Hikaru Nakamura

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Hikaru Nakamura
London Chess Classic 2010 Nakamura 02.jpg
Hikaru Nakamura, Londyn 2010
Państwo  Stany Zjednoczone
Data i miejsce urodzenia 9 grudnia 1987
Hirakata
Tytuł szachowy arcymistrz (2003)
Ranking 2789 (01.01.2014)
Miejsce w kraju 1
FIDE Top 100 3
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Gnome-go-next.svg Amerykańscy arcymistrzowie szachowi
Strona internetowa

Hikaru Nakamura (ur. 9 grudnia 1987 w Hirakacie) – amerykański szachista pochodzenia japońskiego, arcymistrz od 2003 roku.

Kariera szachowa[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Japonii, w 1989 r. jego rodzina przeniosła się do Stanów Zjednoczonych. W 2001 r. zwyciężył w turnieju juniorów w Tulsie oraz zdobył w Oropesa del Mar tytuł wicemistrza świata juniorów do lat 14[1]. W 2002 r. podzielił I miejsce (przed m.in. Bartłomiejem Macieją i Bartoszem Soćko) na Bermudach. W 2003 r. podzielił I miejsce w otwartym turnieju rozegranym w Foxwoods Casino oraz został najmłodszym amerykańskim szachistą, któremu przyznano tytuł arcymistrza, bijąc tym samym rekord Bobby Fischera (w 2007 r. rekord ten został pobity przez Fabiano Caruanę). W 2004 r. awansował do IV rundy (1/16 finału) mistrzostw świata w Trypolisie, rozgrywanych systemem pucharowym[2]. W tym samym roku zajął również I miejsce w turnieju open w Juan Dolio oraz pokonał 4½ - 1½ Siergieja Karjakina w meczu rozegranym w Meksyku[3]. W bardzo udanym 2005 r. zdobył tytuł mistrza Stanów Zjednoczonych[4], zwyciężył w turnieju Foxwoods Open, podzielił I miejsce w turnieju World Open w Filadelfii oraz zajął II miejsce w turnieju młodych mistrzów w Lozannie (w finale ulegając Andriejowi Wołokitinowi)[5]. W 2006 r. zwyciężył w turnieju North American Open w Las Vegas[6]. W 2007 r. podzielił II miejsce (za Władimirem Akopianem) w silnie obsadzonym turnieju open w Gibraltarze oraz triumfował w Barcelonie. W 2008 r. zwyciężył w kolejnej edycji turnieju Gibtelecom Masters w Gibraltarze, w dogrywce pokonując Bu Xiangzhi[7], jak również w turnieju szachów szybkich w Cap d'Agde (po finałowym zwycięstwie nad Wasilijem Iwanczukiem)[8]. W 2009 r. po raz drugi w karierze zdobył tytuł mistrza Stanów Zjednoczonych[9], podzielił również I m. w turnieju World Open w Filadelfii (wspólnie z Jewgienijem Najerem) oraz w turnieju Donostia-San Sebastian Chess Festival San Sebastián (wspólnie z Rusłanem Ponomariowem). W 2011 r. odniósł jeden z największych sukcesów w karierze, samodzielnie zwyciężając (przed m.in. mistrzem świata Viswanathanem Anandem, Magnusem Carlsenem i Lewonem Aronjanem) w turnieju Tata Steel Chess w Wijk aan Zee. W 2012 r. zdobył trzeci w karierze tytuł mistrza Stanów Zjednoczonych oraz zwyciężył w Hoogeveen[10]. W 2013 r/ zwyciężył w turnieju London Chess Classic 2013 w Londynie[11].

Wielokrotnie reprezentował Stany Zjednoczone w turniejach drużynowych, m.in.:

Najwyższy ranking w dotychczasowej karierze osiągnął 1 stycznia 2014 r., z wynikiem 2789 punktów zajmował wówczas 3. miejsce (za Magnusem Carlsenem i Lewonem Aronianem) na światowej liście FIDE[14].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]