Katechumenat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Katechumenat (łac. catechumenatus, od catechumenus, gr. κατηχούμενος katechumenos: nauczany, instruowany) – w chrześcijaństwie okres przygotowania do przyjęcia chrztu. Okres ten wiąże się z katechezami wtajemniczającymi w życie chrześcijańskie. Osobę przygotowującą się do chrztu nazywa się katechumenem.

Spis treści

Katechumenat dawniej [edytuj]

W pierwszych wiekach chrześcijaństwa katechumenat zanim został w pełni ukształtowany był przeprowadzany sposób, w jaki opisuje św. Justyn Męczennik (100-165):

Quote-alpha.png
...ci, którzy uwierzyli w prawdziwość naszej nauki i naszych wypowiedzi, ślubują, że zgodnie z nimi wieść będą życie. Wówczas uczymy ich, jak mają się modlić, jak pościć, jak prosić Boga o odpuszczenie dawniej popełnionych grzechów – przy czym sami także modlimy się i pościmy wraz z nimi. Następnie prowadzimy ich do miejsca, gdzie znajduje się woda i tam dostępują oni odrodzenia w taki sam sposób, w jaki myśmy go dostąpili, mianowicie zostają skąpani w wodzie w imię Boga Ojca i Pana wszechrzeczy, w imię Jezusa Chrystusa, Zbawiciela naszego, oraz w imię Ducha Świętego. (1 Apologia 65)[1]

Następnie Justyn podaje, że nowo ochrzczeni prowadzeni byli na zebranie braci, gdzie po raz pierwszy uczestniczyli w Eucharystii. Późniejszy katechumenat rozwinął ten sposób przygotowania do chrztu i przeżywania go. Złożony był z trzech etapów:

