Rewolwer Nagant wz. 1895

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nagant wz. 1895
Nagant Revolver.jpg
Dane podstawowe
Państwo  Belgia
 Imperium Rosyjskie
 ZSRR
Rodzaj rewolwer
Historia
Produkcja seryjna 18951933
1941 - 1945
Wyprodukowano 2,5 mln
Dane techniczne
Kaliber 7,62 mm[1]
Nabój 7,62 mm x 38 mm R
Magazynek bęben 7 nab.[1]
Wymiary
Długość 220 mm[1]
Wysokość 140 mm
Długość lufy 115 mm[1]
Długość linii celowniczej 153 mm
Masa
broni 880 g (załadowany)
795 g (pusty)[1]
Inne
Prędkość pocz. pocisku 272 m/s[1]
Szybkostrzelność praktyczna 14 strz./min.[1]
Zasięg max. 700 m
Zasięg skuteczny 50 m[1]
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Nagant wz. 1895 − belgijski rewolwer kalibru 7,62 mm, potocznie zwany nagan od rosyjskiej pisowni i wymowy fonetycznej.

Nazwa broni pochodzi od nazwiska belgijskiego konstruktora - inż. Emila Naganta[1]. Był to jedyny, szerzej znany, typ rewolweru gazoszczelnego (tzn. takiego, w którym nie dochodzi do przedmuchów pomiędzy bębenkiem a lufą). Do jego zasilania, używano nabojów o specjalnej konstrukcji (pocisk był całkowicie schowany w łusce). Mechanizm powodował dosuwanie bębenka do przodu, do wlotu lufy, a krawędź łuski była wsuwana do lufy i w rezultacie następowało uszczelnienie połączenia. Wersja dla podoficerów wymagała napinania kurka przed każdym strzałem. Odmiana przeznaczona dla oficerów, posiadała mechanizm samonapinania kurka. Działał on podczas naciskania na język spustowy. W późniejszym czasie zrezygnowano z wytwarzania wersji podoficerskiej. W produkcji pozostał jedynie wariant z samonapinaniem.

Broń była bardzo popularna w okresie przed I wojną światową i w okresie międzywojennym, zwłaszcza w Rosji, gdzie była dostarczana początkowo przez zakłady „Fabrique d’Arms Nagant Frères” w Liège, a następnie produkowana przez zakłady zbrojeniowe w Tule[1] i przyjęta jako przepisowa broń krótka. Naganty używane były następnie w Armii Czerwonej oraz sowieckich organach bezpieczeństwa (Czeka, NKWD), aż do wyparcia ich przez pistolety TT i Makarow. Na potrzeby funkcjonariuszy bezpieczeństwa, opracowano specjalne odmiany rewolweru. Jedną z nich była broń o zmniejszonych gabarytach, lepiej nadająca się do skrytego przenoszenia. Zmniejszenie wymiarów, osiągnięto poprzez skrócenie lufy oraz chwytu. Produkowano także odmianę rewolweru wyposażoną w tłumik dźwięku.

Rosyjskie i radzieckie Naganty wz. 1895 w niewielkich ilościach były też używane w Wojsku Polskim w latach 1918-23[1]. W późniejszych latach produkowano w Polsce, jego nieco lżejszy wariant dla potrzeb Policji Państwowej. Wytwarzano go w Fabryce Broni w Radomiu, jako Nagant wz. 30 (Ng 30). W większych ilościach rewolwer pojawił się w uzbrojeniu ludowego Wojska Polskigo od 1943 do lat 50. Po II wojnie światowej w ZSRR opracowano sportową wersję rewolweru, który posiadał pogrubioną lufę, regulowane przyrządy celownicze i wygodniejszy chwyt[1].

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 Andrzej Ciepliński; Ryszard Woźniak Encyklopedia współczesnej broni palnej s. 159

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 83-86028-01-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]