Introwersja
Introwersja (od łac. intra – "wewnątrz" i vertere – "zwracać się") – pojęcie wprowadzone przez Carla Gustava Junga w pracy Psychologische Typen (Typy psychologiczne, 1921). W psychologii oznacza ono cechę osobowości polegającą na tendencji do kierowania swojej percepcji i działań do wewnątrz – na własne myśli i emocje, z jednoczesnym zmniejszonym zainteresowaniem i aktywnością skierowanymi na świat zewnętrzny.
Ilość introwertyków w społeczeństwie określa się na 25% – 46%[1]. Według innych danych ilość introwertyków i ekstrawertyków w populacji określa, podobnie jak innych właściwości psychicznych, rozkład normalny, tzn. najwięcej jest osób o przeciętnym nasileniu cech, a osób skrajnie introwertycznych jest najmniej, i tyle samo co skrajnie ekstrawertycznych[2].
Specyficzną formą nerwicy osób odznaczających się wysokim stopniem introwersji jest wg Junga psychastenia. Introwertyzm jest często mylony z nieśmiałością i osobowością schizoidalną.
Spis treści |
[edytuj] Cechy introwertyków
Introwertycy zwykle:
- zyskują energię kiedy są w samotności, a tracą wśród ludzi,
- czerpią energię ze świata wewnętrznego, tj. uczuć, idei, wrażeń,
- są dobrymi słuchaczami,
- myślą zanim coś zrobią lub powiedzą,
- utrzymują większy kontakt wzrokowy podczas słuchania kogoś, niż podczas mówienia do niego,
- mają niewiele zainteresowań, ale w każde zainteresowania bardzo się zagłębiają,
- tylko głębokie relacje z innymi nazywają "przyjaźnią",
- wolą rozmowy w cztery oczy niż w grupie,
- mówią wolno, z przerwami,
- aby się skupić potrzebują ciszy, nie lubią gdy im się przerywa pracę lub jakiekolwiek inne zajecie (np. dzwonkiem telefonu),
- korzystają z pamięci długotrwałej, przez co często mają uczucie "pustki w głowie" i mogą mieć problemy ze znalezieniem odpowiedniego słowa podczas rozmowy,
- lepiej niż ekstrawertycy radzą sobie z zadaniami wymagającymi skupienia uwagi,
- na studiach osiągają lepsze wyniki niż ekstrawertycy,
- łatwiej uczą się czytając niż przez rozmowę z innymi,
- wolą dowcip ujawniający niestosowność i niedopasowanie,
- pracują tak samo niezależnie od tego, czy są chwaleni, czy nie,
- nie lubią rozmów "o pogodzie",
- mogą mieć trudności w zapamiętywaniu twarzy i nazwisk,
[edytuj] Introwertyzm a układ nerwowy[3]
U introwertyków dominuje część przywspółczulna autonomicznego układu nerwowego, w związku z tym mogą:
- mieć problemy ze zmobilizowaniem się do działania
- pod wpływem stresu reagować powoli
- zachowywać się spokojnie i powściągliwie; mogą powoli chodzić, jeść, mówić
- muszą robić sobie przerwy, aby odzyskać energię
[edytuj] Podział introwertyków
Henjum[4] (1982) podzielił introwertyków na dwie główne grupy:
- grupa A: samowystarczalny, pewny siebie, pracowity, z mocnymi postanowieniami, powściągliwy, lubiący zajęcia, które wymagają introspekcji.
- grupa B: nieśmiały, zamknięty w sobie, z niskimi umiejętnościami nawiązywania kontaktów z ludźmi, bojący się ludzi i robienia czegoś przed innymi, lubiący być zostawiony samemu.
[edytuj] Bibliografia
- L.J. Francis: Faith and Psychology. London: Darton, Longman and Todd Ltd., 2005.
- M.O. Laney: Introwertyzm to zaleta. ISBN 83-7301-542-6.
Przypisy
- ↑ July 2003 – Information Systems Types vs. General Public
- ↑ B.Zawadzki, J.Strelau, P.Szczepaniak, M.Śliwińska: Inwentarz osobowości NEO-FFI Costy i McCrae. Warszawa: Pracownia Testów Psychologicznych Polskiego Towarzystwa Psychologicznego, 1997. ISBN 83-85512-89-6.
- ↑ Marti Olsen Laney Mapowanie mózgu:Czy rodzimy się introwertykami? w: Introwertyzm to zaleta, str. 87, Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2005 ISBN 83-7301-542-6
- ↑ W&M School of Education - Center for Gifted Education