Starożytne baptysterium (VI w. Nocera Superiore, Włochy). Tu poprzez chrzest przez zanurzenie dobiegał kresu drugi okres katechumenatu
  • Etap pierwszy – przygotowanie dalsze – trwał zasadniczo trzy lata, które poświęcano na zdobywanie wiedzy[2]. W jego trakcie poddawano kandydata kilku skrutiniom, w których sprawdzano jak zmieniała się jego mentalność i życie pod wpływem poznawania Chrystusa dzięki słuchaniu słowa Bożego i kerygmatycznych katechez. Na pewnym etapie katechumen wyrzekał się szatana.
    Na jednym z kolejnych etapów otrzymywał wyznanie wiary (Credo), "wręczano" mu je ustnie poprzez głoszenie cyklu katechez wygłaszanych w trakcie liturgii, było to tzw. traditio symboli (łac.). W IV w. katechezy przed-chrzcielne były ułożone według planu, który korespondował z kolejnością prawd wiary zawartych w symbolu, jak np. katechezy Cyryla Jerozolimskiego[3], Jana Chryzostoma[4] czy Teodora z Mopswestii. W kościele zachodnim znane są katechezy Ambrożego z Mediolanu (339-397) De Mysteriis (O tajemnicach) oraz De Sacramentis (O sakramentach)[5], które biskup Mediolanu wygłosił ok. 388 r. A także katechezy św. Augustyna[6].
    Po pewnym czasie katechumen oddawał symbol (tzw. reditio symboli)[7] – składał publiczne wyznanie wiary. Św. Augustyn opisuje takie wyznanie wiary – i poruszenie społeczne, jakie ono wywołało – znanego wówczas filozofa Mariusza Wiktoryna[8]. Katechumeni mogli uczestniczyć w niedzielnym zgromadzeniu wiernych tylko częściowo. Nazywano to czasem Mszą katechumenów, gdyż po zakończeniu części Eucharystii zwanej liturgią słowa, opuszczali zgromadzenie.
  • Etap drugi – przygotowanie bliższe – odbywał się w wielkim poście, a opiekę nad katechumenem sprawował biskup. Sprawdzano jego gotowość do przyjęcia chrztu, poszczono[9]. Post ten miał najprawdopodobniej znaczenie egzorcyzmu[10], poprzedzało go wyrzeczenie się /(gr.) apotaksis/ szatana i opowiedzenie się /(gr.) syntaksis/ za Chrystusem[11][12]. Rodzice chrzestni i przedstawiciele gminy chrześcijańskiej musieli poręczyć za kandydata. W Wielką Sobotę, w noc wigilii Zmartwychwstania katechumen przyjmował chrzest, bierzmowanie i w pełni uczestniczył we mszy świętej.
  • Etap trzeci – trwał tydzień. Katechumeni stawali się neofitami (gr. νεόφυτος neophytos – „nowonawrócony”). Każdego dnia przychodzili w białych szatach na katechezę mistagogiczną, odbywaną w ramach liturgii. Wtajemniczano ich wtedy w Eucharystię. Prawzorem tych katechez, będących w rozkwicie w IV w., była homilia wielkanocna, która w pierwotnym Kościele zastąpiła w chrześcijańskiej celebracji paschalnej, żydowską hagadę o wyzwoleniu Izraelitów z domu niewoli w Egipcie, stanowiącą centralny element celebracji żydowskiego sederu paschalnego[13]. Znana jest katecheza św. Augustyna z Hippony, w której zwrócił się do dzieci-neofitów w samą Niedzielę Wielkanocną, czyli następnego wieczora po Wielkiej Nocy Paschalnej:
Quote-alpha.png
Pamiętam o mojej obietnicy. Tym z was, którzy zostaliście ochrzczeni, obiecałem homilię objaśniającą Sakrament Stołu Pańskiego, który teraz tu widzicie, i którego zeszłej nocy staliście się uczestnikami. (...) w tym chlebie powierza się waszej [uwadze] to, jak bardzo powinniście miłować jedność. Czyż bowiem ów chleb uczyniony został z jednego ziarna? Czy nie wiele było ziaren pszenicy? Ale zanim weszły w skład chleba, były rozdzielone; po zmieleniu (contritio), przez wodę zostały połączone. Pszenica bowiem, jeśli nie zostanie zmielona i pokropiona (conspergere) wodą, nie osiąga bynajmniej jednorodnej postaci, którą ma chleb. Tak i wy przedtem zostaliście zmieleni upokorzeniem postu i sakramentem egzorcyzmu. Przyszedł moment chrztu i zostaliście jakby pokropieni (conspersi) wodą, by przyjąć postać chleba. Ale nie ma chleba bez ognia. Co zaś oznacza ogień, czyli olej namaszczenia /(łac.) chrisma/ świętego? Tak, sakrament karmi ogniem Ducha Świętego...[14]

Neofici zdejmowali alby w czasie liturgii dopiero po niedzieli w Oktawie wielkanocnej, zwanej stąd Białą niedzielą czy dosłownie Niedzielą w albach (Dominica in albis).

Katechumenat dzisiaj [edytuj]

Praktyka katechumenatu dokonywanego w kontekście liturgicznym, zanikła całkowicie na przełomie VIII i IX w.[15] Jego obrzędy i skrutinia, w wyniku długiej ewolucji liturgicznej, zostały zredukowane i włączone do dzisiejszego obrzędu chrztu według Rytuału Rzymskiego[6][16].

Przywrócono ją dopiero po Soborze Watykańskim II, gdy Kongregacja ds. Kultu Bożego opracowała nowa formę katechumenatu. Opublikowano ją w 1972 roku pod nazwą Obrzędu chrześcijańskiego wtajemniczenia dorosłych (OWCD)[17]. Na OWCD opiera się formacja deuterokatechumenalna (z gr. powtórny katechumenat) członków Ruchu Światło-Życie (Oaza). Inną współczesną formą inicjacji chrześcijańskiej typu katechumenalnego, zalecaną przez papieży jest Droga Neokatechumenalna:

