Karabin maszynowy Lewis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lewis
Lewis Gun.jpg
Karabin maszynowy Lewis
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
 Wielka Brytania
Producent BSA, Birmingham, Wielka Brytania i Darne, St Etienne, Francja[1]
Rodzaj lekki karabin maszynowy
Historia
Prototypy 1911
Produkcja seryjna 19121925
Dane techniczne
Nabój .303 (7,7 x 56 mm R)
Magazynek talerzowy, na 47 lub 97 naboi
Wymiary
Długość 1280 mm[1]
Długość lufy 666 mm
Masa
broni 12,25 kg (nienaładowany)
Inne
Szybkostrzelność teoretyczna 550 strz./min[1]
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Lewisbrytyjski lekki karabin maszynowy zaprojektowany jeszcze przed I wojną światową pozostający na wyposażeniu brytyjskich sił zbrojnych do końca II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Nowy karabin został zaprojektowany przez pułkownika armii amerykańskiej Isaaca Newtona Lewisa w 1911, ale początkowo nowa broń nie wzbudziła entuzjazmu w wojsku amerykańskim i sfrustrowany Lewis opuścił służbę czynną i przeniósł się do Belgii, gdzie nowy karabin szybko wszedł do produkcji i na wyposażenie belgijskiej armii. Lewis zadebiutował bojowo po ataku Niemiec na Belgię w 1914 i od niemieckich żołnierzy otrzymał przezwisko "belgijski grzechotnik".

Brytyjczycy wprowadzili ten karabin do uzbrojenia w 1915, był on używany nie tylko przez piechotę, ale także przez pierwsze czołgi i wszystkie brytyjskie samoloty z tego okresu.

Karabin maszynowy Lewis i karabin Lee Enfield

Amerykanie rozpoczęli użytkowanie tego karabinu w 1917, ale szybko został on zastąpiony słynnym później ręcznym karabinem maszynowym M1918 (BAR).

W momencie rozpoczęcia II wojny światowej Lewis był już bronią raczej przestarzałą. Brytyjska piechota była już przezbrojona w rkm Bren, ale Lewis pozostał w służbie, stanowiąc uzbrojenie niektórych pojazdów i samolotów, przede wszystkim z powodów ekonomicznych, gdyż Wielkiej Brytanii nie było wtedy stać na wprowadzenie nowszych modeli broni.

Po zakończeniu II wojny światowej Lewis został oficjalnie zastąpiony karabinami Bren, Vickers i innymi karabinami maszynowymi.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Osłona lufy

Lufa karabinu była otoczona aluminiową osłoną zaprojektowaną w taki sposób aby w momencie wystrzału uchodzące gazy prochowe wciągały zimne powietrze do wnętrza osłony, chłodząc tym samym lufę i mechanizmy wewnętrzne. Zasilany z dyskowego magazynka obracanego przez mechanizm broni (bez własnej sprężyny i podajnika)[1].

Teoretyczna szybkostrzelność wynosiła do 550 strzałów na minutę, karabin używał standardowej wtedy amunicji brytyjskiej 0,303 cala (7.7 × 56 mm R). Ważył zaledwie 12 kg, mniej więcej połowę tego co używany wówczas Vickers, kosztował jedną szóstą tego co Vickers i mógł być wyprodukowany w jedną szóstą czasu potrzebnego na produkcję Vickersa.

Magazynek z polską amunicją 7.92mm.

Ciekawostka[edytuj | edytuj kod]

Używany w filmie Gwiezdne wojny przez Szturmowców na Planecie Tatooine Blaster T-21 to pomalowany na czarno Lewis bez magazynka.

Japończycy przerobili tę konstrukcję i przyjęli na uzbrojenie jako Type 92. Poza piechotą, używało go lotnictwo, stanowił on uzbrojenie niektórych samolotów.

Ćwiczenia obsługi Lewisów (żołnierze 28 batalionu 2 Dywizji Australijskiej)

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Walter Schultz: 1000 ręcznej broni palnej. s. 241.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Walter Schultz: 1000 ręcznej broni palnej. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2011, s. 241. ISBN 978-83-7708-745-9.