Introwersja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Temperament eyesenck test.png

Introwersja
sztywność
refleksyjność
powściągliwość
nietowarzyskość
spokój
drażliwość
wybuchowość
zmienność
impulsywność
aktywność
towarzyskość
otwartość
gadatliwość
wrażliwość
niefrasobliwość
żywość
beztroska
przywódczość
bierność
ostrożność
powaga
pojednawczość
wysoka kontrola
solidność
zrównoważenie
łagodność

Introwersja (od łac. intra – "wewnątrz" i vertere – "zwracać się") – pojęcie wprowadzone przez Carla Gustava Junga w pracy Psychologische Typen (Typy psychologiczne, 1921). W psychologii oznacza ono cechę osobowości polegającą na tendencji do kierowania swojej percepcji i działań do wewnątrz – na własne myśli i emocje, z jednoczesnym zmniejszonym zainteresowaniem i aktywnością skierowanymi na świat zewnętrzny.

Ilość introwertyków w społeczeństwie określa się na 25% – 46%[1]. Według innych danych ilość introwertyków i ekstrawertyków w populacji określa, podobnie jak innych właściwości psychicznych, rozkład normalny, tzn. najwięcej jest osób o przeciętnym nasileniu cech, a osób skrajnie introwertycznych jest najmniej, i tyle samo co skrajnie ekstrawertycznych[2].

Specyficzną formą nerwicy osób odznaczających się wysokim stopniem introwersji jest według Junga psychastenia. Introwertyzm jest często mylony z nieśmiałością i osobowością schizoidalną.

Istnieje teoria mówiąca, że introwersja należy do spektrum autyzmu[3].

Information icon.svg Osobny artykuł: Introwersja i ekstrawersja.


Cechy introwertyków[edytuj | edytuj kod]

Introwertycy zwykle:

  • zyskują energię kiedy są w samotności, a tracą wśród ludzi,
  • czerpią energię ze świata wewnętrznego, tj. uczuć, idei, wrażeń,
  • są dobrymi słuchaczami,
  • myślą zanim coś zrobią lub powiedzą,
  • utrzymują większy kontakt wzrokowy podczas słuchania kogoś, niż podczas mówienia do niego,
  • mają niewiele zainteresowań, ale w każde zainteresowania bardzo się zagłębiają,
  • tylko głębokie relacje z innymi nazywają "przyjaźnią",
  • wolą rozmowy w cztery oczy niż w grupie,
  • mówią wolno, z przerwami,
  • aby się skupić potrzebują ciszy, nie lubią gdy im się przerywa pracę lub jakiekolwiek inne zajecie (np. dzwonkiem telefonu),
  • korzystają z pamięci długotrwałej, przez co często mają uczucie "pustki w głowie" i mogą mieć problemy ze znalezieniem odpowiedniego słowa podczas rozmowy,
  • lepiej niż ekstrawertycy radzą sobie z zadaniami wymagającymi skupienia uwagi,
  • na studiach osiągają lepsze wyniki niż ekstrawertycy,
  • łatwiej uczą się czytając niż przez rozmowę z innymi,
  • wolą dowcip ujawniający niestosowność i niedopasowanie,
  • pracują tak samo niezależnie od tego, czy są chwaleni, czy nie,
  • nie lubią rozmów "o pogodzie",
  • mogą mieć trudności w zapamiętywaniu twarzy i nazwisk,

Introwertyzm a układ nerwowy[4][edytuj | edytuj kod]

U introwertyków dominuje część przywspółczulna autonomicznego układu nerwowego, w związku z tym mogą:

  • mieć problemy ze zmobilizowaniem się do działania
  • pod wpływem stresu reagować powoli
  • zachowywać się spokojnie i powściągliwie; mogą powoli chodzić, jeść, mówić
  • muszą robić sobie przerwy, aby odzyskać energię

Podział introwertyków[edytuj | edytuj kod]

Henjum[5] (1982) podzielił introwertyków na dwie główne grupy:

  • grupa A: samowystarczalny, pewny siebie, pracowity, z mocnymi postanowieniami, powściągliwy, lubiący zajęcia, które wymagają introspekcji.
  • grupa B: nieśmiały, zamknięty w sobie, z niskimi umiejętnościami nawiązywania kontaktów z ludźmi, bojący się ludzi i robienia czegoś przed innymi, lubiący być zostawiony samemu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. July 2003 – Information Systems Types vs. General Public
  2. B.Zawadzki, J.Strelau, P.Szczepaniak, M.Śliwińska: Inwentarz osobowości NEO-FFI Costy i McCrae. Warszawa: Pracownia Testów Psychologicznych Polskiego Towarzystwa Psychologicznego, 1997. ISBN 83-85512-89-6.
  3. Czy introwertycy są autystyczni?. [dostęp 25.07.2012].
  4. Marti Olsen Laney Mapowanie mózgu:Czy rodzimy się introwertykami? w: Introwertyzm to zaleta, str. 87, Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2005 ISBN 83-7301-542-6
  5. W&M School of Education - Center for Gifted Education

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Introwersja