Granat obronny wz.33

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
wz.33
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Przeznaczenie granat obronny
Dane techniczne
Masa 600 g
Typ zapalnika wz.Gr.31
Promień rażenia 50 m
Użytkownicy
Wojsko Polskie

Granat obronny wz.33granat obronny polskiej konstrukcji i produkcji z okresu przed II wojną światową. Był używany przez Wojsko Polskie w czasie wojny obronnej w 1939 r.

Skorupa granatu wz.33 była odlewana z żeliwa i posiadała nacięcia ułatwiające fragmentację. Wyposażony był w zapalnik uderzeniowy Granat wz.31. Na uwagę zasługuje zastosowanie w konstrukcji zapalnika, podwójnej iglicy i dwóch spłonek inicjujących. Materiałem wybuchowym był trotyl lub kwas pikrynowy. W dolnej części granatu umieszczona była litera wskazująca na odlewnię, która wykonała skorupę:

Skorupy granatów wykonanych przez odlewnię Końskie posiadały dodatkowo wygrawerowane kropki, oznaczające odlewnie 1, 2 lub 3.

Odłamki granatu mogły razić cele żywe w promieniu 50 m. Dlatego też należało go rzucać zza osłony.

Jednostkę ognia [JO] dla drużyny piechoty stanowiło 5 granatów obronnych wz. 33 oraz 10 granatów zaczepnych wz.24. Jednostka ognia na pluton kawalerii to 3 granaty obronne + 5 zaczepnych. Drużyna piechoty i pluton kawalerii jednorazowo pobierały 2 – 3 JO granatów.