Grigore Maior

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Grigore Maior
Gavrilă Maior
Grigore Maior
Kraj działania Monarchia Habsburgów
Data i miejsce urodzenia 1714
Sărăuad
Data i miejsce śmierci luty 1785
Alba Iulia
biskup Făgăraş
Okres sprawowania 1773–1782
Wyznanie katolicyzm
Kościół Kościół greckokatolicki w Siedmiogrodzie
Prezbiterat 25 grudnia 1745
Sakra biskupia 4 maja 1773
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 4 maja 1773
Miejscowość Wiedeń
Miejsce Kościół św. Augustyna
Konsekrator Vasilije Božičković OSBM
Kościół św. Piotra i Pawła w Sybinie (1778-1788), ufundowany przez biskupa Maiora.

Grigore Maior OSBM (ur. w 1714 w Sărăuad, zm. w lutym 1785 w Alba Iulia) – duchowny greckokatolicki, biskup Făgăraş i zwierzchnik rumuńskich grekokatolików (1773–1782), działacz religijny, polityczny i społeczny w Siedmiogrodzie.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się jako Gavrilă Maior w 1714 r. we wsi Sărăuad na terenie Królestwa Węgier w obrębie monarchii habsburskiej (obecnie gmina Tășnad, okręg Satu Mare w północno-zachodniej Rumunii). Był synem duchownego greckokatolickiego.

Uczył się w Klużu. Następnie biskup Inocențiu Micu-Klein wysłał go na studia do Rzymu, gdzie studiował m.in. na Papieskim Uniwersytecie Urbaniana. Uzyskał stopień doktora teologii i filozofii. Otrzymał święcenia kapłańskie 25 grudnia 1745 r. w kościele św. Atanazego w Rzymie. Po powrocie do Siedmiogrodu osiadł w bazyliańskim klasztorze św. Trójcy w Blaju, gdzie uczył łaciny i węgierskiego.

Po śmierci zwierzchnika siedmiogrodzkiego Kościoła greckokatolickiego, biskupa Făgăraş Petru Pavela Arona, na zwołanym 30 czerwca 1764 r. synodzie elekcyjnym Grigore Maior otrzymał najwięcej głosów. Jednakże z woli cesarzowej Marii Teresy nowym biskupem został Atanasie Rednic. Niezadowolony z takiego obrotu rzeczy Maior szemrał przeciwko powołaniu Rednica. Z tego powodu gubernator siedmiogrodzki Andreas Hadik uwięził Maiora w Sybinie na trzy i pół miesiąca, a później zesłał do klasztoru w Mukaczewie. W 1771 r. udało się Maiorowi ubłagać cesarza Józefa II, który właśnie odwiedzał klasztor. Bazylianin został ułaskawiony i rozpoczął pracę jako cenzor książek w Wiedniu[1].

Po śmierci Rednica synod elekcyjny w dniu 15 sierpnia 1772 r. ponownie głosował za Maiorem, który tym razem został zaaprobowany również przez cesarzową 27 października 1772 r. Nominację od papieża Klemensa XIV otrzymał 8 marca 1773 r. Został konsekrowany 23 kwietnia 1773 r. w kaplicy pałacowej w Wiedniu przez Vasilija Božičkovicia. Obecna na uroczystości Maria Teresa, będąc pod wrażeniem bizantyjskiego ceremoniału i mowy Maiora, podarowała nowemu biskupowi złoty krzyż (pektorał) i cenny pierścionek[1].

Grigore Maior został także mianowany doradcą monarchini i obdarzony tytułem „ekscelencja[1].

W czasie posługi biskupiej Maiora Maria Teresa założyła Barbareum, pierwsze w Austrii greckokatolickie seminarium duchowne działające przy kościele św. Barbary (1774). Fundacja ta miała oczywiście związek z zajęciem ziem Rzeczypospolitej licznie zamieszkałych przez unitów

Jako zwierzchnik siedmiogrodzkiego Kościoła greckokatolickiego wysłał wielu studentów na studia za granicą, a sam ciężko pracował nad rozbudową Kościoła, pozyskując dla unii znaczną liczbę nowych wsi. Wysiłki biskupa wywołały pretensje ze strony protestantów i prawosławnych, którzy skarżyli się na niego na dworze cesarskim. Grigore Maior popierał również roszczenia socjalne chłopów, które znalazły później swój wyraz w powstaniu Horei, Cloșcy i Crișana (1784)[1]. Z tych powodów został zmuszony do dymisji 13 marca 1782 r.

Do końca życia przebywał w klasztorze w mieście Alba Iulia, otrzymując pensję w wysokości 1 500 florenów rocznie[1]. Zmarł w lutym 1785 r. Został pochowany w krypcie katedry Świętej Trójcy w Blaju[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Episcopul Grigore Maior (rum.). BRU.ro. [dostęp 2014-05-02].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]