Viswanathan Anand

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Viswanathan Anand
London Chess Classic 2010 Anand 04.jpg
Viswanathan Anand, Londyn 2010
Państwo  Indie
Data i miejsce urodzenia 11 grudnia 1969
Tamilnadu, Mayiladuthurai
Tytuł szachowy arcymistrz (1988)
Ranking 2785 (01.05.2014)
Miejsce w kraju 1
FIDE Top 100 4
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Viswanathan Anand w Wikicytatach

Viswanathan Anand (ur. 11 grudnia 1969 w Mayiladuthurai)[1]indyjski szachista, mistrz świata FIDE w latach 2000–2002 oraz mistrz świata w latach 2007–2013.

Kariera szachowa[edytuj | edytuj kod]

Anand, znany w świecie szachowym pod imieniem Vishy i przydomkiem "Tygrys z Madrasu"[2], swój pierwszy sukces na arenie międzynarodowej osiągnął w 1987 roku w Baguio, zdobywając tytuł mistrza świata juniorów. Rok później otrzymał tytuł arcymistrza. Z początkiem lat 90. zadomowił się w szachowej czołówce światowej po wygraniu kilku prestiżowych turniejów. Największym jego ówczesnym osiągnięciem było zwycięstwo w 1992 roku turnieju w Reggio Emilia, w którym w pokonanym polu pozostawił dwóch wówczas najsilniejszych szachistów globu – Garriego Kasparowa i Anatolija Karpowa. W tym, jak i w kolejnym, 1993 r. dwukrotnie podzielił I miejsca w memoriałach Maxa Euwego w Amsterdamie. Anand dał się poznać jako błyskotliwy szachista, a jego charakterystyczną cechą było niezwykle szybkie rozgrywanie partii.

Mecz z Kasparowem, Nowy Jork 1995
Mecz z Kramnikiem, Bonn 2008
Po obronie tytułu mistrza świata, Bonn 2008

W 1995 Anand rozegrał mecz przeciwko Kasparowowi o mistrzostwo świata pod egidą Stowarzyszenia Zawodowych Szachistów (PCA). Mecz odbył się w World Trade Center w Nowym Jorku. Po początkowej serii ośmiu remisów Anand wygrał jedną partię, lecz z następnych pięciu przegrał aż cztery, tym samym poniósł porażkę w całym meczu w stosunku 7½ - 10½[3].

W 1997 wystąpił w Groningen w pierwszych mistrzostwach świata rozgrywanych systemem pucharowym. W turnieju głównym okazał się najlepszy (w finale pokonując Michaela Adamsa, a następnie zmierzył się w styczniu 1998 w Lozannie z Anatolijem Karpowem w meczu o mistrzostwo świata. Spotkanie przegrał w 3 - 5 i zdobył tytuł wicemistrza świata[4].

W 2000 Anand zdobył tytuł mistrza świata, triumfując w turnieju rozegranym systemem pucharowym według przepisów FIDE. W finale rozegranym w Nowym Delhi pokonał bez porażki Aleksieja Szyrowa, wygrywając trzy partie i remisując jedną[5]. W kolejnych mistrzostwach, rozegranych na przełomie 2001 i 2002 roku w Moskwie, awansował do półfinału, w którym uległ Wasilijowi Iwanczukowi[6]. W 2005 podzielił w San Luis II-III miejsce w kolejnym turnieju o mistrzostwo świata[7].

W styczniu 2000 roku zwyciężył w bardzo silnie obsadzonym turnieju błyskawicznym Plus GSM World Blitz Chess Cup w Warszawie[8]. W październiku 2003 roku w Cap d'Agde po raz pierwszy zostały rozegrane mistrzostwa świata w szachach aktywnych (na rozegranie partii zawodnicy mieli 25 minut z dodawanym czasem 10 sekund po każdym posunięciu). Anand wygrał turniej (w finale pokonując Władimira Kramnika), wyprzedzając dziesięciu szachistów z pierwszej dwunastki listy rankingowej FIDE[9].

W latach 19842006 siedmiokrotnie reprezentował swój kraj na szachowych olimpiadach. Na swoim koncie posiada srebrny medal, który otrzymał w roku 2004 za uzyskanie drugiego najwyższego wyniku rankingowego[10].

Do najważniejszych indywidualnych sukcesów Ananda należą zwycięstwa w turniejach elity w Wijk aan Zee (w latach 2003, 2004 i 2006 – wspólnie z Weselinem Topałowem), Dortmundzie (2004 – wspólnie z Arkadijem Naiditschem) oraz Morelii i Linares (2007[11] i 2008[12]), jak również siedmiokrotnie (1996, 1999, 2000, 2001, 2005, 2006, 2007) w León.

Od początku lat dziewięćdziesiątych Anand utrzymuje się w ścisłej czołówce światowej. Cieszy się niezwykłą popularnością w swoim kraju, podobną do sławy mistrzów krykieta. Jego pozycja w światowych szachach przyczyniła się do znacznego wzrostu popularności współczesnych szachów w Indiach.

W 2007 r. Anand po raz drugi swojej karierze został mistrzem świata, zwyciężając w rozegranym w Meksyku turnieju z udziałem ośmiu zawodników. Jako jedyny nie przegrał w nim partii, wygrał cztery i z wynikiem 9 pkt (z 14 możliwych) wyprzedził Władimira Kramnika i Borysa Gelfanda[13]. W 2008 r. obronił w Bonn tytuł, pokonując Władimira Kramnika w stosunku 6½ – 4½.

W maju 2010 r. Anand pokonał w Sofii pretendenta i byłego mistrza świata Bułgara Weselina Topałowa w stosunku 6½ – 5½[14]. W 2012 r. obronił tytuł mistrza świata, pokonując w Moskwie Borysa Gelfanda w stosunku 8½ – 7½[15]. 22 listopada 2013 roku po przegranym meczu w Ćennaj utracił tytuł na rzecz Magnusa Carlsena[16]. W 2014 r. zwyciężył w rozegranym w Chanty-Mansyjsku turnieju pretendentów, zdobywając prawo do udziału w meczu o mistrzostwo świata z Magnusem Carlsenem[17].

Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 marca 2011 r., z wynikiem 2817 punktów zajmował wówczas 1. miejsce na światowej liście FIDE[18].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzedni
Władimir Kramnik

Aleksander Chalifman
Mistrz świata w szachach
2007 – 2013
Mistrz świata FIDE
2000 – 2002
Następny
Magnus Carlsen

Rusłan Ponomariow