Hagikaze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Hagikaze (萩風)
Hagikaze (萩風)
Historia
Stocznia Uraga Dock w Yokosuka Japonia
Położenie stępki 23 maja 1939
Wodowanie 18 czerwca 1940
 Nippon Kaigun
Wejście do służby 31 marca 1941
Los okrętu zatopiony 7 sierpnia 1943
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa – 2033 ton,
pełna – ok. 2600 ton
Długość 118,5 m
Szerokość 10,8 m
Zanurzenie 3,8 m
Prędkość 35 węzłów
Napęd
2 turbiny parowe o mocy łącznej 52 000 KM, 3 kotły parowe, 2 śruby
Zasięg 5000 Mm przy prędkości 18 w.
Uzbrojenie
6 dział 127 mm (3xII)
4 działka 25 mm plot (2xII)
8 wt 610 mm (2xIV), 16 torped
2 mbg, 16 bg
Załoga 240

Hagikaze (jap. 萩風, はぎかぜ, ハギカゼ?)[a]niszczyciel japońskiej Cesarskiej Marynarki Wojennej typu Kagerō z okresu II wojny światowej. Brał udział w działaniach od początku wojny na Pacyfiku. Zatopiony w nocy na 7 sierpnia 1943 przez amerykańskie niszczyciele podczas bitwy w zatoce Vella.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Niszczyciele typu Kagerō.

"Hagikaze" był siedemnastym okrętem z serii japońskich niszczycieli typu Kagerō. Były to duże niszczyciele, przystosowane do działań oceanicznych, o wyporności pełnej około 2600 ton, silnie uzbrojone w sześć dział kalibru 127 mm w dwudziałowych wieżach oraz osiem wyrzutni bardzo skutecznych torped kalibru 610 mm, z ośmioma dalszymi torpedami zapasowymi[1].

"Hagikaze" należał do drugiej grupy typu Kagerō, zamówionej w ramach programu z 1939 roku. Budowano go pod numerem 113[2]. Poetycka nazwa, typowa dla japońskich okrętów, oznacza rodzaj wiatru, dosłownie: "wiatr wiejący zanim rozkwita koniczyna"[3].

Stępkę pod budowę okrętu położono 23 maja 1939 w stoczni Uraga Dock w Uraga (część Yokosuka), kadłub wodowano 18 czerwca 1940, a okręt oddano do służby 31 marca 1941[4].

Służba[edytuj | edytuj kod]

Po wejściu do służby "Hagikaze" został przydzielony do 4 Dywizjonu (Kuchikutai) 4 Eskadry Niszczycieli (Suirai Sentai) 2 Floty – wraz z "Maikaze", "Arashi" i "Nowaki". Pierwszym dowódcą był kmdr por. Yoshio Inoue[5].

Działania pierwszego etapu wojny (1941–1942)[edytuj | edytuj kod]

Przed rozpoczęciem działań II wojny światowej na Pacyfiku, okręt przypłynął 2 grudnia 1941 do Mako na Peskadorach. W pierwszym etapie wojny, "Hagikaze" ze swoim dywizjonem eskortował okręty sił głównych Zespołu Południowego wiceadmirała Nobutake Kondō, osłaniającego inwazję na Malaje, Filipiny, a następnie Holenderskie Indie Wschodnie. Od 4 grudnia operował wraz z flotą z Mako, eskortując też konwoje inwazyjne na Malaje, następnie od 18 stycznia 1942 operował z Palau i od 21 lutego z zatoki Staring na Celebes. Od 25 lutego osłaniał zespół uderzeniowy lotniskowców w działaniach na południe od Jawy, m.in. w ataku lotniczym na Tjilatjap 5 marca. Od 27 marca eskortował zespół zaopatrzeniowy dla lotniskowców operujących na Oceanie Indyjskim, po czym 22 kwietnia powrócił do Yokosuka w Japonii, gdzie został dokowany[5].

Następnie, w dniach 4–5 czerwca 1942, "Hagikaze" pod nowym dowódcą brał udział w osłonie lotniskowców wiceadmirała Nagumo podczas powietrzno-morskiej bitwy o Midway. Wraz z bliźniaczym "Maikaze" ratował rozbitków z tonącego lotniskowca "Kaga", po czym pomagał dobić torpedami uszkodzony "Akagi". Od 9 czerwca do 12 lipca działał na północnym obszarze operacyjnym, eskortując tam lotniskowiec "Zuihō" i patrolując na południowy wschód od Aleutów[5].

Rejon Wysp Salomona (1942–1943)[edytuj | edytuj kod]

Rejon działań 1942–1943 (baza Truk leży poza mapą, ok. 1300 km na północ od Rabaulu)

14 lipca 1942 r. 4. Dywizjon Niszczycieli został włączony w skład 10. Eskadry Niszczycieli 3. Floty, operującej na obszarze archipelagu Wysp Salomona, gdzie toczyły się intensywne walki o Guadalcanal. Na początku sierpnia "Hagikaze" eskortował dwa transportowce wojska z Saeki (Hiroszima) na Saipan, a następnie Truk. W dniach 16–18 sierpnia wziął udział w nocnej misji transportu żołnierzy z Truk na Guadalcanal (tzw. przez Amerykanów Tokyo Express), po której 19 sierpnia został poważnie uszkodzony przez lotnictwo amerykańskie. Bomba z bombowca B-17 zniszczyła wieżę artylerii nr 3 na rufie, powodując też zalanie magazynu amunicji, uszkodzenia steru i wałów napędowych, i ograniczając prędkość do 6 węzłów. 33 osoby zginęły i 13 zostało rannych. Dopiero 24 sierpnia niszczyciel dotarł z powrotem do Truk, eskortowany przez bliźniaczy "Arashi". Po prowizorycznych naprawach, w dniach 1–8 października 1942 popłynął na remont do Yokosuka (pod koniec musiał być holowany przez niszczyciel "Yamagumo")[5].