Quote-alpha.png
Wśród rzeczywistości zrodzonych przez Ducha Świętego w naszych czasach znajdują się Wspólnoty Neokatechumenalne, zapoczątkowane przez Pana K. Argüello i przez Panią C. Hernández (Madryt, Hiszpania), których skuteczność dla odnowy życia chrześcijańskiego była rozpoznana przez mojego poprzednika, Pawła VI, jako owoc Soboru: "Ileż radości i nadziei dajecie nam waszą obecnością i waszą działalnością… Żyć tym przebudzeniem i rozwijać je, jest tym, co nazywacie pewną formą «po Chrzcie», która będzie mogła odnowić w dzisiejszych wspólnotach chrześcijańskich te efekty dojrzałości i pogłębienia, które w Kościele pierwotnym były realizowane w okresie przygotowania do Chrztu"[18] (...) Także i ja, w tylu spotkaniach, które miałem jako Biskup Rzymu w parafiach rzymskich ze Wspólnotami Neokatechumenalnymi i ich Pasterzami, oraz w moich podróżach apostolskich do wielu krajów, mogłem stwierdzić obfite owoce osobistego nawrócenia i płodny zapał misyjny. (...) uznaję Drogę Neokatechumenalną za itinerarium formacji katolickiej ważnej dla społeczeństwa i czasów dzisiejszych[19].

Katechumenat ma ważne miejsce w działalności misyjnej. Również w Europie co roku wiele dorosłych osób przyjmuje chrzest. W Polsce w wielu diecezjach powstały diecezjalne ośrodki katechumenalne.

Zobacz też [edytuj]

Przypisy

  1. ↑ Zob. Pierwsi apologeci greccy. Kwadratus, Arystydes z Aten, Aryston z Pelli, Justyn Męczennik, Tacjan Syryjczyk, Milcjades, Apolinary z Hierapolis, Teofil z Antiochii, Hermiasz. ks. Leszek Misiarczyk (przekład, wstęp i przypisy), ks. Józef Naumowicz (oprac). Kraków: Wydawnictwo „M”, 2004, s. 254-256, seria: Biblioteka Ojców Kościoła 24. ISBN 83-7221-640-1.
  2. ↑ Constitutiones Apostolorum VIII 32, 16-17, Źródła Myśli Teologicznej 42, WAM Kraków 200, s. 260
  3. ↑ Katechezy przedchrzcielne i mistagogiczne. Wojciech Kania (tł.), Jacek Bojarski OP (wstęp), Mateusz Bogucki OP (oprac.), Warszawskie Towarzystwo Teologiczne. Kraków: Wyd. "M", 2000, s. 394, seria: Biblioteka Ojców Kościoła 14. ISBN 8372212643.
  4. ↑ Por. Katechezy chrzcielne, homilie katechetyczne do tych, którzy mają być oświeceni oraz do neofitów. Wojciech Kania (przekład z jęz. greckiego), Marek Starowieyski (wstęp i oprac.). Lublin: Kerygma, 1993, s. 131, seria: U Źródeł Katechumenatu 1.
  5. ↑ Wyjaśnienie symbolu. O tajemnicach. O sakramentach. ks. Ludwik Gładyszewski (przekład, wstęp i opracowanie), Kraków: WAM 2004, s. 111, Źródła Myśli Teologicznej 31.
  6. ↑ 6,0 6,1 Por. B. Neunheuser, Baptism w: Sacramentum Mundi. An Encyclopedia of Theology. K. Rahner SJ, C. Ernst, K. Smyth (red.). Wyd. 5. T. 1. Londyn: Burns & Oats, 1973, s. 138. ISBN 0-85532-142-3.
  7. ↑ Por. B. Studer: Biblia odczytywana w Kościele – III. Wiara chrzcielna. W: Historia Teologii. A. Di Berardino, B. Studer (Instytut Patrystyczny Augustinianum, redaktorzy). T. 1: Epoka patrystyczna. Kraków: Wydawnictwo "M", 2003, s. 477. ISBN 83-7221-546-4.
  8. ↑ Wyznania, (VIII, 2), wyd. IV, Znak, Warszawa 2007, ISBN 83-240-0839-1 [str. 211-214]
  9. ↑ Didache, III,3; Recognitiones Clementinae VII, 34, Justyn, 1 Apologia, 51,2
  10. ↑ A. Benoît, Le Baptéme au second siècle, Paryż 1951, s. 11
  11. ↑ Hermas,Pasterz, przykazanie VI, 2,9
  12. ↑ J.Daniélou, I. Marrou, Judeochrześcijańskie zwyczaje i symbole, s. 69.
  13. ↑ Judeochrześcijańskie zwyczaje i symbole – inicjacja chrześcijańska. W: J.Daniélou, I. Marrou: Historia Kościoła. M. Tarnowska (przekład), R. Aubert (wprowadzenie). T. 1: Od początku do roku 600. Warszawa: IW PAX, 1986, s. 70-71. ISBN 83-211-0577-7.
  14. ↑ Sermo 227 habitus die sancto Paschae ad infantes (tłum. wł.): Memor sum promissionis meae. Promiseram enim vobis, qui baptizati estis, sermonem quo exponerem mensae Dominicae Sacramentum, quod modo etiam videtis et cuius nocte praeterita participes facti estis.(...) Commendatur vobis in isto pane quomodo unitatem amare debeatis. Numquid enim panis ille de uno grano factus est? Nonne multa erant tritici grana? Sed antequam ad panem venirent, separata erant; per aquam coniuncta sunt post quamdam contritionem. Nisi enim molatur triticum et per aquam conspergatur, ad istam formam minime venit, quae panis vocatur. Sic et vos ante ieiunii humiliatione et exorcismi sacramento quasi molebamini. Accessit baptismum et aqua quasi conspersi estis, ut ad formam panis veniretis. Sed nondum est panis sine igne. Quid ergo significat ignis, hoc est chrisma olei? Etenim ignis nutritor Spiritus Sancti est sacramentum.
  15. ↑ Por. J. Auginet, Catechesis, w: Sacramentum Mundi. An Encyclopedia of Theology. K. Rahner SJ, C. Ernst, K. Smyth (red.). Wyd. 5. T. 1. Londyn: Burns & Oats, 1973, s. 264. ISBN 0-85532-142-3.
  16. ↑ Obrzędy chrztu dzieci według rytuału rzymskiego. Katowice: Wydawnictwo Kurii Diecezjalnej: Księgarnia św. Jacka, 1972, s. 118.
  17. ↑ Zob. Obrzędy chrześcijańskiego wtajemniczenia dorosłych : dostosowane do zwyczajów diecezji polskich. Katowice: Księgarnia św. Jacka, 1988, s. 203.
  18. ↑ Zob. Paweł VI do wspólnot neokatechumenalnych, audiencja generalna, 8 maja 1974, w: "Notitiae", 95-96 (1974), s. 230
  19. ↑ Zob. JAN PAWEŁ II, List Ogniqualvolta, 30 sierpnia 1990: AAS 82 (1990) 1515: cytat: ; Statut Drogi Neokatechumenalnej, art 1, p. 1

