HMS E1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
HMS E1
HMS E1
HMS E1
Historia
Stocznia HM Dockyard Chatham, Chatham
Położenie stępki 14 lutego 1911
Wodowanie 9 listopada 1912
 Royal Navy
Wejście do służby 6 maja 1913
Wycofanie ze służby 3 kwietnia 1918
Los okrętu samozatopienie
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 676 ton (wynurzony),
809 ton (zanurzony)
Długość 54 metry
Zanurzenie 4,7 metra
Napęd
dwa spalinowe silniki disla 1750 KM, dwa silniki elektryczne 600 KM
Prędkość 15 węzłów na powierzchni
9,5 węzłów zanurzony
Zasięg 5600 km przy 10 węzłach
Uzbrojenie
cztery wyrzutnie torpedowe 457 mm
Załoga 30

HMS E1 – brytyjski okręt podwodny typu E. Zbudowany w latach 1911 - 1912 w HM Dockyard Chatham, w Chatham. Okręt został wodowany 9 listopada 1912 roku i rozpoczął służbę w Royal Navy 6 maja 1913 roku.

W 1914 roku E1 stacjonował w Harwich przydzielony do Ósmej Flotylli Okrętów Podwodnych (8th Submarine Flotilla) pod dowództwem LCdr. Noel F. Laurencea[1].

Po podpisaniu układu pokojowego pomiędzy Rosją a Cesarstwem Niemieckim, w czasie wojny domowej w Finlandii. Siły niemieckie - Ostsee-Division wylądowały w Hanko i w błyskawicznym tempie dotarły do Helsinek. Aby nie oddać okrętu w ręce wroga, 5 kwietnia 1918 roku, załoga zatopiła E1 w , u wejścia do portu w Helsingfors Bay w Helsinkach[2].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]