Prędkościomierz (lotnictwo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Prędkościomierz lotniczy.

Prędkościomierz (ang. Air Speed Indicator, ASI) – urządzenie określające prędkość statku powietrznego poprzez pomiar ciśnienia dynamicznego (ciśnienia strug powietrza napływającego na samolot).

Zasada działania[edytuj | edytuj kod]

W celu określenia ciśnienia dynamicznego, należy od ciśnienia całkowitego odjąć ciśnienie statyczne (ciśnienie nieruchomego powietrza na danej wysokości). Dlatego też, prędkościomierz taki jest w istocie manometrem różnicowym wskazującym różnicę pomiędzy ciśnieniem całkowitym a ciśnieniem statycznym.

Prędkościomierze wyskalowane są w km/h lub węzłach. Źródłem ciśnienia całkowitego jest rurka Pitota, rurka Prandtla (Pitota-Prandtla) lub dysza Venturiego. Źródłem ciśnienia statycznego mogą być otwory po bokach kadłuba (dajniki ciśnienia statycznego), bądź może być ono pobierane, obok ciśnienia całkowitego, z rurki Prandtla.

Budowa prędkościomierza[edytuj | edytuj kod]

Ciśnienie statyczne jest doprowadzone do obudowy przyrządu, ciśnienie całkowite do puszki membranowej (puszki różnicowej) w jego wnętrzu. Zmiana prędkości powietrznej samolotu powoduje zmianę ciśnienia dynamicznego, które odkształca puszkę membranową powodując ruch wskazówki prędkościomierza (wskazanie prędkości).

Znaczenie kolorów[edytuj | edytuj kod]

Często producenci samolotów zaznaczają na prędkościomierzu znaczące zakresy prędkości (patrz rysunek powyżej), według poniższego klucza kolorów:

  • biały - zakres używania klap,
  • zielony - standardowe prędkości użytkowe,
  • żółty - prędkość dopuszczalna, powyżej użytkowej,
  • czerwony - maksymalna prędkość dopuszczalna.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]