Bibliografia [edytuj]

  • Wielka Encyklopedia Jana Pawła II, tom XIV, hasło: Katechumenat, red. Grzegorz Polak
  • Dujarier M., Krótka historia katechumenatu, Poznań 1990
  • Judeochrześcijańskie zwyczaje i symbole – inicjacja chrześcijańska. W: Daniélou J. SJ, I. Marrou: Historia Kościoła. M. Tarnowska (przekład), R. Aubert (wprowadzenie). T. 1: Od początku do roku 600. Warszawa: IW PAX, 1986, s. 68-72. ISBN 83-211-0577-7.
  • Studer B.: Biblia odczytywana w Kościele – III. Wiara chrzcielna. W: Historia Teologii. A. Di Berardino, B. Studer (Instytut Patrystyczny Augustinianum, redaktorzy). T. 1: Epoka patrystyczna. Kraków: Wydawnictwo "M", 2003, s. 477-480. ISBN 83-7221-546-4.
  • Mokrzycki B. SJ: Z dziejów sakramentu chrztu. W: tenże: Droga chrześcijańskiego wtajemniczenia. Warszawa: ATK, 1983, s. 37-197. – szczegółowa historia rozwoju katechumenatu.
  • Murawski R. SDB, Katechumenat dwudziestego wieku, "Communio" 3 (1983), 1 , s.28-45.

Linki zewnętrzne [edytuj]

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Katechumenat&oldid=35133461”