Jacob Zuma

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jacob Zuma
Jacob G. Zuma - World Economic Forum Annual Meeting Davos 2010.jpg
Data i miejsce urodzenia 12 kwietnia 1942
Nkandla
Republika Południowej Afryki 11. Prezydent RPA
Przynależność polityczna Afrykański Kongres Narodowy (ANC)
Okres urzędowania od 9 maja 2009
Poprzednik Kgalema Motlanthe
Odznaczenia
Order José Martí Krzyż Wielki Orderu Łaźni (Wielka Brytania) Kollana Orderu Orła Zambii
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Jacob Gedleyihlekisa Zuma (ur. 12 kwietnia 1942 w Nkandla, prowincja KwaZulu-Natal) – polityk południowoafrykański, jeden z liderów Afrykańskiego Kongresu Narodowego (ANC), wiceprezydent RPA w latach 1999-2005, prezydent RPA od 9 maja 2009.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Jako kilkulatek został osierocony przez ojca, z zawodu policjanta, który zginął w czasie II wojny światowej. Nie uzyskał formalnego wykształcenia. Wcześnie zaangażował się w działalność polityczną, w 1959 został członkiem ANC; od 1962 należał także do militarnego skrzydła zakazanego już wówczas ANC – Umkhonto we Sizwe. W 1963 wraz z grupą 45 rekrutów Umkhonto we Sizwe został aresztowany i skazany na 10 lat więzienia; wyrok odbywał równolegle z Nelsonem Mandelą. Po zwolnieniu organizował podziemne struktury ANC w prowincji Natal, a w 1975 wyjechał z RPA.

Kontynuował działalność w ANC na emigracji, początkowo w Suazi, następnie w Mozambiku, od 1987 w Zambii; w 1977 został członkiem kierownictwa ANC. Po zniesieniu zakazu działalności ANC w lutym 1990 był jednym z pierwszych przywódców, którzy powrócili do RPA. Od 1990 kierował strukturami partyjnymi Kongresu w regionie Natal Południowy, a od 1991 był zastępcą sekretarza generalnego ANC. W 1994 został przez partię nominowany na kandydata na stanowisko premiera rządu stanowego KwaZulu Natal, nie zdobył teki premiera, ale wszedł w skład gabinetu koalicyjnego ANC z Partią Inkatha. Od grudnia 1997 pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego ANC. Brał udział w negocjacjach pokojowych w Burundi, prowadzonych przez prezydenta Ugandy Yoweri Museveniego.

W czerwcu 1999 został wybrany na wiceprezydenta RPA; uchodził za potencjalnego następcę Thabo Mbekiego, ale jego karierę polityczną przerwał proces korupcyjny Schabira Shaika, biznesmena i doradcy finansowego Zumy. 2 czerwca 2005 Shaik został uznany winnym korupcji i skazany na 15 lat więzienia; niespełna dwa tygodnie później wiceprezydent Zuma, którego kontakty ze skazanym biznesmenem jeden z sędziów określił jako korupcjogenne, otrzymał dymisję z rąk Thabo Mbekiego.

Pomimo oskarżeń Zuma zdołał odzyskać i utrzymać autorytet w życiu politycznym. 18 grudnia 2007 na kongresie ANC został wybrany przewodniczącym Afrykańskiego Kongresu Narodowego, pokonując prezydenta Mbekiego[1].

Prezydent[edytuj | edytuj kod]

W wyborach parlamentarnych w kwietniu 2009 Afrykański Kongres Narodowy odniósł zwycięstwo, torując w ten sposób Zumie drogę do prezydentury[2]. 6 maja 2009 Jacob Zuma został wybrany przez członków parlamentu nowym prezydentem kraju[3]. 9 maja 2009 odbyła się oficjalna ceremonia zaprzysiężenia prezydenta[4].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jacob Zuma jest poligamistą – ma cztery żony i 21 dzieci[5][6][7] (miał jeszcze dwie inne żony – jedna popełniła samobójstwo, z drugą, dziś ministrem w jego rządzie, jest rozwiedziony[8]). Ma opinię skandalisty i populisty[9].

Przypisy

  1. "New charges for S Africa's Zuma", BBC News, 28 grudnia 2007.
  2. "South Africa's ANC poised to lead for another five years", People's Daily Online, 27 kwietnia 2009.
  3. "Zuma elected South African leader", BBC News, 6 maja 2009.
  4. "Zuma sworn in as S Africa leader", BBC News, 9 maja 2009.
  5. Zuma fathers baby with Irvin Khoza's daughter (ang.). The Sunday Times, 31 stycznia 2010. [dostęp 2010-06-13].
  6. Prezydent RPA Jacob Zuma ma już trzecią żonę
  7. RPA:Sześć żon prezydenta Zumy
  8. Zuma – stuprocentowy Zulus w tarapatach
  9. Adam Szostakiewicz, Jędrzej Winiecki. Już nie noc, jeszcze nie dzień. „Polityka”, s. 86-7, 12.06.2010. Warszawa: POLITYKA spółdzielnia pracy. ISSN 0032-3500. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]