Po remoncie, od 28 lutego 1943 do początku kwietnia "Hagikaze" eskortował okręty pomiędzy Japonią a Truk, a następnie między Truk a Rabaulem. 30 kwietnia i 4 maja pływał w nocnych misjach transportu żołnierzy z wyspy Shortland na Kolombangarę. W czerwcu eskortował lotniskowce "Chūyō" i "Unyō" z Truk do Yokosuki, a w dniach 10-15 lipca, pod nowym dowództwem, eskortował do Truk zespół floty z Japonii, po czym eskortował stamtąd zespół krążowników i transportowiec wodnosamolotów "Nisshin" z wojskiem do Rabaulu. 21–22 lipca eskortował "Nisshin" w rejsie transportowym wojska na wyspę Shortland, będąc okrętem flagowym dowódcy całego 10. Dywizjonu Niszczycieli kontradmirała Morikazu Osugi, po czym po zatopieniu "Nisshin" przez lotnictwo, brał udział w ratowaniu rozbitków[5]. 27 lipca "Hagikaze" wyruszył w nocną misję transportu wojska z Rabaulu do zatoki Rekata (wyspa Santa Isabel), a 1 sierpnia – na Kolombangarę[5].

Podczas powtórnej operacji transportu wojska na Kolombangarę 6 sierpnia 1943, "Hagikaze" był okrętem flagowym dowódcy 4. Dywizjonu komandora Kaju Sugiury[6]. Tuż przed północą w nocy na 7 sierpnia doszło do bitwy w Zatoce Vella, między wyspami Vella Lavella i Kolombangara, w której "Hagikaze" został zatopiony przez amerykańskie niszczyciele USS „Dunlap”, USS „Craven” i USS „Maury”, w rejonie pozycji 7°50′S 156°55′E/-7,833333 156,916667, wraz z niszczycielami "Arashi" i "Kawakaze"[5]. "Hagikaze", prowadzący szyk, został trafiony dwoma torpedami, a następnie dobity artylerią i zatonął ok. 0.18[6]. Zginęło 178 członków załogi, ocaleli m.in. dowódca okrętu kmdr ppor. Masahiro Makoshi i dowódca dywizjonu kmdr Kaju Sugiura. 15 października 1943 okręt został oficjalnie skreślony z listy floty[5].

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

1. kmdr por. Yoshio Inoue[5] – 1941 – 5 maja 1942
2. kmdr por. Juichi Iwagami – 5 maja 1942 – 8 września 1942
3. kmdr ppor. Kenji Hatano – 8 września 1942 – 16 czerwca 1943
4. kmdr ppor. Masahiro Makoshi – 16 czerwca 1943 – 6 sierpnia 1943

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

Opis konstrukcji i szczegółowe dane – w artykule niszczyciele typu Kagerō. Poniżej dane ogólne dla niszczycieli tego typu[1].

  • wyporność:
    • standardowa: 2033 t
    • pełna: ok. 2600 t
  • wymiary:
    • długość całkowita: 118,5 m
    • długość na linii wodnej: 116,2 m
    • szerokość: 10,8 m
    • zanurzenie: 3,8 m
  • napęd: 2 turbiny parowe o mocy łącznej 52 000 KM, 3 kotły parowe (ciśnienie pary 30 at), 2 śruby
  • prędkość maksymalna: 35 w.
  • zasięg: 5000 mil morskich przy prędkości 18 w.
  • zapas paliwa: 500 t.
  • załoga: 240

Uzbrojenie i wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Podstawowym sposobem zapisu nazwy w tym okresie był zapis od prawej do lewej: ゼカギハ pismem katakana (na burcie) i ぜかぎは pismem hiragana (na rufie). Obecnie znaki zapisywane są od lewej do prawej: ハギカゼ i はぎかぜ , taki zapis też spotykany był na lewej burcie. Nazwa w kanji: 萩風

Przypisy

  1. 1,0 1,1 W. Daszjan, Korabli...
  2. Adam Śmigielski: Prawdziwy rodowód japońskiego niszczyciela Akigumo w: Morze, Statki i Okręty nr 3/2007, s. 40
  3. Japanese Warship Names w serwisie Imperial Japanese Navy Page [dostęp: 26-03-2010] (ang.)
  4. Hiroshi Nishida: Kagero class 1st class destroyers w serwisie Imperial Japanese Navy [dostęp 20-3-2011]
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 5,6 5,7 5,8 Allyn D. Nevitt: IJN Hagikaze: Tabular Record of Movement
  6. 6,0 6,1 Zygmunt Flisowski: Burza nad Pacyfikiem. Tom 2, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 1989, ISBN 83-210-0412-1, s.56–67

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]