Karabin maszynowy Lewis
| Lewis | |
 |
|
| Karabin maszynowy Lewis | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Stany Zjednoczone Wielka Brytania |
| Producent | BSA, Birmingham, Wielka Brytania i Darne, St Etienne, Francja[1] |
| Rodzaj | lekki karabin maszynowy |
| Historia | |
| Prototypy | 1911 |
| Produkcja seryjna | 1912 – 1925 |
| Dane techniczne | |
| Nabój | .303 (7,7 x 56 mm R) |
| Magazynek | talerzowy, na 47 lub 97 naboi |
| Wymiary | |
| Długość | 1280 mm[1] |
| Długość lufy | 666 mm |
| Masa | |
| broni | 12,25 kg (nienaładowany) |
| Inne | |
| Szybkostrzelność teoretyczna | 450 strz./min[1] |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Lewis – brytyjski lekki karabin maszynowy zaprojektowany jeszcze przed I wojną światową pozostający na wyposażeniu brytyjskich sił zbrojnych do końca II wojny światowej.
Spis treści |
[edytuj] Historia
Nowy karabin został zaprojektowany przez pułkownika armii amerykańskiej Isaaca Newtona Lewisa w 1911, ale początkowo nowa broń nie wzbudziła entuzjazmu w wojsku amerykańskim i sfrustrowany Lewis opuścił służbę czynną i przeniósł się do Belgii, gdzie nowy karabin szybko wszedł do produkcji i na wyposażenie belgijskiej armii. Lewis zadebiutował bojowo po ataku Niemiec na Belgię w 1914 i od niemieckich żołnierzy otrzymał przezwisko "belgijski grzechotnik".
Brytyjczycy wprowadzili ten karabin do uzbrojenia w 1915, był on używany nie tylko przez piechotę, ale także przez pierwsze czołgi i wszystkie brytyjskie samoloty z tego okresu.
Amerykanie rozpoczęli użytkowanie tego karabinu w 1917, ale szybko został on zastąpiony słynnym później ręcznym karabinem maszynowym M1918 (BAR).
W momencie rozpoczęcia II wojny światowej Lewis był już bronią raczej przestarzałą. Brytyjska piechota była już przezbrojona w rkm Bren, ale Lewis pozostał w służbie, stanowiąc uzbrojenie niektórych pojazdów i samolotów, przede wszystkim z powodów ekonomicznych, gdyż Wielkiej Brytanii nie było wtedy stać na wprowadzenie nowszych modeli broni.
Po zakończeniu II wojny światowej Lewis został oficjalnie zastąpiony karabinami Bren, Vickers i innymi karabinami maszynowymi.
[edytuj] Opis konstrukcji
Lufa karabinu była otoczona aluminiową osłoną zaprojektowaną w taki sposób aby w momencie wystrzału uchodzące gazy prochowe wciągały zimne powietrze do wnętrza osłony, chłodząc tym samym lufę i mechanizmy wewnętrzne. Zasilany z dyskowego magazynka obracanego przez mechanizm broni (bez własnej sprężyny i podajnika)[1].
Teoretyczna szybkostrzelność wynosiła do 550 strzałów na minutę, karabin używał standardowej wtedy amunicji brytyjskiej 0,303 cala (7.7 × 56 mm R). Ważył zaledwie 12 kg, mniej więcej połowę tego co używany wówczas Vickers, kosztował jedną szóstą tego co Vickers i mógł być wyprodukowany w jedną szóstą czasu potrzebnego na produkcję Vickersa.
[edytuj] Ciekawostka
Używany w filmie Gwiezdne wojny przez Szturmowców na Planecie Tatooine Blaster T-21 to pomalowany na czarno Lewis bez magazynka.
Japończycy przerobili tę konstrukcję i przyjęli na uzbrojenie jako Type 92. Poza piechotą, używało go lotnictwo, stanowił on uzbrojenie niektórych samolotów.
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Walter Schultz: 1000 ręcznej broni palnej. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2011, s. 241. ISBN 978-83-7708-745-9.
|
|||||||||||||||||
