Ignacy Oziewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Ignacy Oziewicz ps. „Czesław”, „Czesławski”, „Netta”, „Jenczewski” (ur. 7 maja 1887 w Łygnianach, w pow. święciańskim, zm. 10 stycznia 1966 w Gdyni) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu w 1907 roku gimnazjum w Wilnie na ochotnika wstąpił do armii rosyjskiej[1]. Od października 1907 do września 1908 służył w 106. pp, a następnie w sierpniu 1911 ukończył wojskową szkołę junkrów[1]. Podczas I wojny światowej służył w armii Imperium Rosyjskiego jako oficer 103 Pułku Piechoty 26 Dywizji Piechoty. Podczas służby w pułku w okresie sierpień 1911 – kwiecień 1917 pełnił funkcje: szefa łączności, dowódcy kompanii i dowódcy batalionu[1]. Od kwietnia do października 1917 służył w 193. DP. Po wybuchu rewolucji opuścił armię rosyjską i od października 1917 do października 1918 pracował na Podolu jako administrator majątku ziemskiego[1].

W lutym 1919 przyjęty został do Wojska Polskiego. Od 6 października 1919 r. do 12 kwietnia 1920 pełnił obowiązki dowódcy 41 Pułku Piechoty. Od 20 sierpnia 1920 r. pełnił obowiązki dowódcy 17 Pułku Piechoty. W październiku 1925 mianowany został dowódcą 76 Lidzkiego Pułku Piechoty w Grodnie[2].

16 marca 1927 Prezydent RP Ignacy Mościcki na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, marszałka Polski Józefa Piłsudskiego awansował go na pułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 i 17. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3].

W 1935 wyznaczony został na stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 16 Pomorskiej Dywizji Piechoty w Grudziądzu. Od 25 października 1938 dowodził 29 Dywizją Piechoty w Grodnie[4]. Na czele tej wielkiej jednostki walczył w kampanii wrześniowej. Po jej rozbiciu internowany przez Litwę, wydostał się z obozu i powrócił do Polski.

W latach 1941-1942 zastępca komendanta Głównego i szef wydziału operacyjnego Narodowej Organizacji Wojskowej. Nie zaakceptował decyzji o scaleniu z AK, gdyż uważał ją za opanowaną politycznie przez sanację i latem 1942 stanął na czele rozłamu w NOW.

Do aresztowania 9 czerwca 1943 r. komendant Narodowych Sił Zbrojnych. Od 2 grudnia 1942 r. prowadził nieudane rozmowy o włączeniu NSZ do Armii Krajowej. Był więziony w niemieckich obozach koncentracyjnych KL Auschwitz i Flossenburgu. W 1958 roku wrócił do kraju.

Odznaczony m.in. Orderem Virtuti Militari V klasy, czterokrotnie Krzyżem Walecznych, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski i Złotym Krzyżem Zasługi.

Jego grób znajduje się na Cmentarzu Witomińskim w Gdyni.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. s. 801.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 106 z dnia 15.10.1925 r.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 10 z 19.03.1927 r.
  4. Pułkownicy piechoty, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1. Z informacji zamieszczonych w wykazie wynika, że został on sporządzony na przełomie lutego i marca 1939 roku, przed awansami generalskimi.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rocznik Oficerski 1932, s. 16, 604.
  • Waldemar Strzałkowski, Życiorysy dowódców jednostek polskich w wojnie obronnej 1939 r., Oziewicz Ignacy (1887-1966) w: Jurga Tadeusz, Obrona Polski 1939, Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa 1990, wyd. I, ISBN 83-211-1096-7, s. 801.
  • Księga chwały piechoty, praca zbiorowa, Warszawa 1992, reprint wydania z 1939 r.
  • Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1990, s. 801. ISBN 83-211-1096-7.
  • Andrzej Krzysztof Kunert: Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1945 T.2. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1987, s. 141–142. ISBN 83-211-0758-3.