Granodioryt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Granodioryt

Granodioryt – kwaśna skała magmowa typu głębinowego o strukturze drobnokrystalicznej lub średniokrystalicznej i barwie szarej. Na diagramie klasyfikacyjnym QAPF granodioryt zajmuje pole 4.

Skład[edytuj | edytuj kod]

W skład granodiorytu jako podstawowe minerały wchodzą kwarc, plagioklazy i biotyt oraz mniejszych ilościach ortoklaz, muskowit, amfibole, apatyt. Epizodycznie występują cyrkon, tytanit, rutyl, piroksen, granat, magnetyt, rudy miedzi.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Złoża granodiorytu w Polsce

W Polsce granodioryty występują na Śląsku (tzw. sjenity niemczańskie, masyw kłodzko-złotostocki, masyw kudowski).

Granity tatrzańskiego trzonu krystalicznego w rzeczywistości nie są prawdziwymi granitami, lecz granodiorytami. Zawierają bowiem zamiast skalenia potasowego (ortoklazu) skalenie wapniowe (plagioklazy). Jedynie w strefie brzeżnej masywu krystalicznego, na Koszystej i na Małym Kościelcu spotkać można prawdziwe granity. Ich różowa barwa związana jest z obecnością dużych kryształów ortoklazu. Wiele masywów krystalicznych w obrębie Alp Centralnych (np. Bernina, Bergell, Rieserferner) określanych jako „granitowe” zbudowanych jest w rzeczywistości z granodiorytów. Z prawdziwych granitów zbudowany jest natomiast masyw Mont Blanc.

Granodioryt jest używany jako kamień dekoracyjny.

W Polsce eksploatowany jest w kopalni „Kośmin” jako „Sjenit Kośmin”. Tak zwane „granity” z wielkich kamieniołomów w Strzegomiu i Strzelinie pod względem petrograficznym bliższe są granodiorytom niż prawdziwym granitom.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • W. Ryka i A. Maliszewska. Słownik petrograficzny. Wydawnictwa Geologiczne. Warszawa, 1982. ISBN 83-220-0150-9