Jacques de Molay

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jacques de Molay (litografia z XIX wieku)

Jacques de Molay (ur. ok. 1243, zm. 18 marca 1314 w Paryżu) – ostatni wielki mistrz zakonu templariuszy w latach 1293-1312.

Aresztowanie i śmierć[edytuj | edytuj kod]

Aresztowany na rozkaz króla Francji Filipa IV Pięknego w piątek, 13 października 1307, postawiony przed sądem. Oskarżony o herezje, stosowanie magii i czarów, homoseksualizm, dzieciobójstwo, wyrzeczenie się Chrystusa, bezczeszczenie krzyża, czczenie demona o imieniu Baphomet. Poddany w twierdzy Temple, w której został zamknięty w lochach, torturom przyznał się do zarzucanych zbrodni. Gdy następnie odwołał swoje zeznania, Filip IV Piękny nakazał spalić go na stosie. Wyrok został wykonany w Paryżu 18 marca 1314.

Przekleństwo templariuszy[edytuj | edytuj kod]

Na chwilę przed śmiercią w płomieniach odwołał swoje zeznania i jak głosi legenda rzucił przekleństwo na papieża Klemensa V, króla francuskiego Filipa IV Pięknego i jego ministra policji Wilhelma de Nogaret – głównego organizatora procesu templariuszy. Objęty płomieniami miał wówczas wypowiedzieć słowa:

Papieżu Klemensie, królu Filipie, rycerzu Wilhelmie! Nim rok minie spotkamy się na Sądzie Bożym!

Przekleństwo miało się spełnić się jeszcze szybciej. Papież zmarł miesiąc później z powodu dyzenterii[potrzebne źródło], a jego ciało zostało spopielone na katafalku przez piorun, który wpadł przez okno kościoła. Niektóre źródła podają, że przyczyną śmierci było otrucie przez mnicha, który dosypał trucizny do wina mszalnego Klemensa. Natomiast w kilka miesięcy po spaleniu de Molaya, Filip IV zmarł w niewyjaśnionych okolicznościach; inne wersje mówią o otruciu[potrzebne źródło] lub wypadku przy polowaniu[potrzebne źródło]. Klątwa mistrza templariuszy miała dotyczyć również potomków Filipa IV, aż do 13. pokolenia.

Natomiast Wilhelm de Nogaret zmarł w rzeczywistości w 1313 roku. Z kolei w cyklu powieściowym Królowie przeklęci Maurice`a Druona znajduje się opowieść o otruciu Nogareta tzw. wężem faraona i jego śmierci po spaleniu de Molaya – trucizną miały być nasycone knoty świec, których Nogaret używał jako oświetlenia pracując w nocy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. Demurger, Jakub de Molay. Zmierzch templariuszy, Wyd. Naukowe UMK, Toruń 2012, s. 427. ISBN 978-83-231-3031-4.
Wikimedia Commons