- Piotr - ukrzyżowany,
- Andrzej - ukrzyżowany,
- Mateusz - ścięty mieczem,
- Jan - śmierć naturalna na zesłaniu lub w Efezie,
- Jakub, syn Alfeusza - ukrzyżowany,
- Filip - ukrzyżowany,
- Szymon - ukrzyżowany,
- Juda Tadeusz - zastrzelony z łuku,
- Jakub, syn Zebedeusza - ścięty mieczem,
- Tomasz - przebity włócznią,
- Bartłomiej - ukrzyżowany,
- Judasz - po zdradzie Jezusa popełnił samobójstwo. Po wniebowstąpieniu Jezusa Apostołowie przyjęli do swego grona jednego z Jego uczniów, Macieja - który został ukamienowany.
Apostołowie narodów [edytuj]
Terminem apostoł zaczęto określać w średniowiecznej hagiografii misjonarzy mających kluczowe znaczenie w procesie chrystianizacji danego narodu czy też państwa. Osoby te nijako kontynuowały misję apostołów Chrystusa.
- Apostoł Andaluzji (Hiszpania) - św. Jan z Ávili, (1500–1569)
- Apostoł Anglii - św. Augustyn, (zmarł w 604)
- Apostoł Ardenów - św.Hubert z Liège, (656–727)
- Apostoł Armenii - św. Grzegorz Oświeciciel, (256–331)
- Apostoł Brazylii - Józef Anchieta, (1533–1597)
- Apostoł Etiopii - św. Frumencjusz z Aksum
- Apostoł Karyntii - św. Wirgiliusz z Salzburga, (745–84)
- Apostoł Finlandii - św. Henryk
- Apostoł Frankonii - św. Kilian (ok.640-689)
- Apostoł Franków - św. Remigiusz, (ok.437–533)
- Apostoł Fryzów - św Wilibrord, (657–738)
- Apostoł Galii - św. Ireneusz, (130–200)
- Apostoł Galii - Święty Dionizy, (III wiek)
- Apostoł Galii -św. Marcin z Tours, (338–401)
- Apostoł Galii - św. Saturnin z Tuluzy, (zmarł 257)
- Apostoł Germanii - św. Bonifacy, (680–755)
- Apostoł Gruzji - Święta Nino, (ok.268-335)
- Apostoł Holsztynu - Święty Wicelin (1086–11540
- Apostoł Indii - św. Tomasz Apostoł
- Apostoł Indii - św. Franciszek Ksawery - (1506–1552)
- Apostoł Indii - Bartolomé de Las Casas, (1474–1566)
- Apostoł Indian - John Eliot, (1604–1690)
- Apostoł Irlandii - św. Patryk, (373–463) i Dwunastu apostołów Irlandii
- Apostoł Irokezów - François Picquet, (1708–1781)
- Apostoł Noricum - św. Seweryn
- Apostoł Północy (Skandynawia) - św. Oskar, (801–864)
- Apostoł ludów permskich - św. Stefan z Perm, (1340–1396)
- Apostoł Peru - Alonzo de Barcena, (1528–1598)
- Apostoł Piktów, Szkotów - Święty Ninian, (V wiek)
- Apostoł Prusów - Święty Wojciech
- Apostoł Pomorza - św. Otton z Bambergu, (1060–1139)
- Apostoł Serbołużyczan - św. Adalbert z Magdeburga
- Apostołowie Słowian - święci Cyryl i Metody, (ok.820–869)
- Apostoł Hiszpanii - św. Jakub Większy Apostoł
- Apostoł Wendów - św. Evermode, d.1178
- Apostoł Węgier - św. Anastazy-Astryk, (954–1044)
Misjonarze nie-katolicy:
- Apostoł Ameryki - Innocenty z Alaski, prawosławie, (1797–1879)
- Apostoł Czirokezów - Cephas Washburn
- Apostoł Chin - James Hudson Taylor, protestantyzm
- Apostoł Gotów - Wulfila, arianizm
Inni święci katoliccy określani mianem apostołów:
- Apostoł Eucharystii - św. Piotr Julian Eymard
- Apostoł duchowości eucharystycznej - św. Franciszek Spinelli
- Apostołka miłosierdzia: św. Faustyna Kowalska, (1905–1938)
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Paul Achtemeier (red. naukowa): Encyklopedia Biblijna. Wyd. trzecie poprawione. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, 2004, s. 43-44, seria: Prymasowska Seria Biblijna. ISBN 83-7146-213-1. (pol.)
- ↑ Mt 19,28 w przekładach Biblii.
- ↑ Encyklopedia Biblijna, op. cit., s. 219.
- ↑ Inch Morris A., Dwunastu którzy zmienili świat – Apostołowie Jezusa – fakty i legendy, Instytut Wydawniczy PAX, 2005, ISBN 83-211-1716-3.
|
||||||||||